Ρωτάει η Υπατία

Σήμερα στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε τον Ταουκίδη Δημήτρη, συγγραφέα του παιδικού βιβλίου ”Ο Γιατρός Κλόουν”.

Συνέντευξη

Ποιητής ή συγγραφέας;

Δ.Τ: Ξεκάθαρα και κατηγορηματικά, 100% συγγραφέας. Η όποια ποιητική διάθεση υπάρχει στο βιβλίο, μέσα από τις ρίμες και την χρήση ομοιοκαταληξίας σ’ ολόκληρο το κείμενο, βασίζεται στην προσπάθεια μου να παρουσιάσω τη σύνθετη θεματολογία του βιβλίου με τον πιο χαρούμενο, απλό και παιδικό τρόπο. Κατ’ τα άλλα όμως, δηλώνω 100% νέος συγγραφέας.

Τι σας ώθησε σ΄ αυτό το πρώτο συγγραφικό σας βήμα;

Δ.Τ: Κάποια στιγμή, δεν θυμάμαι ακριβώς πότε, αποφάσισα να δοκιμάσω να γράψω. Προφανώς υπήρχε μια ανάγκη έκφρασης, δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Και αποφάσισα να ασχοληθώ με την παιδική λογοτεχνία γιατί σ’ αυτή συναντάμε βιβλία με δράκους. Τα βιβλία με δράκους έχουν ένα πολύ σημαντικό σκοπό ξέρετε! Αυτός δεν είναι να πείσουν τους μικρούς αναγνώστες ότι υπάρχουν δράκοι στην πραγματικότητα, τα παιδιά είναι έξυπνα και γνωρίζουν πως οι δράκοι δεν υπάρχουν, αλλά να περάσουν το μήνυμα πως οι δράκοι που ζουν ανάμεσα μας μπορούν να ηττηθούν. Αν λοιπόν υπάρχει ένας λόγος και για το δικό μου, πρώτο συγγραφικό βήμα, αυτός είναι το ιδιαίτερο μήνυμα που περνούν τα παραμύθια στους μικρούς μας φίλους.

Πόσος καιρός χρειάστηκε για να το ολοκληρώσετε;

Δ.Τ: Την ιδέα για αυτό το βιβλίο την καλλιεργούσα περίπου ένα χρόνο στο μυαλό μου. Όταν αποφάσισα πως ήρθε η κατάλληλη η στιγμή να πάρω το πληκτρολόγιο στα χέρια μου, χρειάστηκαν περίπου 3 μήνες για την ολοκλήρωση της συγγραφής του.

Ο Γιατρός ΚλόουνΓιατί επιλέξατε να μιλήσετε στους αναγνώστες σας για τον γιατρό-κλόουν;

Δ.Τ: Γιατί πιστεύω πως, στην εποχή μας, οι σύγχρονοι ήρωες δεν φορούν μπέρτα. Αντίθετα, οι σύγχρονοι ήρωες είναι αφανείς, ζουν ανάμεσα μας και λειτουργούν με διάθεση προσφοράς και ανιδιοτέλειας. Επίσης, βασικός λόγος που επέλεξα να μιλήσω για τους γιατρούς κλόουν, μέσω ενός παιδικού βιβλίου, είναι γιατί κανένας άλλος στο παρελθόν δεν είχε δοκιμάσει να γράψει κάτι για αυτούς και το έργο τους.

Στο βιβλίο σας γιατί θίγεται ταυτόχρονα επίκαιρα προβλήματα στη ζωή ενηλίκων και παιδιών;

Δ.Τ.: Συνήθως τα προβλήματα αυτά δεν λύνονται βραχυπρόθεσμα, είναι συνδε-δεμένα με την ανθρώπινη φύση και μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά. Άρα το να τα παρουσιάζουμε με παιδικό τρόπο στα παιδιά, βοηθά όχι μόνο στο να τα προβληματίζει, αλλά και να τα προετοιμάζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τη στιγμή που θα πρέπει εκείνα να έρθουν αντιμέτωπα μαζί τους! Θεωρώ πως το να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι, δεν βοηθά κανέναν.

Αυτό που προσπάθησα να κάνω, είναι να αναδείξω τα επίκαιρα προβλήματα της ζωής των ενηλίκων, με παιδικό τρόπο.

Η τεχνολογία είναι ένα σημαντικό εργαλείο, που πέρασε στα χέρια και των παιδιών. Ποιος όμως πραγματικά ευθύνεται για τη σωστή χρήση του;

Ο Γιατρός ΚλόουνΔ.Τ: Αποκλειστικοί υπεύθυνοι για τη σωστή χρήση της τεχνολογίας, από την πλευρά των παιδιών, είναι οι γονείς και οι δάσκαλοι. Στο χέρι των γονιών και των δασκάλων είναι να εκπαιδεύσουν τα παιδιά με τέτοιο τρόπο, ώστε να χρησιμοποιούν τα μέσα της τεχνολογίας με μέτρο, χωρίς τεχνοφοβία, και πάντα για καλό σκοπό.

Πιστεύετε πως σήμερα ο κόσμος διασκεδάζει με τη βία και γιατί συμβαίνει αυτό κατά τη γνώμη σας;

Δ.Τ: Δυστυχώς, υπάρχουν πολλές εικόνες γύρω μας που αποδεικνύουν πως πράγματι υπάρχει κόσμος που διασκεδάζει με τη βία. Για παράδειγμα, μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα με μια παρέα μικρών παιδιών που διασκέδασε στο κέντρο μιας παιδικής χαράς βασανίζοντας και ταλαιπωρώντας έναν αδέσποτο σκύλο. Ας σκεφτούμε λοιπόν, τι εικόνες και παραστάσεις είχαν τα συγκεκριμένα παιδιά από το σπίτι και το σχολείο τους, αλλά και ποια ήταν τα παραμύθια που οι γονείς τους δεν τους διάβασαν τα προηγούμενα χρόνια, τα βράδια πριν αυτά αποκοιμηθούν. Παραμύθια για την αγάπη που οφείλουμε να έχουμε στα ζώα και γενικότερα για το σεβασμό σε οποιαδήποτε μορφής ζωής… Σ’ αυτές τις σκέψεις, κρύβεται η απάντηση στο ερώτημα σας…

Ο Γιατρός ΚλόουνΓιατί «οι άνθρωποι έχασαν από τα μάτια τους τα χρώματα και την ελπίδα;» Πού μπορούν να τ’ αναζητήσουν;

Δ.Τ: Νομίζω πως αυτό συμβαίνει γιατί έχουν αλλάξει οι στόχοι και οι προτεραιότητες στη ζωή μας. Επιλέγουμε μοναχικές και ασπρόμαυρες διαδρομές για να πετύχουμε τους μακροπρόθεσμους στόχους μας και πολλές φορές εγκλωβιζόμαστε σ’ αυτές, χάνοντας την ελπίδα. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε ρότα και να αναζητήσουμε από την αρχή το χρώμα στη ζωή μας.

«Το καλύτερο φάρμακο… είναι το χαμόγελό σου». Είναι άραγε αυτό πάντα αρκετό; Eσείς πώς ξεπερνάτε τα δικά σας εμπόδια;

Δ.Τ: Όχι, δεν είναι αρκετό, σίγουρα όμως είναι η καλύτερη αρχή. Είναι δεδομένο πως θα εμφανιστούν εμπόδια στη ζωή μας. Άλλες φορές θα είναι χαμηλά και άλλες φορές θα είναι πολύ υψηλά. Και στις δυο περιπτώσεις είμαστε υποχρεωμένοι από τη φύση μας να τα αντιμετωπίσουμε. Να τα πηδήξουμε, να τα προσπεράσουμε, αν χρειαστεί να τα γκρεμίσουμε.. Και όλα αυτά πάντα με χαμόγελο! Το ίδιο προσπαθώ να κάνω και εγώ στη ζωή μου. Δεν τα καταφέρνω πάντα, αλλά προσπαθώ…

Επεξεργασία εικόνας: Νεκταρία Γ. Πουλτσίδη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here