Ρωτάει η Αγγελίνα Παπαθανασίου

Σήμερα, στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε έναν νεαρό άνδρα, τελειόφοιτο της σχολής δημοσιογραφίας και φοιτητή της Φιλοσοφικής Ιωαννίνων, που πριν από ένα χρόνο, κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Πνοή με τίτλο «Το γράμμα». Αναφερόμαστε στον Νίκο Αντωνίου.

Συνέντευξη

Καλησπέρα σας κύριε Αντωνίου και σας ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε.

Λόγω του νεαρού της ηλικίας σας, πώς προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σας; Ήταν ένα παιδικό σας όνειρο που καταφέρατε να το πραγματοποιήσετε;

Νίκος ΑντωνίουΝ.Αντ.: Η αλήθεια είναι πως ναι. Το να γίνω συγγραφέας ήταν ένα όνειρο που είχα από μικρός και το γεγονός ότι κατάφερα να το πραγματοποιήσω με κάνει πολύ χαρούμενο. Η συγγραφή δεν θα έλεγα ότι μπήκε ξαφνικά στη ζωή μου, καθώς είχα μία ξεχωριστή αγάπη για τα βιβλία από μικρός. Θυμάμαι τον εαυτό μου να αγοράζει βιβλία από βιβλιοπωλεία ακόμα και εφημερίδες που είχαν ως ένθετα τους βιβλία απλά και μόνο για να γεμίσω τα ράφια της βιβλιοθήκης μου με αυτά, ασχέτως αν θα τα διάβαζα ή όχι. Στη διάρκεια των σχολικών μου χρόνων έγραφα μικρά δοκίμια και άρθρα και είχα πάντα στο μυαλό μου να γράψω και κάτι μεγαλύτερο. Έτσι με το που τελείωσα το Λύκειο και τις πανελλαδικές εξετάσεις, άρχισα να γράφω αμέσως το πρώτο μου βιβλίο «Το Γράμμα» το οποίο και ευτύχησα να δω να εκδίδεται τον επόμενο χρόνο.

Διαβάζοντας το βιβλίο σας, αν δεν έβλεπα το όνομά σας τυπωμένο στο εξώφυλλο, θα έβαζα στοίχημα ότι το βιβλίο γράφτηκε από άτομο θηλυκού γένους. Ένα μυθιστόρημα αισθηματικό, όπου κυριαρχεί η αληθινή αγάπη, αυτή που μπορεί να είναι παντοτινή. Πώς ένα νέο παιδί όπως εσείς, γράφει αισθηματικό μυθιστόρημα και όχι αστυνομικό ή φαντασίας;

Ν.Αντ.: Πράγματι δεν βλέπει κανείς εύκολα άντρες συγγραφείς να καταπιάνονται με βιβλία αισθηματικού περιεχομένου. Ωστόσο θεωρώ πως αυτό δεν σημαίνει ότι και οι άντρες συγγραφείς δεν μπορούν να γράψουν καλά αισθηματικά βιβλία. Εγώ, προσωπικά σαν άνθρωπος, είμαι ρομαντικός και θέλησα να το περάσω αυτό μέσα στην ιστορία που θα έγραφα. Ήθελα λοιπόν να γράψω ένα βιβλίο από το οποίο ο αναγνώστης θα μπορεί να κρατήσει κάτι, θα του μείνει κάτι με το που ολοκληρώσει την ανάγνωσή του. Μέσα από την ιστορία του βιβλίου μου θέλω να δείξω στον κόσμο ότι η αγάπη είναι ο σύμμαχος που χρειαζόμαστε για να πετύχουμε τα πάντα και φυσικά πώς δεν πρέπει να αφήνουμε για αύριο κάτι που θέλουμε να κάνουμε σήμερα γιατί πολύ απλά δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει αύριο για να έχουμε ξανά την ευκαιρία.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς που ενδεχομένως έχουν επηρεάσει τον τρόπο γραφής σας;

Νίκο ΑντωνίουΝ.Αντ.: Είναι πολλοί. Γενικά μου αρέσει να διαβάζω βιβλία όλων των ειδών και από διάφορους συγγραφείς, γνωστούς και μη. Αν θα έπρεπε όμως να ξεχωρίσω κάποιους σίγουρα θα έλεγα τις Kristan Higgins και Rachel Gibson. Αλλά και κάποιους άλλους της παγκόσμιας κλασικής λογοτεχνίας, όπως ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέρλαντ. Και φυσικά τον Χ.Φ. Λάβκραφτ τον κορυφαίο συγγραφέα φανταστικών ιστοριών τρόμου, κατά τη γνώμη μου. Φροντίζω να παίρνω κάτι από όλους.

Ο ήρωας του μυθιστορήματός σας, ο Πέτρος, αποφασίζει να γράψει ένα γράμμα στη πρώτη του αγάπη, επιλέγοντας ως μέσο επικοινωνίας το γράμμα, σε μια εποχή που όλοι επικοινωνούμε με τρόπο ηλεκτρονικό. Είναι ένας παραδοσιακός νέος που δεν συμβαδίζει με την εποχή την οποία ζει; Έχει ο ήρωάς σας στοιχεία δικά σας;

Ν.Αντ.: Όντας το πρώτο μου βιβλίο και όντας άγνωστος στο αναγνωστικό κοινό, θέλησα όπως είπα και παραπάνω να δώσω στοιχεία από τον ρομαντισμό μου στο βιβλίο μου. Έτσι έδωσα πάρα πολλά στοιχεία του εαυτού μου και του περιβάλλοντός μου στον πρωταγωνιστή του βιβλίου μου, τον Πέτρο, έτσι ώστε διαβάζοντας κάποιος το βιβλίο και μαθαίνοντας για τον Πέτρο να μάθει και αρκετά πράγματα για τον συγγραφέα, δηλαδή εμένα. Ο Πέτρος λοιπόν είναι ένας νέος που συμβαδίζει με το τώρα. Ωστόσο επέλεξε να στείλει ένα γράμμα στην πρώτη του αγάπη γιατί θεώρησε πως μόνο γράφοντας σε ένα χαρτί θα μπορούσε να αποτυπώσει όλα τα έντονα συναισθήματα που ένιωθε για εκείνη, καθώς θεώρησε πως γράφοντας της σε μία ηλεκτρονική οθόνη θα χάνονταν η ζωντάνια τους, οι μυρωδιές τους, τα χρώματά τους. Εξάλλου πόσο όμορφο είναι να στέλνει και να λαμβάνει κανείς χειρόγραφα γράμματα σε μία εποχή που η τεχνολογία είναι σε κάθε τι που κάνουμε!

Στο βιβλίο σας αναφέρεστε σε ένα πρόβλημα υγείας που ο Πέτρος αντιμετωπίζει. Αναζητήσατε πληροφορίες και συμβουλές από γιατρό προκειμένου να είναι πιο πειστικός ο τρόπος γραφής σας;

Ν.Αντ.: Φυσικά και το έκανα! Νομίζω πως για ό, τι γράφουμε πρέπει να είμαστε σίγουροι πρώτα. Πόσο μάλλον για θέματα που αφορούν ζητήματα υγείας ακόμη και αν πρόκειται για φανταστικές ιστορίες. Οπότε πριν γράψω οτιδήποτε σχετικά με αυτό, συμβουλεύτηκα κάποιους γιατρούς και ειδικούς επί του θέματος. Όμως το πρόβλημα υγείας του Πέτρου δεν ήταν κάτι στο οποίο ήθελα να δώσω πολύ μεγάλη έμφαση στην ιστορία του βιβλίου μου, γι’ αυτό και δεν μπήκα σε πολλές αναλυτικές λεπτομέρειες. Αυτό που με ένοιαζε περισσότερο ήταν να δείξω ότι με την αληθινή αγάπη μπορούμε να ξεπεράσουμε τα πάντα.

Ο πρώτος αναγνώστης του κειμένου σας ήταν από το οικογενειακό σας περιβάλλον και συγκεκριμένα η μητέρα σας. Σας πέρασε από το μυαλό η σκέψη να ζητήσετε μια πιο «επαγγελματική» γνώμη από άτομο που ασχολείται με τη λογοτεχνία, αφού καμιά Ελληνίδα μητέρα δεν λέει κάτι κακό για το παιδί της;

Ν.Αντ.: Μα φυσικά! Μοιράστηκα το βιβλίο μου με δύο καθηγητές μου στη σχολή δημοσιογραφίας οι οποίοι είναι σχετικοί με τα βιβλία. Το μελέτησαν και τους άρεσε πολύ ειδικά για πρώτη συγγραφική προσπάθεια και αυτό ήταν το ψυχολογικό πράσινο φως που αναζητούσα για να απευθυνθώ στους εκδοτικούς οίκους.

Συναντήσατε δυσκολίες ως νέος συγγραφέας στη αναζήτηση εκδοτικής στέγης για το βιβλίο σας;

Ν.Αντ.: Η αλήθεια είναι πως όχι. Οι Εκδόσεις Πνοή ήταν ο πρώτος εκδοτικός οίκος που απευθύνθηκα, καθώς ένας καθηγητής μου στη σχολή δημοσιογραφίας μου πρότεινε το συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο και μου μίλησε με πολύ καλά λόγια γι’ αυτόν. Από την πρώτη κιόλας στιγμή ένιωσα τη ζεστασιά μιας οικογένειες στις Εκδόσεις Πνοή που αγκάλιασαν αμέσως τόσο εμένα όσο και το βιβλίο μου. Έτσι δεν ήταν καθόλου δύσκολο να επιλέξω ποια θέλω να είναι η εκδοτική στέγη του πρώτου μου βιβλίου.

Συγγραφέας γεννιέται κανείς ή γίνεται; Εκτός από την αγάπη για τη συγγραφή, τι άλλο κατά τη γνώμη σας  βοηθά έναν συγγραφέα για να γίνεται κάθε φορά και καλύτερος;

Νίκος ΑντωνίουΝ.Αντ.: Νομίζω συγγραφέας και μάλιστα καλός συγγραφέας γίνεσαι μέσα στα χρόνια. Σίγουρα θεωρώ πως πρέπει να έχεις και ένα έμφυτο χάρισμα ή κλίση προς τη γραφή για να έχεις ένα πιο εύκολο δρόμο προς τη συγγραφική δημιουργία ωστόσο πιστεύω ότι όλοι μας κρύβουμε ένα συγγραφέα μέσα μας. Σημασία έχει το πόσο πολύ το θες και πόσο θα το δουλέψεις για να μπορείς να μετατρέψεις κομμάτια των ιδεών και των σκέψεων σου σε ιστορίες έτοιμες να διαβαστούν και να γίνουν κτήμα κάποιων άλλων.

Κατά τη γνώμη μου αυτό που βοηθά έναν συγγραφέα να γίνεται κάθε φορά καλύτερος είναι να μη σταματάει να διαβάζει βιβλία, να δοκιμάζει συνέχεια τον τρόπο γραφής του και φυσικά να ζει, να απολαμβάνει τη ζωή και να συλλέγει εμπειρίες που θα τον κάνουν πιο πλούσιο στη σκέψη και στη ψυχή.

Αυτή την περίοδο υπάρχουν νέοι ήρωες που σας βασανίζουν γλυκά και περιμένουν να πάρουν σάρκα και οστά; Να περιμένουμε ένα αισθηματικό μυθιστόρημα πάλι ή σκέφτεστε κάτι διαφορετικό;

Ν.Αντ.: Ναι, υπάρχουν, και κάθε μέρα που περνάει μεγαλώνουν συγγραφικά ακόμα περισσότερο. Θα είναι πάλι ένα αισθηματικό μυθιστόρημα μέσα από το οποίο και αυτή τη φορά θέλω να περάσω ένα όμορφο μήνυμα γύρω από την αγάπη.

Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες μας;

Ν.Αντ.: Να συνεχίσουν να διαβάζουν βιβλία και να γεμίζουν την καθημερινότητα τους με όμορφες στιγμές που θα γίνουν γλυκές αναμνήσεις στο μέλλον.

Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας και σας εύχομαι καλή δημιουργική συνέχεια.

Ν.Αντ.:  Και εγώ σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη συζήτηση που είχαμε. Καλή συνέχεια και σε εσάς.

 

Επεξεργασία εικόνας: Νεκταρία Γ. Πουλτσίδη

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.