Ρωτάει η Νεκταρία Γ. Πουλτσίδη

Μια σειρά επιτυχημένων μυθιστορημάτων κατατάσσουν τη Σοφία Βόικου στους συγγραφείς που… διψάς να τους ακολουθείς σε κάθε τους νέο εγχείρημα. Αυτή τη φορά «Η πόλη που δακρύζει»

Συνέντευξη

Καλησπέρα σας κυρία Βόικου και σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών.

Σ.Β.: Καλησπέρα κι από μένα κι ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ψυχογιός το τελευταίο σας βιβλίο με τίτλο «Η πόλη που δακρύζει». Πώς θα χαρακτηρίζατε το τελευταίο σας πόνημα; Τι θα συναντήσει ο αναγνώστης στις σελίδες του βιβλίου σας;

Σ.Β.: Είναι ένα βιβλίο ατμοσφαιρικό, λυρικό και βαθιά συγκινητικό. Τουλάχιστον, αυτό πιστεύω εγώ. Διαδραματίζεται στη Βενετία και συγκεκριμένα σ’ ένα ιδιαίτερο βιβλιοπωλείο, όπου ο αναγνώστης επιλέγει βιβλία με βάση το άρωμα και όχι την υπόθεση ή το όνομα του συγγραφέα. Κινείται στα όρια του μαγικού ρεαλισμού κι έχει μια δόση μυστηρίου. Ο αναγνώστης θα ανταμώσει ήρωες που έχουν πληγωθεί από τις επιλογές τους, έχουν βασανιστεί αλλά συνεχίζουν να πιστεύουν στη ζωή. Και να μην ξεχάσω πως θα συναντήσει βιβλία, πολλά βιβλία… παλιές και νέες εκδόσεις, σπάνια χειρόγραφα και δερματόστικτες βιβλιοδεσίες…

Μιλώντας για αρώματα και μυρωδιές, τι άρωμα θα επιλέγατε για το βιβλίο σας; Ως αναγνώστρια τι βιβλία διαβάζετε;

Σοφία ΒόικουΣ.Β.: Το άρωμα που κυριαρχεί σε ολόκληρο το βιβλίο… άρωμα καμένης ζάχαρης και αγριοφράουλας…

Ως αναγνώστρια (και αυτό φαίνεται και στις συγγραφικές μου αναζητήσεις), λατρεύω το ιστορικό μυθιστόρημα και το μαγικό ρεαλισμό. Βιβλία που κρύβουν μεταφυσικά στοιχεία, δοσμένα με αληθοφάνεια μέσα στην πλοκή. Παρ’ όλα αυτά, είμαι μια αδηφάγα αναγνώστρια που πολλές φορές διαβάζω ό, τι πέσει στα χέρια μου. Ομολογώ ωστόσο, πως δεν είμαι φαν της επιστημονικής φαντασίας.

Στα προηγούμενα βιβλία σας υπήρχε συνύπαρξη ιστορικών στοιχείων και μυθοπλασία. Είστε από τους συγγραφείς που τους αρέσει να πειραματίζονται; Μπορεί στο μέλλον να διαβάσουμε από σας κάτι τελείως διαφορετικό από ό, τι μας έχετε συνηθίσει;

Σ.Β.: Είμαι από τους ανθρώπους που ψάχνουν συνεχώς κάτι καινούριο. Αυτό από τη μια είναι αναζωογονητικό, από την άλλη ορισμένες φορές καταντάει κουραστικό, τόσο για μένα την ίδια όσο και για τους γύρω μου. Θεωρώ πως πειραματίζομαι στη συγγραφή. Μπορεί τα περισσότερα μου βιβλία να κινούνται στο χώρο του ιστορικής μυθιστορίας, ωστόσο «Το ταξίδι της φωτιάς» και «Η πόλη που δακρύζει» είναι δύο τελείως διαφορετικά αναγνώσματα. Κι επειδή έχω μάθει στη ζωή μου «ποτέ να μην λέω ποτέ», κανείς δεν ξέρει που θα με οδηγήσουν οι μελλοντικές μου δημιουργικές αναζητήσεις.

Επαγγελματικά ασχολείστε με την διαφήμιση. Η συγγραφή πώς προέκυψε στη ζωή σας;

Σοφία ΒόικουΣ.Β.: Η συγγραφή προέκυψε ξαφνικά, όμως η λογοτεχνία υπήρχε στη ζωή μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, το διάβασμα ήταν η προσωπική μου απόδραση. Σπούδασα γαλλική φιλολογία, στόχος μου ήταν να ασχοληθώ με τη λογοτεχνική μετάφραση. Η ζωή όμως αλλιώς τα έφερε στα επαγγελματικά, κι έγινα κειμενογράφος στη διαφήμιση. Αν και πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα και δημιουργική δουλειά, δημιουργείς για τους άλλους, όχι για τον εαυτό σου. Οπότε, κάποια στιγμή της ζωής μου, που αισθανόμουν πολύ πιεσμένη, ξεκίνησα να γράφω για προσωπική αποσυμπίεση. Έτσι γεννήθηκε το πρώτο μου βιβλίο, «το Κόκκινο σημάδι» κι από κει και πέρα τα υπόλοιπα είναι ιστορία…

Πιστεύετε ότι συγγραφέας γεννιέται κανείς ή γίνεται με πολλή μελέτη και εξάσκηση. Ποια είναι η γνώμη σας για τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής;

Σ.Β.: Ειλικρινά, δεν ξέρω. Δεν έχω κάποια απάντηση να σας δώσω. Σαφώς πρέπει να έχεις μέσα σου την ανάγκη για έκφραση, για δημιουργία. Όταν μου ζητάνε κάποια συμβουλή, η μόνη συμβουλή που μπορώ να δώσω είναι ‘να διαβάζει κανείς πολλή και καλή λογοτεχνία και διαφορετικά είδη, να μην μένει μόνο σε ένα’. Έτσι ανοίγει τους ορίζοντες του, βλέπει πως κινούνται οι υπόλοιποι συγγραφείς.

Τώρα, όσον αφορά τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής, είμαι λίγο επιφυλακτική. Δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ κανένα και για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω ακριβώς τι διδάσκεται. Φαντάζομαι πως θα διδάσκονται κάποιες τεχνικές, κάποιοι τρόποι ανάπτυξης του θέματος, όμως στη λογοτεχνία, όπως και στην τέχνη, οι κανόνες υπάρχουν για να τους σπάμε.

Συνήθως πόσο χρονικό διάστημα χρειάζεστε για να ολοκληρώσετε τη συγγραφή ενός βιβλίου; Είστε από τους συγγραφείς που γεμίζουν τον τόπο σημειώσεις ή γράφετε απευθείας στον υπολογιστή;

Σ.Β.: Δεν υπάρχει ακριβές χρονοδιάγραμμα, αλλά εάν πρέπει να δώσω ένα χρονικό διάστημα, χρειάζομαι συνήθως 1 ½ χρόνο από τη στιγμή που θα καταπιαστώ με το βιβλίο, γιατί συχνά υπάρχουν διαστήματα που δεν γράφω καθόλου. Έχω ανάγκη να αποστασιοποιούμαι για να ξεκουράζω το μυαλό μου. Έχω πάντα ένα σημειωματάριο όπου κρατώ χειρόγραφες σημειώσεις… σελίδες επί σελίδων… που αφορούν όμως ιδέες, ιστορικά στοιχεία, σχεδιαγράμματα… όταν γράφω το βιβλίο, γράφω απ’ευθείας στον υπολογιστή.

Αυτή την περίοδο υπάρχουν νέοι ήρωες που σας βασανίζουν γλυκά και περιμένουν να πάρουν σάρκα και οστά;

Σ.Β.: Αυτή την περίοδο υπάρχει μία ιδέα… οι ήρωες ακόμα δεν έχουν πάρει σάρκα και οστά…

Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες μας;

Σ.Β.: Να μην σταματήσουν να ονειρεύονται…

Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που μας διαθέσατε και σας εύχομαι καλή δημιουργική συνέχεια.

Σ.Β.: Κι εγώ σας ευχαριστώ…

Επεξεργασία εικόνας: Στέλλα Νικολαΐδου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here