Η Χρύσα Σπηλιώτη ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης και θεατρική συγγραφέας.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, ενώ πέρασε κάποια χρόνια της παιδικής της ηλικίας στην Εύβοια, καθώς ο πατέρας της εργάστηκε για ένα διάστημα εκεί. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, παρακολούθησε μαθήματα αυτοσχεδιασμού στη Γαλλία και εργάστηκε για πολλά χρόνια ως ηθοποιός. Υπήρξε από τα βασικά στελέχη του “Ανοιχτού Θεάτρου” του Γιώργου Μιχαηλίδη, όπως και του “Θεάτρου της Άνοιξης”.

Χρύσα ΣπηλιώτηΠρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση το 1997 στην τηλεοπτική σειρά «Καρέ της ντάμας»του Mega. Από τότε είχε εμφανιστεί σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Στο θέατρο είχε συνεργαστεί με γνωστούς σκηνοθέτες όπως οι Μίνως Βολανάκης, Γ. Σεβαστίκογλου κ.ά. αλλά και με διάφορα θέατρα όπως το “Θέατρο του Νότου”, το “Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας”, το “Εθνικό Θέατρο” και την “Ελεύθερη Σκηνή”.

Είχε διδάξει υποκριτική στην δραματική σχολή του Διομήδη Φωτιάδη και θεατρικό παιχνίδι σε νηπιαγωγεία και σε δημοτικά σχολεία της Αττικής. Είχε επίσης διατελέσει μέλος του Δ.Σ. του Κρατικού Θεάτρου Βόρειας Ελλάδας και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.

Επί τρία χρόνια παρουσίαζε το καθημερινό τηλεοπτικό νηπιαγωγείο της ΕΡΤ “Γύρω γύρω όλοι”, γράφοντας παράλληλα τα κείμενα των εκπομπών.

Έγραψε και παρουσίασε στην ΕΡΤ, σε συνεργασία με την Αννέτα Παπαθανασίου και την Ολυμπία Μπασκλαβάνη, την παιδική σειρά “Φώτα παρακαλώ”. Έγραψε και παρουσίασε την παιδική σειρά της ΕΡΤ “Μπουρμπουλήθρες”, το παιδικό θεατρικό έργο “Στη Χώρα του Καρνάβαλου”, παραμύθια για την ραδιοφωνική σειρά του 2ου προγράμματος της ΕΡΤ “Και όνειρα γλυκά”, την ραδιοφωνική σειρά “Χίλιες νύχτες και ένας Νασρεντίν”, που παρουσιαζόταν επί τρία χρόνια από την ελληνική ραδιοφωνία.

Ως σεναριογράφος, υπέγραψε το σενάριο του τηλεοπτικού σίριαλ “Την κατάλληλη στιγμή”, το οποίο προβλήθηκε από την ΕΡΤ.

Χρύσα ΣπηλιώτηΑπό το 1997 ασχολήθηκε με την συγγραφή θεατρικών κειμένων και παιδικών βιβλίων. Περισσότερα από δέκα έργα της έχουν μεταφραστεί σε διάφορες ξένες γλώσσες, ενώ έχουν ανεβεί σε θεατρικές σκηνές της Ελλάδας και του εξωτερικού (Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Κροατία, Ολλανδία) ; μεταξύ των οποίων τα Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;, Σκωτσέζικο ντους, Αγκά-σφι και φι, Με διαφορά στήθους, Φωτιά και νερό, Ποιος κοιμάται απόψε; και Το μάτι της τίγρης.

Τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Δωδώνη, Καστανιώτης και Σοκόλης-Κουλεδάκης. Η συλλογή διηγημάτων της Χαμένο δίκιο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

Το Ποιος ανακάλυψε την Αμερική; έχει μεταφραστεί σε επτά γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, πολωνικά, κροατικά, ολλανδικά, πορτογαλικά) και στην Πολωνία εμπεριέχεται στην Επίτομη Ανθολογία Ελληνικών Έργων Z Parnasu I Olimpu. Το Φωτιά και νερό έχει μεταφραστεί στα αγγλικά και έχει ανέβει στο θέατρο Tristan Bates Theatre της Αγγλίας.

Είχε σκηνοθετήσει το Ποιος κοιμάται απόψε; στο 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης και το Αγκά-σφι και φι σε δυο διαφορετικές παραστάσεις (ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και Αθήνα Altera Pars).

Ήταν παντρεμένη με τον πρώην πρωταθλητή του Παναθηναϊκού στο μοντέρνο πένταθλο Δημήτρη Τουρναβίτη. Σεμνή, ευαίσθητη, δημιουργική, αγαπούσε με πάθος τη συγγραφή, η οποία και την είχε απορροφήσει.

Η Χρύσα Σπηλιώτη υπήρξε μία χαρισματική ηθοποιός, ένας ξεχωριστός άνθρωπος, μία φωτεινή παρουσία. Ένας πολυτάλαντος άνθρωπος με ένα από τα πιο γλυκά χαμόγελα στο χώρο της τηλεόρασης, του σινεμά και του θεάτρου…

Η ίδια δήλωνε:

“Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, στη Φιλοθέη. Έζησα όμως και κάποια παιδικά χρόνια στην Εύβοια γιατί ο πατέρας μου δούλευε για ένα διάστημα εκεί. Και ήταν συναρπαστικό να ζεις τόσο μέσα στη φύση. H πιο δυνατή μου μνήμη από τα παιδικά μου χρόνια είναι ο τρόμος που έπαθα μια μέρα στο νηπιαγωγείο. Μας φορούσαν μια πετσετούλα οι δασκάλες μας για να τρώμε το δεκατιανό μας κι εμένα μου έσπασε το κορδονάκι της πετσετούλας. Νόμιζα πως θα θυμώσει πολύ η δασκάλα για το έγκλημα που έκανα. Έτρεξα στο σχολικό κι άρχισα να παρακαλάω τον οδηγό του πούλμαν να με γυρίσει σπίτι μου. Εκείνος ειδοποίησε και τη δική μου δασκάλα και τις δασκάλες των άλλων τμημάτων παρέα με τους συμμαθητές μου. Με διαβεβαίωναν όλοι μαζί πως δεν θα μου έκαναν κανένα κακό. Με έπιασε χειρότερος πανικός ότι θα με σκοτώσουν όλοι μαζί κι έκλαιγα, φώναζα βοήθεια και δεν κατέβαινα με τίποτα από το σχολικό. Τι τραβάνε τα καημένα τα παιδάκια!

Ολα χρειάζεται να μας συμβούν μέχρι να συνειδητοποιήσουμε κάποια πράγματα και να αρχίσουμε να απελευθερωνόμαστε από τους δυνάστες που συνήθως κατοικοεδρεύουν μέσα μας

Eδώ και χρόνια, δουλεύω κυρίως σαν θεατρική συγγραφέας. Λίγο έχω εργαστεί σαν σκηνοθέτης, κυρίως δικά μου έργα έχω σκηνοθετήσει και σαν ηθοποιός είχα πολύ καιρό να παίξω, αλλά νιώθω σαν να μην πέρασε μια μέρα, είναι πολύ όμορφα! Η τηλεόραση συνεχίζει στους ίδιους ρυθμούς που βάδιζε και παλιότερα. Παίζει έναν σημαντικό ψυχαγωγικό ρόλο για μεγάλες ομάδες ανθρώπων και κρατάει συντροφιά. Σε μας τους ηθοποιούς προσέφερε αρκετά χρήματα κάποτε που δεν υπάρχουν πια. Έτσι προτιμάει κανείς το θέατρο που προσφέρει μεγάλη λύτρωση σ’ έναν ηθοποιό.

Το πιο μεγάλο εμπόδιο είτε στη δουλειά μου είτε στην ίδια τη ζωή ήταν πάντα ο εαυτός μου. Δυστυχώς το συνειδητοποίησα μετά από πολλά χρόνια. Αλλά δεν πειράζει ποτέ δεν είναι αργά. Κάποτε νόμιζα πως μου έφταιγαν οι άλλοι.

Χρύσα ΣπηλιώτηΑλλά όλα χρειάζεται να μας συμβούν μέχρι να συνειδητοποιήσουμε κάποια πράγματα και να αρχίσουμε να απελευθερωνόμαστε από τους δυνάστες που συνήθως κατοικοεδρεύουν μέσα μας. Όταν το συνειδητοποίησα τα πράγματα άρχισαν να καλυτερεύουν για μένα.

Το μεγάλο θαύμα στη ζωή μου είναι η ίδια η χαρά της ζωής που μεγαλώνει για μένα μέρα τη μέρα.

Μετά από μια μεγάλη κρίση στη ζωή μου πριν τέσσερα χρόνια, έκανα μια στροφή 180 μοιρών και άρχισα να επιστρέφω σιγά σιγά σε ότι θεωρούσα πάντοτε ουσιαστικό.

Έτσι αυτή η χαρά δεν έχει πια και τόση σχέση με το αν έχω ή δεν έχω προβλήματα στην καθημερινότητα ή με το τι κάνω επαγγελματικά. Έχει σχέση με την απόλαυση της κάθε δημιουργικής στιγμής και της ίδιας της ζωής.

Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι τώρα την ίδια στιγμή;  Ίσως θα ήταν πολύ απότομο αν άλλαζε κάτι μεμιάς. Ωραία τις οδηγεί η ίδια η ζωή τις μεταμορφώσεις μας σιγά σιγά σε κάτι καλύτερο. Πιστεύω πως η ίδια η εξέλιξη είναι θαυμαστή. Έχω πια πολύ λίγη σχέση με τον άνθρωπο που ήμουνα είκοσι χρόνια πριν αλλά αυτό έγινε στη διάρκεια των είκοσι χρόνων που πέρασαν όχι σε μια στιγμή. Δεν ξέρω τι θα μπορούσα να ευχηθώ να συμβεί σε μια στιγμή.

Ίσως ακόμα και η πιο ευνοϊκή αλλά αστραπιαία αλλαγή να με φοβίζει λιγάκι.

Αγαπάω περισσότερο τον εαυτό μου,  όπως όλοι οι άνθρωποι, όταν νιώθει ανοιχτός, καλός, φωτεινός, αλλά έμαθα να τον αγαπάω και στα χειρότερά του. Τα σκοτεινά, τα καθοδικά, τα μαύρα. Και τον φροντίζω πια τον εαυτό μου, δεν τον εκθέτω εκεί που δεν χρειάζεται, με προστατεύω από πολλά. Το πιο σημαντικό είναι που τον προστατεύω πια εγώ, δεν περιμένω να με προστατεύσουν άλλοι όπως περίμενα για να μην πω, απαιτούσα, παλιότερα.

Δεν μετανιώνω ουσιαστικά για τίποτα. Ίσως όμως θα μπορούσα να ήμουνα λιγότερο θυμωμένη, λιγότερο βίαιη μερικές φορές. Αλλά προφανώς δεν μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο, επομένως καταλήγουμε και πάλι στο: Δεν μετανιώνω για τίποτα.”

Για κάποιους ήρωες η αυλαία δεν πέφτει ποτέ…

Πηγή άρθρου: Bovary

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here