Γράφει ο Ιωάννης Λάμαρης
Θα ήθελα να πω δυο λόγια για το μυθιστόρημα Οδυνηρό χάρισμα που κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις Λευκό μελάνι.

Συσσώρευση περιστατικών κάπως ασυνήθιστων για τους πολλούς, πληθώρα ιδεών και εμπειριών (όχι κατά ανάγκη θετικών) μετουσίωσε σε πράξη το δύσκολο και ευχάριστο συνάμα εγχείρημα της συγγραφής.
Η στροφή προς την τέχνη σε οποιαδήποτε μορφή σχεδόν, αποτελεί ίσως την πιο γνήσια διέξοδο. Μια διέξοδο αποσυμπίεσης, αποφόρτισης απ’ τα φορτία της καθημερινότητας που -θέλουμε, δε θέλουμε- μας βομβαρδίσουν με βραδυφλεγείς βόμβες. Μέσα στην Αγία Σοφία λοιπόν ήρθε σε εμένα ..κάτι σαν κάλεσμα για εκφράσω αυτά που δεν λέγονται και κατά την ταπεινή μου άποψη λείπουν. Πάνω και πέρα από κάθε είδους αποπλάνηση και παραδαρμό…
Βέβαια οι ήρωες του βιβλίου πλανεύονται απ’ τον κλόουν και τον νάνο διαρκώς γιατί “δεν έχουν τελειωμό τα βάσανα  και οι καημοί  του κόσμου”.
Οδυνηρό χάρισμα
Γίνεται αντιληπτό ότι δεν μπορούν να ζουν σαλπάροντας στο όνειρο και δέχονται να αναλάβουν την αποστολή, το ιερό καθήκον που τους αναλογεί. Τους στοιχειώνει σίγουρα το αίμα που χάθηκε στην πύλη του Ρωμανού κατά την Άλωση. Από κοινωνιολογική σκοπιά, γίνεται μια προσπάθεια κυριαρχίας του υπερρεαλισμού (με έννοιες DNA, σκοτεινής ύλης κ.α) έναντι σε σουρεαλιστικές αρλούμπες (βλέπε θεσμούς, ρόλους, παγιωμένες συνήθειες). Πιστεύω με όλες τις θρησκευτικές αποχρώσεις που κρύβει η λέξη, ότι δουλειά ενός συγγραφέα είναι να γράφει και όχι να μιλάει. Γι’ αυτό θα σταματήσω εδώ λέγοντας το εξής σχετικά με το μυθιστόρημα:
Θέλω να μάθω τι απέγινε η αποστολή στα απέραντα ιδεώδη, καθώς έχω την εντύπωση ότι διασχίζοντας το ενενήντα τοις εκατό του δρόμου, είμαι ακόμη στα μισά!!!

 

Απάντηση