Προσωπική άποψη: Ηλίας Τσιάρας

Ομολογώ πως ήμουν αρκετά διστακτικός όταν ξεκίνησα να διαβάζω τα Αγαλήνευτα Βάθη. Λίγο που δεν είχα ιδέα ποιος είναι ο Μιχάλης Δαγκλής, αν και την ανθολογία Κόρες τις Νύχτας την είχα υπόψη μου, κάτι που το οπισθόφυλλο χαρακτηρίζει το βιβλίο ως ανθολογία ενώ πρόκειται για συλλογή διηγημάτων (εάν δεν γνωρίζετε τη διαφορά, ανθολογία είναι όταν συμμετέχουν πολλοί συγγραφείς, συλλογή όταν τα διηγήματα ανήκουν σε έναν μόνο), ε, είπα από μέσα μου: ‘Ακόμα ένας wannabe συγγραφέας τρόμου του σωρού’.

Αγαλήνευτα ΒάθηΝαι, ντροπή μου, το παραδέχομαι, αλλά αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη. Η οποία εξαφανίστηκε μετά από 10 περίπου σελίδες. Με κέρδισε η ατμόσφαιρά τους και με έκανε να μονολογήσω: ‘Ο Δαγκλής το έχει’. Η συλλογή ξεκινά με το ομότιτλο διήγημα, ίσως την πιο σκληρή ιστορία του βιβλίου. Αν ψάχνετε για υπερφυσικό τρόμο, ατυχήσατε, αλλά μονάχα προσωρινώς. Οι υπόλοιπες τέσσερις (ή ίσως οι τρεις, για να είμαι πιο ακριβής στα λεγόμενά μου) θα σας αποζημιώσουν. Δε θέλω να μπω σε πολλές λεπτομέρειες σχετικά με την πλοκή του κάθε διηγήματος γιατί θεωρώ πως θα χαθεί κάτι από την αγωνία της ανάγνωσης. Θα σταθώ περισσότερο σε αυτά που μου άρεσαν και σε ένα δύο σημεία που θεωρώ πως χρειαζόταν μια παραπάνω δόση εμπειρίας από την πλευρά του συγγραφέα.

Να το πάλι το μουρμούρισμα. Τώρα κατάλαβα ότι προερχόταν από εκείνον. Στεκόταν έτσι απαθής και ψιθύριζε γρήγορα αλλά πολύ σιγά, μ` έναν συριστικό ήχο σαν φύλλο που θροΐζει.

Όσοι με γνωρίζουν καλά στον χώρο του Φανταστικού, ξέρουν πως δεν είμαι φαν του νέου αυτού κύματος του παραδοσιακού τρόμου. Είμαι λιγάκι πιο ‘Αμερικανάκι’. Επίσης, σιχαίνομαι τις ντοπιολαλιές, εκτός κι αν έχουν λόγο ύπαρξης και προσθέτουν στη ζωντάνια της αφήγησης και στη δημιουργία της ανάλογης ατμόσφαιρας. Αυτό ήταν το πρώτο (πολύ μεγάλο για μένα) στοίχημα που κέρδισε με την πένα του ο Δαγκλής. Όλα τα διηγήματα διαδραματίζονται στον ελλαδικό χώρο (από τα νησιά μας, μέχρι τον Πειραιά και τον Θεσσαλικό κάμπο) ο οποίος παίζει δυναμικό ρόλο στην πλοκή και την εξέλιξη της εκάστοτε ιστορίας. Επίσης, παρόλο που στους διαλόγους ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πολύ συχνά την τοπική διάλεκτο (ιδίως στο ομότιτλο διήγημα που συν τοις άλλοις διακρίνεται και για το εξεζητημένο λεξιλόγιο των σφουγγαράδων) δεν πέφτει στην παγίδα της υπερβολής, καθιστώντας έτσι απολύτως κατανοητά τα λεγόμενα των πρωταγωνιστών του.

Μιας που ανέφερα τους πρωταγωνιστές να πω πως εξεπλάγην ευχάριστα από την αληθοφάνεια και την πρωτοτυπία που τους χαρακτηρίζει (εντάξει, υπάρχει και ένας επίδοξος συγγραφέας, αλλά είναι μόλις 1 στους 5). Ένα τελευταίο σημείο το οποίο με χαροποίησε, είναι πως ο Δαγκλής φαίνεται να έχει ένα ιδιαίτερο ταλέντο στην περιγραφή σκηνών δράσεων, κάτι που ξεκουράζει τον αναγνώστη και προσθέτει μια επιπλέον δόση αδρεναλίνης. Κατανοώ πως κάποιοι ίσως να προτιμούν πιο παραδοσιακές νόρμες στη φύση του τρόμου, αλλά εγώ προσωπικά προτιμώ τέτοιους τολμηρούς πειραματισμούς.

«Κρίμα, και μου φάνηκε πρόσχαρος άνθρωπος», μουρμούρισε.

«Το κρασί, γιόκα μου. Το βάλσαμο του πονεμένου. Αυτό είναι που κάνει τους ανθρώπους πρόσχαρους».

Αγαλήνευτα Βάθη

Θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα πως τα Αγαλήνευτα Βάθη είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει από Τρόμο. Δεν είναι. Όμως σαφέστατα πρόκειται για ένα πάρα πολύ καλό πρώτο εγχείρημα ενός νέου συγγραφέα, τον οποίο σίγουρα θα έχω στον νου μου για την επόμενη δουλειά του. Αυτό που θα τον συμβούλευα ώστε να βελτιώσει λίγο την αληθοφάνεια των ιστοριών του, είναι να δημιουργήσει ένα καλό δίκτυο beta readers, οι οποίοι θα του δίνουν ακριβοδίκαια το αναγκαίο, αν και πολλές φορές παρεξηγημένο, feedback που θα τον κάνει πολύ καλύτερο. Μια δεύτερη, και τρίτη και τέταρτη, ματιά θα έκανε κάποιες από τις ιστορίες του βιβλίου πιο δυνατές, πιο μεστές. Προσωπικά ξεχώρισα το Ζητείται Φαροφύλακας (ένας τιμιότατος φόρος τιμής στον μεγάλο Lovecraft) και το Μία Κρυμμένη Αλήθεια, η οποία στ` αλήθεια με ανατρίχιασε.

Αν σας αρέσει ο τρόμος, είτε πρόκειται για τον ωμό ρεαλισμό των πιο κατάπτυστων ανθρώπινων συναισθημάτων είτε για τους Μεγάλους Παλαιούς ή ακόμα και για το εκκολαπτόμενο ρεύμα του folk horror, είμαι βέβαιος πως θα βρείτε στα Αγαλήνευτα Βάθη τουλάχιστον μια ιστορία που θα σας συναρπάσει. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και αφεθείτε στα παγωμένα νύχια των ανήλιαγων κυμάτων που γέννησε η σκοτεινή φαντασία του Μιχάλη Δαγκλή.

«…Τρέχα! Τρέχα και βάλε στη θάλασσα φωτιά. Δε τη να καίγεται».

Περίληψη: Τα Αγαλήνευτα Βάθη είναι μια ανθολογία τρόμου.
Η ιστορία του τίτλου διαδραματίζεται στη μακρινή Ελλάδα του 1948.
Ένας σφουγγαράς από την Κρήτη παλεύει να σώσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο από μια αρρώστια.
Όταν έρχεται η ώρα της ανάδυσης όμως το σχοινί που θα τον σήκωνε παραμένει ασάλευτο και εκείνος παγιδευμένος στον βυθό…
Κάποιος νεαρός απαντά σε αγγελία για εργασία κατά την καλοκαιρινή σεζόν, στον φάρο μιας ξεχασμένης νησίδας των βόρειων Σποράδων. Πέρα όμως από τη ζεστή φιλοξενία των ντόπιων και την εύκολη δουλειά, καραδοκεί και κάτι άλλο στον φάρο, κάτι που περίμενε καιρό…
Ο Μενέλαος είναι ένας λαογράφος που ταξιδεύει στα όμορφα Καλάβρυτα. Επιθυμεί να συλλέξει υλικό για ένα τραγικό συμβάν που διαδραματίστηκε εκεί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η έρευνά του όμως τον οδηγεί στην καρδιά μιας φολκλόρ δεισιδαιμονίας, μέρος της οποίας κινδυνεύει να γίνει και ο ίδιος…
Μια νεαρή κτηνίατρος καλείται επειγόντως από έναν κτηνοτρόφο της Θεσσαλίας προκειμένου να ελέγξει την ασυνήθιστη συμπεριφορά των βοοειδών του.
Η διάγνωση σύντομα εξελίσσεται σε έναν παγωμένο εφιάλτη…
Ένας αποφασισμένος διαρρήκτης εισβάλλει σε ένα παλιό αρχοντικό του Πειραιά για μια εύκολη μπάζα. Μέχρι που ανακαλύπτει περισσότερα από όσα θα ήθελε…

Αγαλήνευτα ΒάθηΣτοιχεία βιβλίου:

Τίτλος: Αγαλήνευτα Βάθη

Συγγραφέας: Μιχάλης Δαγκλής

Εκδόσεις: Ωκεανίδα

Σελίδες: 352

Έτος έκδοσης: 2018

ISBN: 9789604108121

Επεξεργασία εικόναςΠαναγιώτα Γκουτζουρέλα  

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here