Γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου

… στην παλιά σανσκριτική διάλεκτο, Ραβί σημαίνει Ήλιος… Μα τώρα, είχε από ώρα ο ήλιος  βασιλέψει….”

Εις μνήμην Ravi Chopra (1946-2014)

Ήχοι στη Σιωπή

Ξεκίνησε ως μία ιστορία αυτοτελής, έμελλε όμως να δώσει τον τίτλο σ’ ένα ολόκληρο βιβλίο (συλλογή διηγημάτων)… Ένα βιβλίο που γράφτηκε σε μία προσπάθεια να συμφιλιωθώ με μία μεγάλη απώλεια: το θάνατο ενός ανθρώπου που – εξαιτίας μίας σπάνιας ασθένειας- η φωνή του ήταν χαμένη από καιρό και ζούσε μέσα σ’ έναν κόσμο σιωπής.

Μέσα από τη γλώσσα της σιωπής μου σου μιλώ. Και σου λέω χιλιάδες λέξεις… ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ(…) Μου το ‘χε πει, θυμάμαι, εκείνη η παράξενη τσιγγάνα με τα κόκκινα μαλλιά: «Για σένα η αγάπη θα ’ρθει πέρα από τη θάλασσα. Όμως… όμως… μόνο μέσα από χρώματα, λέξεις στο χαρτί και σιωπές θα μπορέσεις να την αγγίξεις… να τη νιώσεις… όταν μοναχά οι ήχοι στη σιωπή θα μιλάνε…»

Όπως συμβαίνει και με τη Μαργαρίτα, την ηρωίδα της ιστορίας, δεν τον είδα ποτέ με τα γήινα μάτια παρά μόνο με τα μάτια της ψυχής. Επικοινωνούσαμε, θυμάμαι, με επιστολές (ήταν της παλιάς σχολής και δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα τα email).

Για αρκετό καιρό μετά το θάνατο του, έδινε σημάδια της παρουσίας του σε πρόσωπα που του ήταν αγαπητά.

Αργότερα, δόμησα τις υπόλοιπες ιστορίες του βιβλίου με βάση τους ήχους που αντηχούν δυνατά μέσα στη σιωπή. Κι αυτοί οι ήχοι μπορεί να είναι το βουητό της θάλασσας, ο πόνος της ξενιτιάς, το καρδιοχτύπι, η φωνή της συνείδησης, το ταξίδι στο παρελθόν…

Λένε πως τα βιβλία δεν έχουν πατρίδα. Το βιβλίο όμως αυτό έχει πατρίδα την Άνδρο. Στα στενά της Χώρας, στα παλιά αρχοντικά, στο παλιό λιμάνι… μ’ ένα μολύβι κι ένα μπλοκ στο χέρι και με μία φωτογραφική μηχανή… αποτύπωνα κι έγραφα, έγραφα κι αποτύπωνα, για να πάρουν οι λέξεις πνοή και για να τραγουδήσουν οι ήχοι στη σιωπή.  

Απάντηση