Γράφει η Σοφία Αθανασοπούλου

Η χρήση παραισθησιογόνων ουσιών δεν είναι καθόλου σπάνιο φαινόμενο, ούτε στην καθημερινότητα αλλά ούτε και σε τομείς που αφορούν την καλλιτεχνική έκφραση. Είναι γνωστό για παράδειγμα ότι πολλά πολυσυζητημένα τραγούδια έχουν γραφτεί κάτω από τέτοιες συνθήκες, είτε λόγω αδυναμίας των δημιουργών να αποφύγουν αυτή την επικίνδυνη συνήθεια, είτε επειδή οι ουσίες αυτές προσφέρουν μεγαλύτερη φαντασία άρα και πρωτοτυπία, σε έναν κλάδο στον οποίο ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος.

Δεν μας περνάει όμως τόσο εύκολα από το μυαλό ότι το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τη συγγραφή βιβλίων. Αυτό ίσως βασίζεται στο γεγονός ότι η έκταση ενός βιβλίου είναι σημαντικά μεγαλύτερη από αυτή ενός τραγουδιού και συνήθως όσα γράφονται σε αυτό έχουν μία συγκεκριμένη ροή και τρόπο έκφρασης, δεδομένα τα οποία απαιτούν την απερίσπαστη προσοχή του συγγραφέα. Η ιστορία των βιβλίων όμως αποδεικνύει το αντίθετο, αφού το πλήθος αυτών που έχουν γραφτεί κάτω από την επίδραση ουσιών είναι μεγάλο και έχει δεχτεί την αναγνώριση του αναγνωστικού κοινού.

Το φαινόμενο της χρήσης ναρκωτικών για τη συγγραφή πεζών και ποιημάτων δεν αφορά μόνο τη σημερινή εποχή. Η ύπαρξή του άρχισε να γίνεται αισθητή κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, έγινε έντονο μέσω του ρομαντισμού του 19ου αιώνα, και συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα. Κάποιες από τις ουσίες οι οποίες κατά κανόνα χρησιμοποιούνται είναι το όπιο, η μεσκαλίνη, το LSD, η ηρωίνη, η μαριχουάνα και το λάβδανο. Κάποιοι από τους συγγραφείς οι οποίοι «αξιοποίησαν» αυτές τις εμπειρίες, τις χρησιμοποίησαν απλώς για να αντλήσουν έμπνευση και να επινοήσουν νέα θέματα για τα βιβλία τους, ενώ όσο έγραφαν ήταν νηφάλιοι.

παραισθησιογόνωνΚάποιοι από αυτούς, οι οποίοι είναι πλέον πασίγνωστοι και παγκοσμίως αναγνωρισμένοι, είναι ο Charles Dickens, o Lord Byron, o Edgar Allan Poe και ο Charles Baudelaire. Από τη διαδικασία αυτή δεν απουσιάζουν οι γυναίκες συγγραφείς. Οι Mary Shelley, Charlotte Bronte, Elizabeth Barrett Browning και Louisa May Alcott, ήταν κάποιες από τις συγγραφείς οι οποίες χρησιμοποιούσαν τέτοιες ουσίες είτε ως φάρμακο είτε για προσωπική ευχαρίστηση. Άλλοι συγγραφείς (όπως οι Stephen King, Jean Paul Sartre, Robert Louis Stevenson) επέλεξαν να γράψουν όσο η δράση των ουσιών αυτών ήταν εμφανής, με αποτέλεσμα είτε να αφηγηθούν μια ιστορία με πολλά στοιχεία υπερρεαλισμού, είτε να ολοκληρώσουν το έργο τους σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα (αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ο Jack Kerouac ολοκλήρωσε το βιβλίο «Οι υποχθόνιοι» σε τρεις μόνο μέρες, έχοντας καταναλώσει Benzedrine, που θα του επέτρεπε να παραμείνει ξύπνιος καθ’ όλη τη διάρκεια της δημιουργίας του).

Γίνεται λοιπόν προφανές ότι η χρήση ουσιών για τη συγγραφή βιβλίων έχει πραγματοποιηθεί τόσο από συγγραφείς κλασσικών έργων, όσο και από άλλους, οι οποίοι έγραψαν βιβλία τα οποία είχαν κάποιες ιδιαιτερότητες ή δεν αγαπήθηκαν από ολόκληρο το αναγνωστικό κοινό, και τα αποτελέσματα τα οποία επιδιώκουν αφορούν κυρίως τη μεγαλύτερη και πιο ελεύθερη φαντασία, καθώς επίσης και την ταχύτητα ολοκλήρωσης των έργων.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here