Ρωτάει η Χαρά Δελλή

Το κορίτσι του Αυγούστου. Η μάγισσα της ψυχής. Η γειτόνισσά μου. Η Μαίρη Τσίλη μαζί μας, να μιλήσουμε για τις Ερωτευμένες Πόρνες της, που άρχισαν το ταξίδι τους, όπως πάντα, σε μια συνέντευξη έξω από τα δόντια, γεμάτη μαχαιρωμένες αλήθειες.

Συνέντευξη

Ευχαριστώ Μαίρη για το χρόνο σου! Σε τι φάση σε βρίσκω; Πώς αισθάνεσαι με την πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου σου. Τι σχόλια έχεις ακούσει ως τώρα; Και γιατί άργησε;;; (Περιμέναμε ανυπόμονα τη δουλειά σου!)

Μαίρη ΤσίληΜ.Τσ.: Χαρά μου, με βρίσκεις σε φάση ηρεμίας. Αν και δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την κυκλοφορία του βιβλίου μου νιώθω ευτυχής γιατί τα σχόλια που ακούω είναι θετικά. Μου λένε ότι πρόκειται για ένα βιβλίο δυνατό. Σκληρό μεν αλλά άκρως αληθινό μέσα από το οποίο αποκαλύπτονται πολλά που καλό είναι να μάθουν όσοι δεν τα ξέρουν. Και βέβαια περνάει κι αυτό που ήθελα. Ο σεβασμός στην διαφορετικότητα του καθενός σε ό, τι έχει να κάνει με τον έρωτα.
Όσο για το γιατί άργησα να βγάλω καινούργιο βιβλίο ο λόγος είναι ο εξής:

όσο καλά κι αν κατέχω την τέχνη της γραφής, μου είναι αδύνατον να γράψω για κάτι που δεν με έχει αγγίξει προσωπικά.

Πώς καταφέρνεις να συνδυάζεις στα βιβλία σου το μοτίβο της κλασικής συνταγής της Μαίρης με μια ανανέωση κάθε φορά; Τι ενέπνευσε τις Πόρνες σου; Πόσο σε ταλαιπώρησαν; Άξιζε;

Μ.Τσ.: Η κλασική συνταγή, όπως την λες, είναι απλά και μόνο ο φυσικός τρόπος με τον οποίο εκφράζομαι γραπτώς, έτσι όπως παίζω με τις λέξεις ένα παιχνίδι «γοητείας». Από εκεί και πέρα μου αρέσει να ανανεώνομαι και να εξελίσσομαι στην θεματολογία μου και στην έκφρασή μου. Είναι ανούσιο για την ίδια μου την ψυχή να επαναλαμβάνομαι και σίγουρα είναι κουραστικό και για τον αναγνώστη. Οπότε με έναν τρόπο μαγικό συμβαίνει αυτός ο συνδυασμός.
Σε ό, τι έχει να κάνει με την έμπνευση για τις Πόρνες μου ήταν οι πόρνες του διαδικτύου που βρέθηκαν στο «δρόμο» μου πριν ένα χρόνο. Με ταλαιπώρησαν στο κομμάτι της γραφής όπου ήθελα να βγάλω πράγματα έτσι ακριβώς όπως συμβαίνουν χωρίς να είναι χυδαία. Και ναι, άξιζε η όποια ταλαιπωρία. 

Τι ρόλο παίζουν στη ζωής ου οι παρακάτω λέξεις: αγάπη, ελευθερία, αποδοχή, διαφορετικότητα; Ποιο ήταν το τελευταίο πράγμα που έκανες για κάθε μια απ’ αυτές τις έννοιες αντίστοιχα; Πώς, ενώ βουτάς στα βαθιά, δίπλα σε  κοφτερά δόντια καρχαριών, η ψυχή σου και η γραφή σου παραμένουν αναλλοίωτα υπέροχες; Υπάρχει κάτι που φαντάζεσαι πως θα μπορούσε ίσως να το αλλάξει αυτό;

Μαίρη ΤσίληΜ.Τσ.: Μεγάλο ρόλο! Και πιστεύω πως είναι έννοιες πάνω και μέσα από τις οποίες χτίζεται μια ισορροπημένη προσωπικότητα μέσα σε έναν ανισόρροπο κόσμο. Για όλες αυτές τις έννοιες το τελευταίο πράγμα που έκανα ήταν να γράψω το συγκεκριμένο βιβλίο.
Τώρα για το αν είναι τόσο υπέροχες η ψυχή μου και η γραφή μου, αυτό είναι κάτι που μπορεί να το «κρίνει» όποιος σέβεται την αυθεντικότητα του άλλου, ακόμα κι αν κουβαλάει χίλιες ατέλειες και παραξενιές. Ναι, κολυμπάω στα βαθιά δίπλα σε καρχαρίες με κοφτερά δόντια έτσι όπως θέλω και ξέρω εγώ από παιδί και χωρίς να κωλώνω για αυτό που είμαι κι αυτό δεν πρόκειται να το αλλάξει τίποτα και κανένας. 

Φοβάσαι κάτι; Δεν φοβήθηκες ν’ ασχοληθείς με μια τολμηρή ιστορία, δεν σκιάζεσαι από κριτικές, δεν φοβάσαι να μιλάς ωμά, τολμάς πάντα να χρησιμοποιείς τις λέξεις γυμνές, χωρίς φτιασίδια, έτσι όπως αποτυπώνεις την ψυχή σου στο χαρτί. Κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό στις επιλογές σου, θα άλλαζες κάτι;

Μ.Τσ.: Η αλήθεια είναι ότι δίστασα να βγάλω προς τα έξω αυτήν την τολμηρή ιστορία. Μα υπερίσχυσε η ανάγκη μου να κοντράρω εμένα την ίδια, τολμώντας να γράψω κάτι διαφορετικό και πιο δυνατό. Οι κριτικές καθόλου δεν με σκιάζουν. Πέντε χρόνια τώρα πια έχω μάθει πως υπάρχουν άνθρωποι με εθισμό στην κριτική για το κάθε τι. Οι ξερόλες και εκ φύσεως επικριτές δεν με αφορούν.

Δεν φοβάμαι να μιλώ και να γράφω ωμά και χωρίς φτιασίδια γιατί πολύ απλά έτσι είμαι εγώ.

Το μοναδικό που φοβάμαι είναι ο ηττοπαθής εαυτός μου αλλά του κόβω τον αέρα όταν παίρνει θάρρος. Και βέβαια δεν θα άλλαζα τίποτα από ό, τι επέλεξα με το χέρι στην καρδιά να κάνω. 

Πες μας από ένα κοινό στοιχείο σου με κάθε μία από τις 4 γυναίκες που μας παρουσιάζεις. Αν έπρεπε να ξεχωρίσεις κάποια, ποια θα ήταν αυτή και γιατί; Θα κατέληγες στη Μόνικα;

Μ.Τσ.: Μμμ. Ωραία ερώτηση. Λοιπόν με την μόνη που έχω κοινά στοιχεία είναι η Υακίνθη. Αισθησιασμός κι ερωτισμός που λατρεύουν να αποπλανούν την κάθε λογική μα και ρεαλισμός κόντρα στο μέτριο και στην δήθεν ηθική. Η Πέννυ έχει μια ευάλωτη μαγκιά που πότε την κάνει επικίνδυνη και πότε ανυπόφορα ευαίσθητη. Η Σοφία έχει ένα ανόητο αλλά γοητευτικό ζοριλίκι και αρκετή ωραιοπάθεια. Η Μόνικα μια ψυχούλα υπέροχη και ραγισμένη, ένα φοβισμένο σπουργιτάκι που αυτοπαγιδεύτηκε πάνω που πήγε να γίνει αετός μέσα σε σκύλες και θηρία γι’ αυτό και της έχω αδυναμία.

Η γραφή σου είναι πάντα λυρική, σχεδόν μουσική. Η εποχή μας αποδέχεται το διαφορετικό; Ή απλά συνηθίζουν στην πεπατημένη ηθική, ακόμα κι όταν δεν τους εκφράζει αληθινά;

Μ.Τσ.: Ειλικρινά ο λυρισμός στην γραφή μου είναι κάτι που βγαίνει εντελώς αυθόρμητα γι’ αυτό και λέω πάντα ότι δεν ξέρω να γράφω ποίηση. Κατά καιρούς έχει επικριθεί ο λυρισμός μου και το σεβάστηκα αυτό, γιατί δεν μπορούμε να αρέσουμε όλοι σε όλα μας σε όλους. Και εγώ η ίδια ένιωσα την ανάγκη να κόψω λίγο αυτόν τον τρόπο έκφρασής μου.
Όσο για την εποχή μας, Χαρά μου, ενώ σιγοντάρει και επικροτεί τις κραυγαλέες περιπτώσεις του διαφορετικού για να δηλωθεί και η δήθεν μοντερνιά και η φτηνή ανοιχτομυαλιά, σε πιο απλές καταστάσεις κωφεύει και ακολουθεί την πεπατημένη ηθική, όπως λες.
Για τις Ερωτευμένες πόρνες μου, είμαι σίγουρη πως όσοι τις κατακρίνουν και πάνε να με κατασπαράξουν, θα τις λατρέψουν, στα κρυφά όμως.

Τι αγγίζει την καρδιά σου, Μαίρη; Αν το βιβλίο σου ήταν χρώμα, ποιο θα ήταν; Ποια μυρωδιά, Τι είδους μουσική;

Μ.Τσ.: Την καρδιά μου την αγγίζουν οι όμορφες ψυχές, μια καλημέρα, ένα χαμόγελο, μια αυθόρμητη καλή κουβέντα έξω στον δρόμο που περνάω, η ευτυχία που ζωγραφίζεται στα πρόσωπα των ανθρώπων επειδή πχ, έπιασε ο βασιλικός στην γλάστρα.
Το βιβλίο μου αν ήταν χρώμα θα ήταν το χρώμα που παίρνει κάθε ανατολή ο ήλιος, έτσι όπως κάνει έρωτα στο μπλε κορμί της θάλασσας. Αν ήταν μυρωδιά θα ήταν το άρωμα μιας πασχαλιάς και αν ήταν μουσική θα ήταν το τραγούδι: Ήτανε αέρας. (Λιζέτα Καλημέρη)

Συναίσθημα και λογική. Ένας πόλεμος με αδιαφιλονίκητο φαβορί, όταν μιλάμε για σένα. Ποιος σε επηρέασε στο να γίνεις τόσο όμορφος άνθρωπος;

Μ.Τσ.: Δεν ξέρω αν έχω καταφέρει να γίνω τόσο όμορφος άνθρωπος, όπως λες. Όμως με επηρέασε πολύ η μάνα μου, η ηρωίδα της ζωής μου. Με έμαθε πως ακόμα κι αν δεν μπορώ μέσα από τα δύσκολα της ζωής να γίνω πιο δυνατή, τουλάχιστον να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.

Τι  έμαθες για σένα, μέσα από το τελευταίο βιβλίο σου; Ποια συμβουλή θα έδινες σε μια αδύνατη ψυχή, σε κάποιο «εύκολο σώμα»; Στην περίπτωση των κοριτσιών σου, τι ποσοστό κατέχει στη ζωή της καθεμιάς το συναίσθημα και τι ποσοστό η ανάγκη για ηδονή και κατάκτηση;

Μ.Τσ.:

Σοφία: 70% ανάγκη για ηδονή και κατάκτηση και 30% συναίσθημα
Μόνικα: 30% ανάγκη για ηδονή και κατάκτηση και 70% συναίσθημα
Πέννυ: 60% ανάγκη για ηδονή και κατάκτηση και 40% συναίσθημα
Υακίνθη: 20% ανάγκη για ηδονή και κατάκτηση και 80% συναίσθημα.

Συμβουλή μου σε εύκολα σώματα και αδύνατες ψυχές: Να μην ντρέπεστε για τις ερωτικές επιθυμίες και για τις επιλογές σας. Να απολαμβάνετε τον έρωτα αλλά να μην διαλύετε την καρδιά σας και να φυλάγεστε από άρρωστα άτομα που είναι εθισμένα στην πορνεία.
Τι έμαθα για μένα από αυτό το βιβλίο; Ότι έχω τα κότσια και αντοχές και ότι μπορώ να φτάσω στα άκρα χωρίς να πάψω να είμαι αυτό που είμαι αληθινά.

Τι περιέχει ιδανικά το άμεσο και απώτερο μέλλον προσωπικά για την Μαίρη, αλλά και για τις Πόρνες της; Πού σε βρίσκει κανείς;

Μ.Τσ.: Για τις Πόρνες μου, το μέλλον περιέχει σίγουρα μια επίσημη παρουσίαση γύρω στον Οκτώβριο, στην Αθήνα -το Σάββατο 20 Οκτωβρίου στις 7 το απόγευμα η πρώτη επίσημη παρουσίαση για το βιβλίο, στις Εκδόσεις Όστρια, Χέυδεν 3, Πεδίον του Άρεως-. Ίσως πιο μετά και στην Πάτρα. Δεν ξέρω αν κάποια από τις ηρωίδες μου έρθει να με βρει σε κάποια παρουσίαση από κοντά.
Για μένα το μέλλον δεν ξέρω τι έχει μα ελπίζω να είναι κάτι καλό. Ησυχία και ηρεμία θέλω. Και θα με βρίσκετε στο Facebook σε αναρτήσεις μου και από το φθινόπωρο και μετά σε κάποιο μπλογκ να γράφω τα δικά μου.

Ευχαριστούμε για τις εξομολογήσεις. Να μένεις πάντα αλώβητη στα όποια χτυπήματα γιατί μας κάνεις περήφανες. Εμένα -και είμαι σίγουρη- κι άλλη μια ευγενική γνωριμία του παρελθόντος που με τίμησε, αλλά έφυγε. Καλοτάξιδο!

Μ.Τσ.: Κι εγώ ευχαριστώ πολύ με όλη μου την καρδιά! Με συγκίνησες να ξέρεις… Ναι κι εκείνη σε εκτιμούσε και μας έφυγε νωρίς… Μου επιτρέπεις νομίζω να της στείλω ένα φιλί κι από εδώ… Χαρά, σε ευχαριστώ που υπάρχεις!

 

 

 

 

Επεξεργασία εικόνας: Σοφία Σαμιώτη

 

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.