Γράφει η Γεωργία Κακαλοπούλου

Σκεφτόμουν –και σκέφτομαι ακόμη- πως  πολλοί ξένοι συγγραφείς, σεναριογράφοι και δημιουργοί γενικότερα,  καταδυναστεύουν , στην ουσία ”βιάζουν” τη μυθολογία και την ιστορία μας για να δημιουργήσουν ένα μπεστ σέλλερ ή μια ταινία που θα κάνει πολλές εισπρακτικές επιτυχίες, βασιζόμενοι στο μεγαλείο των αρχαίων Ελλήνων και την προσφορά τους  παγκοσμίως σε  πολιτισμό, πλούτο, δόξα, φαντασία, μηνύματα, διδαχές.

Έτσι άρχισαν όλα.

Μετά από την ανάγνωση κάποιων ξένων κειμένων, αναφερόμενων ή ακόμη κι όχι, στην ελληνική, μοναδική μυθολογία, αποφάσισα πως θα ήταν υπέροχο να ασχοληθώ κι κάτι παρεμφερές με τη Φανταστική λογοτεχνία. Πόσοι έλληνες αναγνώστες θα ενδιαφέρονταν πραγματικά για φανταστική λογοτεχνία που γράφτηκε από έλληνα συγγραφέα; Κι ας κουβαλούσε τούτος ο  μαγικός κόσμος, ανεξέλεγκτους έρωτες, απύθμενα πάθη, περιπέτεια και μυστήριο, κι ας κυοφορούσε πολλά και έντονα συναισθήματα και  μεγάλη προσφορά σε διδαχές. Αυτός ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μου προβληματισμούς που όμως δεν μπορούσε να σταθεί σκόπελος μπρος στην αδηφάγα μου όρεξη για δημιουργία για κάτι νέο και διαφορετικό.

Κι έτσι αποφάσισα πως το θέμα γενικότερα ήταν εκεί αλλά η ιστορία όχι ακόμη.

Μέρες αργότερα, καθισμένη στον καναπέ παρέα με την όμορφη κόρη μου παρακολουθούσα αδιάφορα τις εναλλαγές των εικόνων στην τηλεόραση. Μέχρι που είδα κάτι που θεωρείται  τετριμμένο. Έναν νεαρό να κραδαίνει και να προτάσσει με οργή το μεταλλικό του πιστόλι. Η ιδέα ήταν εκεί, στην άκρη του μυαλού μου αλλά έψαχνε τρόπο για να ξεφύγει από τις φιδογυριστές του φάλαγγες και να ορμήσει προς το χαρτί, να γίνει ιστορία, να πάρει την πρώτη της ανάσα και να αποκτήσει ζωή.

Ένας  φύλακας, ο Λεό… ο Λεωνίδας, το λιοντάρι, η , το απόλυτο αρσενικό, ένας ήρωας ακριβώς όπως θα τον σμίλευαν οι μυθοπλάστες των αρχαίων προγόνων μας. Ένας θεός, ο Φοίβος, το απόλυτο φως και μια κοπέλα γεμάτη αντιφάσεις, μια γυναίκα που είναι ικανή να καταστρέψει τα πάντα ή να τα σώσει. Πιστόλια, αίμα, έρωτας, αθανασία και θάνατος, όλα μαζί μέσα μου να στριφογυρίζουν σαν θύελλα. Ήταν το Θεοί και Φύλακες.

Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά, έψαξα για κείμενα εμπεριστατωμένα μα και για ιδέες, για φιλοσοφία γύρω από το αίμα, γύρω από τα γραμμένα, τις προφητείες μα και τις θεωρίες περί σύμπαντος κι αρχαίων θεών. Θεώρησα πως έπρεπε να βρω μια άκρη, πως έπρεπε να τα συνδέσω σωστά με το σήμερα και πως όλα είχαν πραγματικά κάτι κοινό. Μέσα στον ατέλειωτο συλλογισμό μου κι ενώ η ιστορία με είχε συνεπάρει, έδωσα το δικό μου στίγμα για τον κόσμο της φανταστικής πραγματικότητας που έφτιαχνα. 

Συνεπαρμένη τελείωσα την ιστορία αλλά η πυξίδα της ψυχής μου έδειχνε σταθερά προς την ίδια κατεύθυνση περιμένοντας, αγωνιώντας για περισσότερα. Τίποτε δεν είχε τελειώσει, τίποτε δε θα ήταν ποτέ ξανά όπως παλιά- σε τούτο το δίαυλο που είχε ανοίξει,- όπως λέει και το τραγούδι. Κι όπως είχα πάντοτε αδυναμία στους γρίφους και τα μυστήρια, οραματίστηκα εκείνον τον γρίφο που πιάστηκε από μια αόρατη κλωστή από το πρώτο βιβλίο, για να ξεδιπλωθεί, σαν το κουβάρι της Αριάδνης και να με οδηγήσει ακόμη πιο μακριά… Στο Έκπτωτοι Φύλακες !!

Έκπτωτοι φύλακεςΈνας φύλακας ο Γκάμπριελ, απόλυτος, ατρόμητος, άσπιλος όπως λέει το όνομα του, ερχόμενος από το Φως, σχεδόν τέλειος, ο ήρωας που είχε γεννηθεί να υπερέχει, ακριβώς όπως είχαν γεννηθεί ο Αχιλλέας και ο Ηρακλής στη υπέροχη μυθολογία μας. Το δικό του ‘ελάττωμα’ , όπλο στα χέρια μιας γυναίκας που ήταν ικανή να ανοίξει το μαγικό της κουτί, το κουτί της Πανδώρας και να εξαπολύσει τον Όλεθρο, να διαλύσει, να καταδυναστεύσει, όχι μόνο εκείνον αλλά τους πάντες. Σπαθί κι Αίμα, Φυλακτά και Γρίφοι, ο Έρωτας με κεφαλαίο το Ε δεμένος πισθάγκωνα με την απελπισία και το μίσος, η πάλη με το σκοτάδι, το συναίσθημα… όλα μαζί  έγιναν μείγμα μιας ιστορίας που κατέκτησε την ψυχή και το πνεύμα μου. Υπήρξαν φορές που βρισκόμουν βουτηγμένη για ώρες ψάχνοντας στοιχεία στο ίντερνετ και άλλες που η ένταση κάποιων από τις σκηνές με άφηνε να αιωρούμαι στον δικό μου μοναδικό κόσμο της φανταστικής πραγματικότητας.

Την ονόμασα φανταστική πραγματικότητα γιατί αυτό θεωρώ πλέον πως είναι. Οι ήρωες είναι βατοί, σχεδόν απτοί, φτιαγμένοι για να τους αγγίζεις, να τους σκέφτεσαι δίπλα σου, στο τώρα, εφόσον  το βιβλίο εκτυλίσσεται στο σήμερα κι εκείνοι είναι τόσο μοντέρνοι όσο εμείς, πολιορκημένοι από τα πάθη, τους έρωτες, τα μίση τους, φθαρτοί μέσα στην αφθαρσία τους, και θνητοί μέσα στην παντοδυναμία. Δεν το επέλεξα, απλά το διεκδίκησαν και το κατάφεραν κατά τη διάρκεια στην οποία ξεγυμνώνονταν στο χαρτί μου.

Στην πορεία της συγγραφής αυτών των δυο βιβλίων που καθένα είναι αυτοτελές και πραγματεύεται τη δική του ιστορία, με κάποια κοινά απλώς χαρακτηριστικά, κατανόησα πως η δημιουργία ξεπερνά τα σύνορα, τα όρια, τους κόσμους ή ακόμη καλύτερα τα διαρρηγνύει, τα διαλύει και φτιάχνει άφοβα και δυναμικά ένα ενιαίο τοπίο, μια μαγική πραγματικότητα. Πλούσιος αυτός που την μεταλαμβάνει.

Το Θεοί και Φύλακες έφτασε στα χέρια ενός μικρού σε αριθμό αναγνωστικού κοινού, αλλά έτυχε μεγάλης αγάπης. Σύντομα θα του ξαναδοθεί η ευκαιρία να φτάσει στα χέρια των αναγνωστών, όπως πρέπει κι όπως του αξίζει.

Το  Έκπτωτοι Φύλακες βρίσκεται στην παρθενική του εκδοτική πορεία. Εκτίθεται για πρώτη φορά, παρθενικό το ταξίδι του και για μένα λυτρωτικό μα και απόλυτα σαγηνευτικό. Ευχαριστώ θερμά τις εκδόσεις Ωκεανίδα του Ομίλου Νίκη που άνοιξαν την πόρτα σε τούτο το μοναδικό για μένα πνευματικό τέκνο.

Για τους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών

και όλες τις διαχειρίστριες, με ένα τεράστιο Ευχαριστώ!!!

Είστε  Φύλακες, της  Τέχνης!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here