Προσωπική άποψη: Αναστασία Ελευθεριάδου

ΙτςΙτς: Από το Λιβιάχοβο στην Ντουσκάρα. 1948-1955, στον απόηχο της κατοχής και του εμφυλίου, παρακολουθούμε, μετά την δολοφονία του Στέφου Σουλή, τις ζωές των δικών του ανθρώπων που ζητούν λύτρωση ψάχνοντας την αλήθεια γύρω από την εκτέλεση του Στέφου. Η απάντηση αργεί πολύ. Υπάρχει διαρροή διαφόρων ψεύτικων πληροφοριών και όσοι γνωρίζουν σιωπούν.

Η ανέχεια και η φτώχεια γύρω τους συνεχίζει να δυσκολεύει τις ζωές τους, ζωές ρημαγμένες, πονε-μένες και τα “τραύματα” της ψυχής δυσβάσταχτα!

Να δώκω το όνομα του Στέφου στον παπά Λάμπρο να το διαβάζει για την ψυχούλα του…, σκέφτηκε η Κωνστάντω το χαρτί με τα ονόματα των κεκοιμημένων της που συνήθιζε να δίνει στον παπά κάθε Κυριακή όταν πήγαινε στην εκκλησία. Τώρα δίπλα στο όνομα του πατέρα της, της μητέρας της, που είχαν κοιμηθεί πλήρεις ημερών, και του αδικοχαμένου αδερφού της, που είχε σκοτωθεί πολύ νέος στον Μικρασιατικό πόλεμο, θα πρόσθετε και τ’ όνομα του εικοσάχρονου γιου της. Που τον είχαν εκτελέσει βάναυσα όχι Γερμανοί, όχι Ιταλιάνοι, όχι Τούρκοι αλλά Έλληνες!

Ο εμφύλιος φαίνεται ότι τελείωσε στο Λιβιάχοβο αλλά ένας νέος εμφύλιος γεννιέται μέσα στην οικογένεια του αδικοχαμένου Στέφου, μεταξύ των δικών του ανθρώπων. Από τη μια οι γονείς του και από την άλλη τα πεθερικά του και στην μέση η γυναίκα του η Ρήνα και το νεογέννητο παιδί του! Μια 18χρονη χήρα με ένα μωρό στην αγκαλιά που θα το μετατρέψουν σε μήλο της έριδος.

Άκου να βγάλουνε το παιδί Ιωάννη!” είπε φουρκισμένα η Κωνστάντω, που αγνοούσε το γεγονός ότι η λειτουργία στην εκκλησία δεν ήταν η πρώτη βάπτιση. Σάμπως και τα συμπεθέρια που του δώκαν τ’όνομα και το αεροβαφτiσανε ενστικτωδώς, αυτοστιγμεί που βγήκε μπανταρισμένο από την κοιλιά της κόρης τους, γνωρίζανε πως ο πατέρας του είχε εκτελεστεί; Όχι! Το λοιπόν να κάνουν καλό θέλανε και πλιότερο να την τιμήσει ήθελε ο συμπέθερος, που μέσα στην παραζάλη του διάλεξε με νηφαλιότητα τ’ όνομα του πατέρα της.

ΙτςΠόσο θυμό ένιωσα με την εξέλιξη της ζωής της Ρήνας, έρμαιο των αποφάσεων του πατέρα της και των πεθερικών της. Την καταδίκασαν και της στέρησαν ό,τι της είχε απομείνει… Σκληροί και άδικοι καιροί ειδικά για την γυναίκα, που δεν είχε κανένα λόγο και η μοίρα της πάντα στα χέρια άλλων! Επίσης σε αυτό το βιβλίο ξεχωρίζει η μορφή της Βασiλως, της μάνας της Ρήνας, συγκλονιστικές οι περιγραφές προς το τέλος του βιβλίου!

Πόσες φορές είχε φαντασιωθεi αυτή τη σκηνή. Να ανέβει στην Τζούνγκα και να τους πάρει το παιδί και να το επιστρέψει στην αγκαλιά της κόρης της! Να τη δει να γελάει πάλι! Τι στον κόσμο! Το αλάτισε το ψωμάκι η Βασiλω με τα δάκρυα της. Έφευγαν με θέρμη οι προσευχές της προς τα ουράνια, να φανερωθεί ένας τρίτος, ένας άντρας σπουδαίος για την κόρη της γαμπρός που να ήθελε να αγαπήσει το ορφανό, που να ήθελε να γίνει πατέρας του…

Αχ και αυτό το ορφανό το μοιρασμένο στα τρία, τον “μπέρδεψαν” τον Γιάννη και του στέρησαν τα αυτονόητα! Η συγγραφέας κατάφερε και σε αυτό το βιβλίο της να με συγκινήσει και να με διδάξει! Εξαιρετική γραφή και καταγραφή των γεγονότων μέσα στο κλίμα της εποχής. Ανυπομονώ για την συνέχεια!

Περίληψη: Κείθε όπου σταθείς κρένεις είμαι ο Μάρκος Σουλής, και ρωτάς και τα στόματα παραμένουν ερμητικά και τα βλέμματα γέρνουν σκοτεινιασμένα. Όλους τους βλέπεις συνεργούς, νιώθεις το ίδιο φοβούνται, πως μπορεί να το έκαμε κι αυτός που έριξε το βλέμμα στο χώμα, και μπορεί να το έκαμε και κείνος που αγκομάχησε μπρος σου, κι ίσως και ο άλλος που του έτρεμε το χέρι, συλλογιέσαι κι απορείς που υπάρχουν ακόμα αντάρτες και δεν είναι φιγούρες βγαλμένες από παραμύθια με δράκους και ξωτικά…” Πολλοί οι ένοχοι… Θα τιμωρηθεί κανείς; Κι εάν όλα αυτά έχουν ένα νόημα σήμερα, σχεδόν εβδομήντα χρόνια μετά, είναι που συμπληρώθηκε το παζλ κομματάκι -κομματάκι κι έπεσε άπλετο φως πάνω στα γεγονότα και στα πρόσωπα που ενεπλάκησαν άμεσα ή έμμεσα στην τραγωδία αυτή. Εάν ήσουν αναγκεμένος, αγράμματος, μ’ ένα τσούρμο παιδιά στην ορεινή Ήπειρο το 1950, σίγουρα θα έχανες τον δρόμο σου σαν έπεφτε πυκνή αντάρα κι αξεδιάλυτο σκοτάδι στο κακοτράχαλο μονοπάτι που σου έμελλε να διαβείς. Πιο εύκολο ήταν να σηκώσεις το χέρι και ν’ αγγίξεις τον χαμηλωμένο ουρανό παρά να φτάσεις στον προορισμό σου.

ΙτςΣτοιχεία Βιβλίου

Τίτλος: Ιτς: Από το  Λιβιάχοβο στην Ντουσκάρα

Συγγραφέας: Σουλή Στεφανία

Εκδόσεις: Άνεμος

ISBN: 978-960-9585-94-1

Έτος Έκδοσης: 2018

Σελίδες: 306

Επεξεργασία εικόνας: Μαρία Μακροβασίλη  

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here