Ρωτάει ο Δημήτρης Μπονόβας

Μια δόση τρέλας την έχει. Αυτό την χαρακτηρίζει πιστεύω. Αλλά όχι τρέλα με την κακή έννοια. Από την άλλη, την καλή. Αυτή που πιάνει το στυλό και μπορεί να γράψει φοβερές γραμμές, πανέμορφες ιστορίες.

Μία φίλη από τα βόρεια έχω σήμερα. Δεν την ξέρω και πάρα πολύ καιρό αλλά τι να πω: αυτός ο χαρακτήρας της εκπέμπει μια ζεστασιά, μια παιδικότητα που σε κάνει να τη συμπαθήσεις αμέσως. Και είμαι σίγουρος ότι και εσείς θα τη συμπαθήσετε μέσα από τη σημερινή μας “ανάκριση”. Άλλωστε, το είχε πει και ο Δημήτρης Μητροπάνος ότι η Θεσσαλονίκη βγάζει τα καλύτερα παιδιά.

Σοφία Κορωνίδου λοιπόν!

Συνέντευξη

Τι είναι εκείνο που σε ωθεί να γράφεις;

Σ.Κ. Η έντονη και επιτακτική ανάγκη μου να μετατρέψω σε λέξεις και να τακτοποιήσω σε προτάσεις και παραγράφους τη χαοτική φαντασία μου.

Σοφία ΚορωνίδουΠόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσένα να καταφέρεις να “εκφράσεις” τη σκέψη σου πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί;

Σ.Κ.  Μου βγαίνει απολύτως φυσικά. Νομίζω, μάλιστα, ότι εκφράζω πολύ πιο εύκολα τις σκέψεις μου γρατσουνίζοντας με το στυλό μου το χαρτί από ό,τι μιλώντας.

Ποιες είναι οι επιρροές σου;

Σ.Κ. : Οι επιρροές μου είναι πάντα οι αγαπημένοι μου συγγραφείς. Γράφοντας με το διαχρονικό, μοναδικό τους τρόπο τις ιστορίες τους και χρωματίζοντας έτσι με λεπτό χιούμορ και ευφυΐα τη στερούμενη φαντασίας πραγματικότητά μας, μου έδωσαν το απαραίτητο θάρρος να πατήσω δειλά δειλά στα χνάρια τους. Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι θα αγγίξω ποτέ τη δική τους συγγραφική δεινότητα, ούτε από μακριά. Ωστόσο, οι συγγραφικοί μου ήρωες και εμπνευστές πάντα θα είναι ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, η Φρανσουάζ Σαγκάν, και ο Τομ Ρόμπινς.

Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σου; Συναίσθημα ή λογική και γιατί;

Σ.Κ. : Ο έρωτας, η μοναξιά, τα λάθη και οι λαχτάρες των ανθρώπων, ο πόνος τους και το κουράγιο τους, είναι πάντα τα θέματα που πραγματεύομαι σε ό,τι κι αν γράψω.

Θέλω οι ιστορίες μου να είναι ρεαλιστικές. Ο αναγνώστης να βρίσκει κοινά στοιχεία με τους ήρωές μου, να συμπάσχει και να ταυτίζεται μαζί τους. Για να είναι μια ιστορία ρεαλιστική λοιπόν, και να μην γίνεται σενάριο για ταινία του Χόλιγουντ ή στεγνή σαν άπαχο φιλέτο, θα πρέπει να υπάρξει ισορροπία ανάμεσα στα δύο, στο συναίσθημα και τη λογική.

Σοφία ΚορωνίδουΌταν γράφεις ένα βιβλίο, είσαι εξωτερικός παρατηρητής ή προτιμάς να “μπαίνεις στο πετσί του ρόλου”;

Σ.Κ. : Για να ταυτιστεί ο αναγνώστης, να «μπει» μέσα στην ιστορία και να τη βιώνει σαν να είναι και ο ίδιος παρών σε όσα διαδραματίζονται, θα πρέπει πρώτα ο συγγραφέας να ζήσει ο ίδιος τη σκηνή. Να νιώσει τα συναισθήματα που προκαλούνται σε κάθε περίπτωση, να κλάψει, να συγχυστεί, να πονέσει, να γελάσει, να ερωτευτεί, κι έτσι να μπορέσει να μεταδώσει όλα αυτά τα συναισθήματα και στον άνθρωπο που θα διαβάσει την ιστορία.

Έχεις όνειρα όσον αφορά τη συγγραφική σου καριέρα; Αν ναι, ποια είναι αυτά;

Σ.Κ. : Δεν έχω μεγάλες φιλοδοξίες. Το Πούλιτζερ ή το Νόμπελ Λογοτεχνίας νομίζω μου αρκούν.

Πιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης, στην Ελλάδα του 2018, μπορεί να βιοπορίζεται από την τέχνη του;

Σ.Κ. :  Κάποιοι λίγοι ναι.  Η πλειοψηφία των καλλιτεχνών, όμως, νομίζω ότι δουλεύει καθαρά από πάθος και αγάπη για την τέχνη τους.

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας, τι θα ήταν αυτό;

Σοφία ΚορωνίδουΣ.Κ. : Την αντίληψη ότι γράφουμε για να δοξαστούμε ή για να βγάλουμε χρήματα ή για να αυτοαποκαλούμαστε λογοτέχνες και άνθρωποι των γραμμάτων.

Στην ουσία, γράφουμε γιατί θέλουμε να μοιραστούμε με τους άλλους ανθρώπους αυτό που υπάρχει μέσα μας.

Όλο και νέοι επίδοξοι καλλιτέχνες εμφανίζονται στον ορίζοντα. Αν έπρεπε να τους δώσεις μια συμβουλή, ποια θα ήταν;

Σ.Κ. : Γράψτε με την καρδιά σας και διορθώστε με το μυαλό σας.

Τι να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;

Σ.Κ. : Περισσότερες ιστορίες.

Σοφία, σε ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο που μας διέθεσες και σου ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στο έργο σου!!!

 

Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

 

Απάντηση