Μας ταξιδεύει η Αγγελίνα Παπαθανασίου

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως είναι η πρώτη τη τάξει μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών και εδρεύει στην περιοχή Φανάρι. Ιδρύθηκε το 331 μ.Χ., όταν δηλαδή μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη.

Μετά την Άλωση της Πόλης από τους Τούρκους, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνωρίστηκε ως ο πολιτικός εκπρόσωπος των χριστιανικών υπόδουλων εθνών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γεγονός που επέτρεπε στον Πατριάρχη να υπερασπίζεται τα δικαιώματά τους στην Υψηλή Πύλη αλλά και εκείνη να ελέγχει τους λαούς αυτούς, μέσω πιέσεων στον Πατριάρχη.

Από την Άλωση και μετά, το Πατριαρχείο άλλαζε πολύ συχνά στέγη και μόλις τον 17ο αιώνα μεταστεγάστηκε στο σημερινό οίκημα. Το 1738 πυρπολήθηκε μερικώς και ακολούθησε μία από τις μεγαλύτερες διαρπαγές κειμηλίων που γνώρισε το κέντρο της Ορθοδοξίας. Τη χαρακτηριστική του όψη το Πατριαρχείο την απέκτησε το 1797, επί ημερών του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε’.

Το 1941, μεγάλη πυρκαγιά αποτέφρωσε όλα τα ξύλινα κτίρια, με αποτέλεσμα ο πατριαρχικός οίκος να περιοριστεί κατά πολύ. Από το 1941 μέχρι το 1985, η τουρκική κυβέρνηση δεν έδινε άδεια ανοικοδόμησης και ο πατριαρχικός οίκος και οι διάφορες υπηρεσίες του, αναγκαστικά, είχαν ασφυκτικά συμπτυχθεί στο λιθόκτιστο Ευγενίδειο. Το 1985, επί Πατριάρχου Δημητρίου και με τη χορηγία του Παναγιώτη Αγγελόπουλου, ο πατριαρχικός οίκος ξανακτίστηκε, αποκτώντας το παλιό του αρχιτεκτονικό περίγραμμα και τη μοναστική του φυσιογνωμία.

Πατριαρχείο

Στην κεντρική πύλη του Πατριαρχείου, απαγχονίστηκε στις 10 Απριλίου 1821 ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’. Έκτοτε, η πύλη παραμένει κλειστή.

Στο λόφο πάνω από το Πατριαρχείο δεσπόζει ένα υπέροχο επιβλητικό κτίριο κτισμένο με κόκκινο τούβλο. Η Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή «παρήγαγε» καθ’ όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας θεολογικά καταρτισμένους νέους, οι οποίοι θα στελέχωναν είτε τις δικές της υπηρεσίες είτε την κρατική γραφειοκρατία.

Το 1804 -για λόγους ανωτέρας βίας- η Σχολή φεύγει από το Φανάρι και μεταφέρεται στην Ξηροκρήνη, στο Μέγαρο των Μαυροκορδάτων. Με την έναρξη της Επανάστασης του 1821 η Σχολή κλείνει, μέχρι το 1850 που μεταφέρεται και πάλι στο Φανάρι, σε ένα οίκημα απέναντι από το Πατριαρχείο. Είναι η εποχή που η Σχολή αποκτά την εύνοια του σουλτάνου Σελίμ Γ’.

Μετά το 1922, απαγορεύεται η ανάμειξη του Πατριαρχείου στα θέματα της Σχολής, αυξάνονται οι ώρες των μαθημάτων στην τουρκική γλώσσα και περιορίζονται οι ώρες διδασκαλίας στα Ελληνικά.

Μετά τις ταραχές του 1955 και τις απελάσεις του 1964, ο αριθμός των Ελλήνων μαθητών συρρικνώνεται και τα περισσότερα από τα ελληνικά σχολεία της Πόλης κλείνουν.

Πηγή: http://www.pamekonstantinoupoli.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here