Γράφει ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος

Από την στιγμή της γεννήσεως του στην χώρα μας, ο Πολιτισμός έχει σταυρωθεί και αναστηθεί πολλάκις. Κάθε όμως καρφί στον ενίοτε σταυρό ήταν και συνάμα ένας οιωνός για την επικείμενη  αναγέννηση του. Και σ’ αυτό το «μυστήριο» κοινωνός γινόταν πρωτίστως η, αποδεχόμενη την ευλογία του, Ευρώπη, και σταδιακά ολάκερη η οικουμένη.

Πολιτισμός

Καθώς κυλούσε το αίμα του στα χώματα του είναι μας κι ο ήλιος του φιλότιμου έριχνε το βλέμμα του σε εκείνο το σημείο σιγά σιγά άνθιζε το νέο του χλοερό σώμα στο οποίο η Ελλάδα έβρισκε ένα ασφαλές καταφύγιο από τα τραγικά συμβάντα των αιώνων. Στην ανά[σ]ταση του πολλές φωνές ενώνονταν σε μία αθάνατη κι άτρομη από τον χρόνο ύλη, η οποία αποτίναζε την οπισθοδρόμηση και την πνευματική συσκότιση. Από την τελευταία αναχώρηση του Πολιτισμού για τα ουράνια της υπομονής  πάνε ίσως αρκετές δεκαετίες, κάποιοι από εμάς μπορεί να ήμασταν αγέννητοι, και όλες οι γενιές ρωτούν συγχρονισμένα μαζί μονάχα ένα: ποια ώρα έχει ορισθεί ως αναστάσιμη ξανά;

Ύστερα από το τέλος της Τουρκοκρατίας, δημιουργήθηκε ένας σαδομαζοχιστικός, και πολλές φορές μοιραίος έρωτας του τόπου μας με τον υπό-πολιτισμό της Ανατολής, ενώ θα μπορούσαμε να αφεθούμε στις ανώτερες επιρροές αυτής της πλευράς και να αναλάβουμε συνενωτικό ρόλο ανάμεσα στην υγιή κουλτούρα της προαναφερθείσας και της Δύσης, αποφασίσαμε να λοξοκοιτάμε, αγκυλωμένοι σε διάφορες ψευδαισθήσεις, πότε την μία και πότε την άλλη κυρά του κόσμου.

ΠολιτισμόςΠροσφάτως είχα μια συζήτηση με μία σπουδαία Κυρία της Τέχνης, η οποία πασχίζει μέσω των παιδικών θεατρικών παραστάσεων, υψηλής ποιότητας, που ανεβάζει να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά μας, μια αποστολή που ‘χει αποποιηθεί το σχολείο πλέον, και πληροφορήθηκα πως στο Θέατρο της Επιδαύρου οι ηθοποιοί παίζουν ενδυόμενοι ένα τζιν παντελόνι με το οποίο οι περισσότεροι πάμε για έναν καφέ ή για να δούμε κάποια ταινία στον κινηματογράφο. Ομολογώ ότι εγώ είχα μείνει στο ότι απλά οι υποκριτές ήταν καθ’ όλη την διάρκεια του έργου γυμνοί, όποτε ίσως και να είναι πρόοδος το τζιν.

Συχνά σε κουβέντες ακούω, μα και ‘γω λέω, πως η Μεγάλη Τέχνη μοιρολογείται από την Ιστορία πάνω από τον τάφο των δώρων της προς εμάς. Μετά όμως από λίγα λεπτά αναρωτιέμαι, γιατί τόσος αφορισμός και καθολικισμός;

Η απάντηση στο ερώτημα που θέτει ο Πολιτισμός στον ίδιο του τον εαυτό, ανοικοδόμηση ή κατεδάφιση, είναι χτίσιμο μιας νέας κουλτούρας με υγιή και στέρεα υλικά τόσο από το χθες όσο κι από το αύριο.

Επεξεργασία εικόνας: Νεκταρία Γ. Πουλτσίδη

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.