Προσωπική άποψη: Αναστασία Νεραϊδόνη

Το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Ομίχλες της Άβαλον» περιστρέφεται γύρω απ’ τον γάμο του ορκισμένου στην Άβαλον Άρθουρ με την ζηλώτρια χριστιανή Γκουενιφάρ και πώς η μεταξύ τους αλληλεπίδραση καθόρισε την μετέπειτα ιστορική πορεία της Βρετανίας.

Όπως η Τροία έπεσε για χάρη της Ωραίας Ελένης, έτσι κι η μυστικιστική χώρα της Άβαλον έπεσε εξαιτίας ενός φοβισμένου κοριτσιού με πολλά συμπλέγματα που κατόρθωσε να προβάλλει τις ενοχές για τα κρυφά της πάθη, στη μανία της να καθαρίσει την Βρετανία απ’ οτιδήποτε παγανιστικό που δεν κατανοούσε.

Όπως καταλαβαίνετε σε αυτό το βιβλίο ήμουν σαν τις γιαγιάδες που φωνάζουν μπροστά στην τηλεόραση όταν παίζει η αγαπημένη τους τηλεοπτική σειρά (ή σαν τους οπαδούς που φωνάζουν απ’ τον καναπέ στον παίχτη τι να κάνει όταν παρακολουθούν ποδόσφαιρο). Τέτοια αγωνία με τα ίχνη της Μοργκέιν, τέτοιο σοκ και δέος με τις αποφάσεις του Αρθούρου και τέτοια σύγχυση με την Γκουενιφάρ (Ναι, την γνωρίζετε ως Γκουίνεβιρ αλλά η έκδοση του Κέδρου έτσι γράφει το όνομά της).

Στο προηγούμενο βιβλίο αφήσαμε την Μοργκέιν να σιτίζεται στην αυλή του Λοτ και της θείας της Μοργκάουζ, αφού έχει εγκαταλείψει την Άβαλον (το γιατί πάτησε τους όρκους της κι έφυγε, είναι τόσο τρομερό που δεν μπορώ να σας το αποκαλύψω αν δεν έχετε διαβάσει το πρώτο).

Κι ενώ η Μοργκέιν ακολουθεί την δική της βασανιστική και μοναχική πορεία γιατί έχει συνείδηση, έχουμε απ’ την άλλη την νευρωτική Γκουενιφάρ -που την φοβίζει μέχρι και το γρασίδι- να οδεύει προς το Κερλεόρ για να γίνει νύφη του Αρθούρου, εφόσον διέθετε την μεγαλύτερη προίκα σε άλογα. Έλα όμως που της Γκουενιφάρ της καλάρεσε ο λοχαγός Λάνσελετ (και πάλι, έτσι τον γράφει το βιβλίο) και δεν έχει καμία όρεξη να παντρευτεί τον βασιλιά. Οι γυναίκες τότε βέβαια δεν είχαν γνώμη σε κανένα σημείο στη ζωή τους, ενώ οι γυναίκες μεγαλωμένες με την παλαιά θρησκεία της Άβαλον είχαν.

Μέσα στην καρδιά της Μοργκέιν, κρυμμένο αρκετά βαθιά ώστε να μην το κοιτάει, ήξερε ότι δεν ήταν αυτό που ήθελε ο Λάνσελετ. Σε μια στιγμή πάθους μπορεί πραγματικά να την ήθελε αλλά τίποτα παραπάνω. Και θα τον παγίδευε για μια στιγμή πάθους, σε έναν ισόβιο όρκο; Ο τρόπος στις γιορτές των φυλών ήταν πιο τίμιος: Ο άντρας και η γυναίκα έπρεπε να βρεθούν μαζί, με τις παλίρροιες του ήλιου και της σελήνης στο αίμα τους, όπως το επιθυμούσε η Θεά. Και μόνο αν το επιθυμούσαν, αργότερα, να μοιραστούν ένα σπίτι και να μεγαλώσουν παιδιά, ερχόταν στην επιφάνεια το θέμα του γάμου.

Έτσι λοιπόν σε όλο το βιβλίο παίζει το ερωτικό τρίγωνο Λάνσελετ-Γκουενιφάρ-Αρθούρος που, εφόσον επιστρέφει η Μοργκέιν, γίνεται τετράγωνο. Για λίγο βέβαια, γιατί η Μοργκέιν έχει βαθιά κατανόηση και το θάρρος να ακολουθήσει το πάθος της χωρίς να αφήσει τον πόνο της ανεκπλήρωτης αγάπης της προς τον Λάνσελετ να γίνει δηλητήριο για τους γύρω της. Κάτι που δεν κάνει η μεγαλωμένη μέσα στις ενοχές και τις νευρώσεις Γκουενιφάρ.

Όσο περισσότερο επιθυμεί τον Λάνσελετ, τόσο σιχαίνεται τον εαυτό της και πιστεύει ότι ο θεός την τιμωρεί με το να μην της χαρίζει παιδιά. Αντί όμως να κάνει κάτι γι αυτό, επιμένει να μεταθέτει τις ενοχές της σε πράγματα πιο μεγάλα απ’ αυτήν.

“The Mists of Avalon”, artwork by Gregory Nunkovics

Η έννοια της κρεβατομουρμούρας πρέπει να ξεκίνησε από την Γκουενιφάρ που γκρίνιαζε στον Αρθούρο να παρατήσει τα παγανιστικά εμβλήματα του Εξκάλιμπερ και να υψώσει μόνο την Χριστιανική σημαία. Αλλιώς ο θεός δεν θα του χάριζε διάδοχο όπως υποστήριζε (ενώ είχε η ίδια κάθε βράδυ εξάψεις με τις ματιές του Λάνσελετ).

Έτσι ο Αρθούρος, εκεί που είχε όλους τους υπηκόους του ενωμένους, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και φυλής, πείθεται να τους διαχωρίσει κάνοντας το θέλημα της Γκουενιφάρ. Και μάλιστα πριν από την κρισιμότερη μάχη που θα καθορίσει μετέπειτα την ιστορική πορεία της Βρετανίας.

Μπορώ να πω ότι δεν έχω συναντήσει σε κανένα βιβλίο μέχρι τώρα τόσο σιχαμερό χαρακτήρα όσο της Γκουενιφάρ. Κι αυτό σημαίνει ότι η συγγραφέας έκανε πολύ καλά τη δουλειά της. Ανυπομονώ για το τρίτο βιβλίο!

«Εδώ με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο, αδελφέ μου», είπε ο Μέρλιν, «γιατί ένα μέρος της δρυϊδικής σοφίας βρίσκεται στο ρητό που λέει ότι ο Θεός, που είναι πάνω απ’ όλους, δεν είναι δυνατόν να λατρεύεται σε κανένα κατασκεύασμα των χεριών του ανθρώπου αλλά μόνο κάτω απ’ τον ουρανό Του. Κι όμως εσείς χτίζετε εκκλησίες και τις στολίζετε αφειδώς με χρυσό κι ασήμι. Που βρίσκετε επομένως το κακό στο να πίνουν από την ιερή πηγή που ο Θεός έπλασε και την ευλόγησε, έτσι που να κάνει καλό στην όραση και να θεραπεύει;»

Περίληψη: Ο δεύτερος τόμος του κλασικού έργου της Μάριον Ζίμερ Μπράντλει «Οι ομίχλες της Άβαλον». Μια διαφορετική προσέγγιση στον μύθο του βασιλιά Αρθούρου, μέσα από την αφήγηση της αδελφής του, Μοργκέιν. Ένας κόσμος ιερών μυστηρίων, σκοτεινών παραδόσεων και σκληρών αναμετρήσεων. Ένας κόσμος όπου η ζωή, ο έρωτας και ο θάνατος γίνονται ένα παράξενο κουβάρι στα χέρια θεών και ανθρώπων. Η Γκουένιφαρ είναι μοιραία γυναίκα στη ζωή του βασιλιά Αρθούρου. Ο γάμος τους, μια υπόθεση πολιτικής τάξης. Ο κρυφός έρωτάς της για τον καλύτερο φίλο του, τον ιππότη Λάνσελοτ, μια υπόθεση προσωπικής επανάστασης. Η παρουσία της Μοργκέιν, μια αδιόρατη απειλή στα προσωπικά της σχέδια. 

Στοιχεία Βιβλίου:

Η Βασίλισσα του ΚόσμουΤίτλος: Η Βασίλισσα του Κόσμου

Σειρά: Οι Ομίχλες της Άβαλον, Βιβλίο 2ο

Συγγραφέας: Marion Zimmer Bradley

Εκδόσεις: Κέδρος

Σελίδες: 344

Χρονολογία έκδοσης: 2002

ISBN: 9789600419412

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here