Ρωτάει ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος

Υπάρχουν λίγοι Ηθοποιοί σήμερα που κάνουν Θέατρο, με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξεως. Υπάρχουν λίγοι Ηθοποιοί που γράφουν «εξ αίματος» βιβλία, δηλαδή που αντί για μελάνι χρησιμοποιούν το αίμα τους. Υπάρχουν λίγοι Ηθοποιοί που τα παιδιά για εκείνους είναι μια θρησκεία αβεβήλωτη, και πασχίζουν να μας θυμίζουν σε όσους το έχουμε ξεχάσει πως είναι το μέλλον των ονείρων μας. Και υπάρχουν ελάχιστοι ηθοποιοί οι οποίοι στην ουσία τους συμπεριλαμβάνουν όλα τα παραπάνω. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό και ευλογημένο επειδή γνωρίζω προσωπικώς έναν τέτοιο άνθρωπο, και μου έχει αποδείξει πως οποιοσδήποτε τίτλος «λογοτέχνης» «ηθοποιός» είναι ασυγκρίτως μικρότερης σημασίας από το να ανήκεις στην ηθικότερη κοινωνία διαχρονικά, τα Παιδιά.

Με την κυρία Κάρμεν Ρουγγέρη, βρεθήκαμε με αφορμή την παράστασή της για κάθε ηλικία «Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ… ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ», σε κείμενο της ίδιας και σε σκηνοθεσία μοιραζόμενη εκείνης και της κυρίας Χριστίνας Κουλουμπή, και είχαμε μια πολύ όμορφη κουβέντα, η οποία θαρρώ θα αποτελέσει σημείο αναθεώρησης πολλών απόψεων για γονείς και εκπαιδευτικούς.

Συνέντευξη

Κυρία Ρουγγέρη οφείλω να σας ευχαριστήσω από καρδιάς που αποδεχτήκατε την πρόσκλησή μου να κάνουμε αυτή την άκρως πολύτιμη, για πολλούς, συζήτηση. Θεωρώ πως πρέπει να αρχίσουμε με το να σας ζητήσω να προσδιορίσετε, με τις δικές σας λέξεις, τι είναι το Παιδί; Είναι ένας μελλοντικός πολίτης του οποίου την κρίση θα πρέπει να ακονίζουμε από νωρίς; Είναι μια παρακαταθήκη μας στον κόσμο των επόμενων δεκαετιών, ίσως και αιώνων; Είναι μια κιβωτός στην οποία μέσα πρέπει να περισώσουμε όλες τις εναπομένουσες αξίες μας από τον ηθικό και πνευματικό κατακλυσμό; Είναι κάτι άλλο, πιο σύνθετο;

Κ.Ρ.: Αγαπημένε μου Αλέξανδρε, οι ερωτήσεις σου  που  είναι υπέροχες και ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ περιλαμβάνουν και τις απαντήσεις  μου. Ναι! Το ΠΑΙΔΙ  είναι όλα αυτά που λες. Ακόμα είναι το ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

Αυτήν την περίοδο έχετε δύο παραστάσεις που από ό, τι μαθαίνω κι απ’ ό, τι είδα τουλάχιστον στην «Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ… ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ» στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, οι αίθουσες είναι κατάμεστες από κόσμο όλων των ηλικιών που ρουφά πραγματικά κάθε κίνηση και κάθε λόγο των εξαίρετών ηθοποιών που έχετε επιλέξει. Η έτερη παράσταση είναι «Ο ΧΕΝΣΕΛ ΚΑΙ Η ΓΚΡΕΤΕΛ» στο θέατρο ΚΙΒΩΤΟΣ, στην οποία συνεχίζετε να πείθετε να υπεισέρθουν σε ένα “ερωτικό”, θα έλεγα, συναπάντημα o πεζός λόγος με τις κλασσικές μουσικές συνθέσεις, και στην συγκεκριμένη περίπτωση με μουσικά μέρη της ομώνυμης όπερας του Χούμπερτικ  που ανήκε στην σχολή του Βάγκνερ. Το καλοκαίρι είχα την τύχη να παρακολουθήσω στην μεγάλη και πολύ επιτυχημένη περιοδεία σας «ΤΟΝ ΜΑΓΙΚΟ ΑΥΛΟ» με συνθέσεις φυσικά του Μότσαρτ. Είναι μέρος των σπουδών σας η κλασσική μουσική. Αυτή η επιστροφή στην κλασσική παιδεία, εκείνης που κάποτε ήταν το βασικό στίγμα του λαού μας, κυρίως για το Παιδί, μα και για τους ενήλικες, είναι εύκολη πιστεύετε, ειδικά σε μια εποχή που όλα γίνονται ταχύρρυθμα και που ο χρόνος για κριτική σκέψη και αληθινά συναισθήματα ελαχιστοποιείται επικίνδυνα;

Κάρμεν ΡουγγέρηΚ.Ρ.: Πιστεύω ότι η Κλασσική Μουσική είναι Διαχρονική. Το ίδιο και η Όπερα. Στη χώρα μας βέβαια, δεν είναι γνωστά στο ευρύ κοινό αυτά τα ακούσματα. Δεν είναι μέσα στην κουλτούρα του Έλληνα.  Συνήθως –εκτός από εξαιρέσεις-  η ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ στη χώρα μας ακούγεται σπάνια και κυρίως όταν πεθάνει κάποιος επιφανής πολίτης. Προσωπικά, πιστεύοντας ότι το είδος αυτό της μουσικής είναι απαραίτητο για την καλλιέργεια του μουσικού αισθητηρίου των παιδιών, κάνω μια προσπάθεια -μέσα από τις όπερες που ανεβάζω  -να τους την γνωρίσω. Θέλω να ξέρουν ότι υπάρχει, ώστε να μπορέσουν αργότερα να κάνουν τις επιλογές τους.

Πάμε τώρα στην «ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ…». Είναι πραγματικά συγκλονιστική η αρμονική συνύπαρξη των μυθολογικών κεντρικών στοιχείων, στον υπέρτατο πληροφοριακό  βαθμό και την παραδοσιακή σμυρναίικη μουσική. Πιστεύετε πως η ατόφια εκπαιδευτική διαδικασία που για πολλούς και διάφορους λόγους ίσως και να μην γίνεται στις σχολικές αίθουσες λαμβάνει χώρα σε ανάλογου είδους και ποιότητας παραστάσεις;

Κ.Ρ.: Ναι! Αλέξανδρέ μου.  Γι‘ αυτό και, μέσα από τις παραστάσεις μας, προσπαθώ να δίνω ακούσματα παραδοσιακής μουσικής ώστε τα παιδιά που έρχονται στο θέατρο να έχουν και αυτό το κέρδος .

Κάρμεν ΡουγγέρηΗ μυθολογία μας, μέσα από τα πάθη και τα λάθη των Ολύμπιων θεών, μήπως προσπαθεί να μας πει κάτι για την ανθρωπότητα διαχρονικά;

Κ.Ρ.: Οι θεοί του Ολύμπου έχουν τα ελαττώματα των ανθρώπων και αυτό το βρίσκω υπέροχο διότι μέσα από τις ιστορίες τους μπορούμε πολλά να διδαχτούμε.

Το Θέατρο μπορεί να εξακολουθήσει να είναι το Μεγάλο Διδασκαλείο ακόμα και σ’ αυτήν την εποχή της άκρως επιθετικής σήψης;

Κ.Ρ.: Και βέβαια. Το Θέατρο έχει αυτή την αμεσότητα που καμιά τηλεόραση δεν μπορεί να έχει, γιατί έχει  το πλεονέκτημα να  πλησιάζει τους ανθρώπους……

Μιας και είναι στην επικαιρότητα εδαφικά ζητήματα, πιστεύετε ότι το Θέατρο έχει απωλέσει εδάφη, και αν ναι, προς ποια κατεύθυνση;

Κ.Ρ.: Εξαρτάται από το έργο και την παράσταση. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι.

Έχετε  γράψει πολλές εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα στον χώρο της υποκριτικής, βλέπετε στις ψυχές των νέων ηθοποιών σφυρηλατημένο μεράκι και όραμα;

Κ.Ρ.: Και σ’ αυτήν την ερώτηση  θα απαντήσω με τον ίδιο τρόπο, υπάρχουν ηθοποιοί που έχουν μεράκι και όραμα και άλλοι που έχουν στον νου τους μόνο την αναγνωρισημότητα και τα πρωτοσέλιδα.

Ως μητέρα, μπορείτε να μου πείτε ποιο, κατά τη γνώμη σας, είναι το πιο τραγικό λάθος που κάνουν οι γονείς, όσον αφορά την προσπάθεια οικοδόμησης της βιοθεωρίας και της παιδείας των παιδιών τους;

Κάρμεν ΡουγγέρηΚ.Ρ.: Δεν είμαι σε θέση να ξέρω. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι καλό θα είναι οι γονείς να βλέπουν την κλίση του παιδιού τους  και να προσπαθήσουν να τα κατευθύνουν προς αυτήν. Δεν πρέπει όλα τα παιδιά να γίνονται γιατροί και δικηγόροι, όταν υπάρχουν και άλλα πολύ ενδιαφέροντα επαγγέλματα. Αν καταπιάνεσαι με αυτό που σου αρέσει, η δουλειά σου θα είναι παιχνίδι.

Θέλω τώρα να κουβεντιάσουμε για έναν άλλον δίαυλο επικοινωνίας που έχετε με τα παιδιά κι αυτός είναι οι υπέροχες διασκευές παραμυθιών οι οποίες έχουν γίνει από εσάς. Θα ‘θελα, να σας ρωτήσω, γιατί το Βιβλίο από σημαιοφόρος της παιδείας μας τείνει να γίνει μια περιθωριακή ύπαρξη, που όμως ζητά εναγωνίως ξανά το ενδιαφέρον μας; Φταίει κάτι συγκεκριμένο ή πρέπει να κατατάξουμε και αυτόν τον αφοπλισμό του πνευματικού παλαιστή, που λέγεται Βιβλίο, στα απόνερα της κρίσης γενικότερα;

Κ.Ρ.: Πιστεύω ότι η τηλεόραση έχει κάνει πολύ κακό στο βιβλίο. Δεν είναι η κρίση. Είναι η τεμπελιά…

Το Βιβλίο ανέκαθεν υπερασπιζόταν Αξίες αναγκαίες για την ύπαρξη του ανθρώπου, στα πρότυπα του άνω θρώσκω. Μετά την κρίση όμως, ένα μέρος της Τέχνης γενικότερα φαίνεται ότι απαρνήθηκε αυτές τις Αξίες. Θέλω να μου πείτε, γιατί κατά την γνώμη σας συνέβη αυτό, εάν πιστεύετε πως υπάρχει προοπτική επανασύνδεσης, και αν ναι, με ποιον τρόπο μπορεί να επιτευχθεί;

Κ.Ρ.: Είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος και πάντα ελπίζω πως θα καλυτερέψουμε εμείς οι άνθρωποι.

Κάρμεν ΡουγγέρηΩς επί το πλείστων οι διασκευές που έχετε κάνει αφορούν μύθους της αρχαιότητας και του Αισώπου, και γενικώς κλασσικά παραμύθια. Θεωρείτε ότι οι νέοι συγγραφείς παιδικών βιβλίων ακολουθούν μια ευρέως διαδεδομένη πεπατημένη οδό, η οποία οδηγεί μονάχα στο Εύπεπτο και σε πνευματικά προϊόντα που δεν βοηθούν το Παιδί στο να προβληματίζεται και στο να αναπτύσσει την κριτική του σκέψη;

Κ.Ρ.: Όχι. Δεν το πιστεύω αυτό και δεν το γενικεύω. Υπάρχουν και καλά και μέτρια και κακά «πνευματικά προϊόντα».  Εγώ ασχολούμαι με ό, τι κλασσικό γιατί το πιστεύω. Τα κλασσικά έργα έχουν αντέξει στον χρόνο γιατί έχουν αξία  και έχουν κάτι να πουν.

Βρήκα εξαιρετικώς ευφυές το ότι στο τέλος κάθε παράστασης τα παιδιά ψηφίζουν για το ποιο θα είναι το επόμενο έργο που θα ανεβάσετε. Το αγνό ένστικτο των παιδιών είναι ορθότερο από την “περίπλοκη” κρίση των ενηλίκων και γιατί αυτό το ένστικτο, ας πούμε ”μολύνεται” όταν μεγαλώσουμε;

Κ.Ρ.: Γιατί –πιστεύω– αυτή είναι η φύση των ανθρώπων, αγαπημένε μου Αλέξανδρε…

Μπορεί ένα παιδί να είναι πιο “ενηλικιωμένο” από έναν ενήλικα;

Κ.Ρ.: Και βέβαια μπορεί… αλλά αυτό είναι δώρο Θεού.

Κάρμεν ΡουγγέρηΑπό διάφορες πλευρές το Παιδί δέχεται εντατικά μαθήματα μίσους. Υπάρχει αντίδοτο και ποιο είναι;

Κ.Ρ.: Η  ΑΓΑΠΗ! Αν το παιδί παίρνει αγάπη, μπορεί και να δώσει. Αλλιώς, πού να την βρει για να μπορέσει να την δώσει; Από την άλλη μεριά η τηλεόραση έχει κάτι έργα  που απορώ γιατί τα προβάλλουν. Νομίζεις, καμιά φορά, ότι έχουν σκοπό να σου ξυπνήσουν  πολύ άσχημα συναισθήματα….

Ολοκληρώνοντας αυτή την πολύτιμη, για πολλούς θαρρώ, συζήτηση, θα ήθελα να μας πείτε τις ώρες, τις μέρες καθώς και σε ποια θέατρα παίζονται οι δύο παραστάσεις σας αυτή την περίοδο.

Κ.Ρ.: 1) Στο θέατρο ΚΙΒΩΤΟΣ όπου παίζεται το έργο ΧΕΝΣΕΛ ΚΑΙ ΓΚΡΕΤΕΛ. ΟΙ παραστάσεις μας είναι καθημερινά για σχολεία στις 10 το πρωί και κάθε Κυριακή 2 παραστάσεις, μία στις 11.00 π.μ. και μία στις 3.00 μ.μ.

2) Στο ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κάθε μέρα, το ίδιο. Κάθε Κυριακή 2 παραστάσεις 11.30 π.μ. και 3.30 μ.μ.

Εδώ θέλω να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για τα σπουδαία Μαθήματα που δώσατε, μέσω αυτής της κουβέντας. Είναι άκρως τιμητική η “παρουσία σας” στους «Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών».

Επεξεργασία εικόνας: Στέλλα Νικολαΐδου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here