Ρωτάει η Χρυσή Σίσυ Αγγελίδου

Το «ελλείψει συνοχής» αποτελεί την πρώτη ποιητική συλλογή του Γιώργου Γεωργούλα από την LIBRON Εκδοτική. Μια συγγραφική απόπειρα να αποτυπώσει κάθε συναίσθημα και προβληματισμό για διλήμματα και νοήματα της ζωής, για φόβους μπροστά στην αγάπη, τον τρόμους μπροστά στον καθρέφτη, για τον χρόνο και την ταχύτητά του.

Συνέντευξη

Καλησπέρα, κύριε Γεωργούλα. Αρχικά να σας ευχαριστήσω για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στο site μας και να σας ευχηθώ καλοτάξιδη η ποιητική σας συλλογή. Θα ήθελα να μας πείτε μερικά λόγια για σας, ώστε να σας γνωρίσει το ευρύτερο κοινό.

Γιώργο ΓεωργούλαΓ.Γ.: Θα ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου να σας ευχαριστήσω για την τιμή που μου κάνετε να με φιλοξενήσετε στον πολύ όμορφο και δημιουργικό σας ιστοχώρο. Ζω και εργάζομαι στα Ιωάννινα, όπου είναι και ο τόπος καταγωγής μου. Νιώθω ευλογημένος γιατί έχω μια όμορφη οικογένεια που με βοηθά να ισορροπώ σε έναν κόσμο που το άγχος, η αδυναμία εύρεσης νοημάτων και η ασάφεια των πραγμάτων δυστυχώς βασιλεύουν. Μέσα σε αυτό το μικρό μου σύμπαν υπάρχει και η αγάπη της γραφής, η ανάγκη να εκφραστώ μέσα απ’ αυτή. Αυτό είμαι… Αν η δουλειά είναι αυτό που κάνουμε, τότε για εμένα, τέχνη είναι αυτό που είμαστε, έτσι, προσπαθώ να είμαι και να υπάρχω μέσα από τις λέξεις.    

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την ποίηση; Δεν σκεφτήκατε ότι είναι ένα δύσκολο μονοπάτι αυτό της ποίησης; Καθώς, παρατηρώντας το αναγνωστικό κοινό, δεν υπάρχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για την ποίηση, σε σχέση με το μυθιστόρημα.

Γ.Γ.: Είναι αλήθεια ότι η ποίηση στις μέρες μας δεν ενδείκνυται για να «ασκαρφαλώσει» κανείς στα ράφια των βιβλιοπωλείων ή να αποτελέσει προτίμηση των αναγνωστών. Το πώς εκφράζεται όμως κανείς, πoια φόρμα του δίνει το κατάλληλο πεδίο ώστε η πρώτη φράση που θα έρθει στο μυαλό του, γίνει ένα ψηφιδωτό του εαυτού, έχει να κάνει με τoν ιδιαίτερο ψυχισμό του καθενός από εμάς. Ποίηση γιατί οι λέξεις αποτελούν ένα νοητικό σχήμα που δηλώνουν και συμπαραδηλώνουν διαρκώς τον εαυτό. Ποίηση γιατί, αν και ξεγυμνώνεσαι τόσο άμεσα στον αναγνώστη με όλες τις αναστολές, με όση ντροπή σου απομένει κάθε φορά, δεν παύεις ποτέ να είσαι συνοδοιπόρος στη δική του γύμνια. Να του δείχνεις την ομορφιά μέσα από την απλότητα των λεκτικών σχηματισμών.

Τι σημαίνει για εσάς η έκφραση μέσω των ποιημάτων; Σας επηρεάζει κάτι για να δημιουργήσετε; Ξεχωρίζετε σαν αναγνώστης κάποιον ποιητή;

Γιώργο ΓεωργούλαΓ.Γ.: Η ποίηση είναι πιο άμεση, μπορεί να αρέσει πριν γίνει κατανοητή, αν δεν αρέσει, δεν αρέσεις, η απολογία της ποίησής σου είναι ο αμείλικτος αναστοχασμός σου  πάνω σε αυτή για να προσπαθήσεις ξανά και ξανά να δώσεις· κι ας μην είναι ανέξοδο κάτι τέτοιο. Όσον αφορά τις επιρροές, δεν διαφέρω από τους άλλους συνανθρώπους. Αντιμετωπίζω ότι και αυτοί. Το πώς μιλάς για πράγματα που σε απασχολούν, πώς διαχειρίζεσαι τις πεισμωμένες σιωπές, τις θλίψεις σου, πώς μιλάς για το δύσκολο του να ξέρεις τι να κάνεις τη μέρα που ο σύζυγος, ένας γονιός, ο κολλητός σου φίλος «φεύγει», είναι το δικό σου προσωπικό αποτύπωμα. Έτσι λοιπόν, κάθε ποιητής, κάθε λογοτέχνης, είναι  μικρές ψηφίδες της ανθρώπινης ποίησης. Όλοι τους συνθέτουν ένα κόσμο που προσπαθώ να κατανοήσω. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον, μόνο να τους διαβάζεις και να γράφεις.

Καρυωτάκης, Καββαδίας, Ρίτσος. Ποιητές των οποίων τα ποιήματα μελοποιήθηκαν και θα μπορούσαμε να πούμε ότι έγιναν ευρύτερα γνωστοί. Συμφωνείτε με αυτό το «πάντρεμα» της ποίησης με τη μουσική; Ή θεωρείτε ότι έτσι κάτι χάνει το ποίημα;

Γ.Γ.: Πιστεύω ότι η μουσική στήριξε την ποίηση όσο καμία άλλη τέχνη. Στις μέρες μας, που στα ράφια των βιβλιοπωλείων βλέπεις δεκάδες τίτλους μυθιστορημάτων, συλλογές διηγημάτων, νουβέλες και μόλις έναν το πολύ δύο τίτλους ποίησης και αυτοί είναι αναγνωρισμένων ποιητών, αντιλαμβάνεται κανείς τη συμμετοχή της μουσικής στη διάδοσή της. Η τόνωση που παίρνει, η φήμη που αποκτά, τα δικαιώματα που εισπράττει μέσω της μουσικής είναι ανέλπιστα. Ο κίνδυνος έγκειται στο ότι σαν μεγάλη και ισχυρή αδερφή, όπως μας έχει δηλώσει και ο Τίτος Πατρίκιος, η μουσική κρατά υπό την κηδεμονία της για μεγάλο χρονικό διάστημα την ποίηση. Μια «ευέλικτη συνύπαρξη» με όρους της κάθε εποχής, αυτό προτείνω.

Πιστεύετε ότι η ποίηση «διδάσκεται»; Το μάθημα της Ελληνικής Λογοτεχνίας θεωρείτε ότι φέρνει τους μαθητές κοντά στην ποίηση ή τους απομακρύνει, βάζοντας τους σε καλούπια σκέψεων, εφόσον υπάρχει «συγκεκριμένη και αποδεχτή» ανάλυση των ποιημάτων;

Γιώργο ΓεωργούλαΓ.Γ.: Υπάρχουν άνθρωποι με κλίσεις. Αν κάποιος έχει κλίση στη ζωγραφική, πηγαίνοντας σε μια σχολή καλών τεχνών θα βελτιωθεί ή στην πιο απαισιόδοξη περίπτωση, απλώς θα έρθει σε επαφή με τάσεις και τεχνικές που αφορούν την ζωγραφική. Σίγουρα, όμως, θα βγει κερδισμένος. Έτσι και η λογοτεχνία-η ποίηση. Με το να έρθεις σε επαφή με κείμενα, με αναλύσεις και αναστοχασμούς πάνω στα νοήματά τους και στις ανησυχίες των δημιουργών, μόνο όφελος και επιπλέον γνώση μπορεί να υπάρξει σε κάτι τέτοιο. Από κει και πέρα αυτή τη γνώση, τη σπίθα, είναι στον ψυχισμό του καθενός αν τη μετατρέψει σε κάτι άλλο, σε μια φλόγα ανελέητη. Αν  ξεφύγουμε από τα αυστηρά πλαίσια του μαθήματος-που ναι είναι δύσκολο αλήθεια κάτι τέτοιο- οι λέξεις θα συνθέσουν το μονοπάτι του καθενός. Αυτός που θέλει θα τις αναζητήσει, θα τσακωθεί μαζί τους, θα σωπάσει, θα πνιγεί μέσα σε αυτή τη σιωπή. Μα όπως και άλλοι πριν από αυτόν, θα δώσει κάτι από τον εαυτό του, θα κοινωνήσει μέσα από τα σπαράγματα του. Να μην δώσουμε απλώς την τέχνη για την τέχνη, αλλά την τέχνη ως έκφραση μιας ζωής συνυφασμένης μαζί της. 

«Ελλείψει συνοχής» η πρώτη ποιητική συλλογή σας. Πώς προέκυψε; Τι ήταν αυτό το οποίο αποτέλεσε αφορμή για τα ποιήματα αυτά; Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από αυτά;

Γ.Γ.: Προσπάθησα τα ποιήματα που απαρτίζουν το ελλείψει συνοχής να είναι όσο γίνεται πιο αντιπροσωπευτικά  του τρόπου που βιώνω και αφουγκράζομαι τα πράγματα που με περιβάλλουν. Υπήρξε έκφραση πριν, υπάρχει συνέχεια, τη συγκεκριμένη στιγμή, αυτή την εποχή, νομίζω ότι είναι ότι πιο κοντά σε αυτά που νιώθω και  θέλω να μιλήσω. Εξάλλου, ένας δημιουργός εκφράζει και αποκαλύπτει τον εαυτό του μέσα από το έργο του. Ο ποιητής σε λίγες γραμμές μπορεί να αποκαλύψει τον μισό του εαυτό. Οι σκέψεις του για το θάνατο, η αντίληψή του για τη ζωή που διανύει, όλα είναι φανερά στον αναγνώστη. Το άλλο του μισό βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση νοήματος για τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής. Αναζήτηση που ποτέ δεν θα τελειώσει. Θα είναι πάντα “ελλείψει συνοχής”. Όσον αφορά τα μηνύματα, όχι, υπάρχει μόνο η ανάγκη συνομιλίας-επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

Θα μπορούσατε να ξεχωρίσετε κάποιο από αυτά; Κάποιο που μιλά κατευθείαν στην καρδιά σας;

Γιώργο ΓεωργούλαΓ.Γ.: Το καθένα έχει τη δική του βαρύτητα, μια αυτοτέλεια και ταυτόχρονα μια συνέχεια ή ασυνέχεια με τα υπόλοιπα. Χρησιμοποιώντας την αρχή του πρώτου ποιήματος  «ήμουν έκθετος, στην εποχή του ταυτόχρονου τοποθετημένος εκεί, στο εκτός» θα ήθελα να αποκαλύψω κάτι. Είμαστε έκθετοι, νιώθουμε τοποθετημένοι εκεί, στο εκτός, για τους λόγους που, για μένα τουλάχιστον, αναφέρονται στα ποιήματα που ακολουθούν. Είμαστε έκθετοι γιατί βιώνουμε την απώλεια, τις απουσίες, γιατί οι «χαμένες υποθέσεις» είναι συχνές, γιατί  «αποδημώντας» προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την ματαιότητα. Γιατί «σαν το χθες» μπορεί να είναι η καθημερινότητα του  οποιουδήποτε που τη διασχίζει.

Πόσο δύσκολο είναι για κάποιον ποιητή να εκδώσει τη δουλειά του; Υπάρχει η σκέψη ενασχόλησης και με κάποιο άλλο είδος;

Γ.Γ.: Πλέον η δυσκολία έγκειται στην απόφαση· πώς θέλει κανείς να συστηθεί στο αναγνωστικό κοινό, στον κόσμο της λογοτεχνίας. Υπάρχουν εκδοτικοί οίκοι που αξιολογούν, άλλοι που αξιολογούν και  στηρίζουν την αυτοέκδοση μιας και οι εποχές έχουν αλλάξει, υπάρχει το διαδίκτυο. Επιλογή λοιπόν με βάση αυτό που ονειρεύτηκες, προετοιμασία για αυτό που φοβάσαι, μα πάνω από όλα απεμπλοκή του έργου σου από το αν αρέσει η όχι, είσαι αυτός. Από κει και πέρα υπάρχουν φόρμες που θα ήθελα να πειραματιστώ, υπάρχουν πεδία που θέλω να υπάρξω και να αλληλεπιδράσω με συνανθρώπους μου που έχουν δικές τους προτάσεις και ανησυχίες.

Κάνετε σχέδια για το μέλλον; Κάποια πράγματα που θέλετε να κάνετε; Πού μπορεί να σας βρει κανείς;

Γ.Γ.: Υπάρχει και το κομμάτι της διδασκαλίας της δημιουργικής γραφής. Είναι κάτι που έχω ξεκινήσει τα τελευταία δύο χρόνια και σκέφτομαι να το συνεχίσω, δίνοντάς του κάθε φορά και κάτι δυνατότερο, λογοτεχνικά και συναισθηματικά.   

Κλείνοντας και αφού εκφράσω τις ευχαριστίες μας για το χρόνο σας προς το site μας, θα ήθελα να μας πείτε τι θα συμβουλεύατε σε όσους θα ήθελαν να εκφραστούν μέσα από την ποίηση;

Γ.Γ.: Να το τολμήσουν όποτε νιώσουν έτοιμοι. Μην προβληματιστούν από τα σημεία των καιρών. Η ποίηση δεν έπαψε και ποτέ δεν θα πάψει να είναι το μέσο που τα ανοίκεια γίνονται οικεία και τα αδύνατα δυνατά…

Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here