Προσωπική άποψη: Αναστασία Νεραϊδόνη

Για μας που από μικροί μαγευτήκαμε με τις ιστορίες των ξωτικών της Ιρλανδίας κι αναγκαστήκαμε να μάθουμε άπταιστα την αγγλική γλώσσα για να καταβροχθίσουμε τις σκοτσέζικες μπαλάντες, αυτή η έκδοση ήταν ένα πολύ ευχάριστο νέο.

To μικρό βιβλίο των ξωτικώνΤο βιβλίο αυτό περιλαμβάνει παράξενες ιστορίες ξωτικών απ’ τη Σκωτία και την Ιρλανδία. Ιστορίες που ταξίδεψαν στα χρόνια του μεσαίωνα προς την δική μας χώρα και τα στοιχεία τους εξελληνίστηκαν, γι’ αυτό και θα βρείτε πολλές ομοιότητες με παραμύθια νεράιδων της δικής μας λαογραφίας.

Τα ξωτικά που πρωταγωνιστούν στις ιστορίες του βιβλίου είναι πανύψηλες ομιχλώδεις φιγούρες, δεν διαθέτουν σκιά, έρχονται στις κατοικίες των ανθρώπων μόνο το σούρουπο και πρέπει οπωσδήποτε να επιστρέψουν στο βασίλειό τους πριν ξημερώσει.

Είναι παλαιότερος των κοινών θνητών λαός και γι’ αυτό γερνούν και ψάχνουν θνητές κοπέλες να τους ακολουθήσουν πέρα απ’ τα λιβάδια των ανθρώπων και να γεννήσουν νέα ξωτικοπαίδα για να μην χαθεί η φυλή τους. Γι’ αυτό και είναι επικίνδυνο να τριγυρίζεις μονάχος σου το σούρουπο στους φωτεινούς τους κύκλους. Εκτός κι αν κάποιος τους ακολουθήσει με την βούλησή του, όπως η Μπρίτζετ Φάρελ, οπότε και θα πρέπει ν’ αφήσει πίσω το καβούκι θνητών φόβων κι  ανησυχιών, επίγειων παθών κι επιθυμιών.

Ποια είναι όμως αυτή η θρυλική φυλή ξωτικών που επονομάζεται Τουάθα ντε Ντάναν ή αλλιώς Καλός Λαός (Good People);

Λέγεται ότι η θεά Ντάνου (Danu) έκανε ένα μακρύ ταξίδι απ’ τη χώρα των θαλασσών κι ήρθε σ’ αυτήν την πράσινη γη της Ιρλανδίας.

Ο λαός της, Τα «παιδιά της Ντανού» είναι οι νεράιδες (faeries), πίξις (pixies), μπράουνις (brownies) και  ξωτικά Σιντ (sidhe elves) της Ιρλανδικής μυθολογίας. Στην αρχή, όταν αποφάσισαν να εγκατασταθούν στην περιοχή, οι τότε γηγενείς Φερ Μπολγκ (Fir Bolg) δυσαρεστήθηκαν. Οι  Τουάθα έδωσαν αλλεπάλληλες μάχες και πέτυχαν την επικράτησή τους.

Μπορεί να νίκησαν τους Φερ Μπόλγκ, αλλά αργότερα νικήθηκαν από τους Μιλεσιανούς (Milesians )οι οποίοι τους ανάγκασαν να παραμείνουν ναι μεν στην Ιρλανδία, αλλά να κρυφτούν στην υπόγεια γη.

Υπάρχει κάτι λοιπόν στην χώρα της Ιρλανδίας, όπως μας λέει ο ιερέας Ο’ Ντουέιρ μέσα στο βιβλίο, κάτι που δεν διαισθάνονται γιατί βρίσκονται πολύ κοντά του και είναι τρομερά συνδεδεμένοι με αυτό. Οι ξένοι που επισκέπτονται την χώρα το μυρίζουν στην ατμόσφαιρα και τον αέρα. Είναι σα να παραμένει ακόμα η μαγεία.

To μικρό βιβλίο των ξωτικώνΜέσα στις ιστορίες θα συναντήσετε σκανταλιάρηδες καλικάτζαρους που ανταμείβουν με χρυσό μόνο τους καλοκάγαθους ανθρώπους,  νεράιδες που προστατεύουν τα λουλούδια των λιβαδιών τους και τιμωρούν με αγκαθωτά ξόρκια τους παραβάτες και καταχθόνια ξωτικά που καλούν αφελείς θνητούς με τον ήχο του σφυρηλατήματος.

Υπάρχουν και πικρές ιστορίες, όπως αυτή της Τζούλια Κέιχιλ, μιας εξόριστης Αφροδίτης που οι κάτοικοι του χωριού την κατηγόρησαν ως διαβολικό πλάσμα επειδή δεν μπορούσαν να την αποδεχτούν ως θείο πλάσμα.

Και να αυτό είναι και που μου άρεσε περισσότερο σε αυτό το μικρό βιβλίο πέρα απ’ τις εκπληκτικές εικόνες που τις σχηματίζει ένα πλούσιο λεξιλόγιο.

Μπορεί να φαίνονται απλά παραμύθια, εγώ διέκρινα όμως πως διαμορφώθηκε το θρησκευτικό και κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο σε μια χώρα με παλιούς θεούς και μια νεόφερτη θρησκεία.

Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα, λοιπόν αν θέλετε να ονειρευτείτε, την ώρα της άχαρης αναμονής σε μια δημόσια υπηρεσία, ή ταξιδεύοντας με το λεωφορείο. Θα ήθελα να κλείσω με τα λόγια του Έλφραν, του Πρίγκηπα των Ξωτικών:

«Κλαίω γιατί κάποτε πίστευα πως η αγάπη ήταν απλώς ένα ακόμα όνομα για τον πόθο. Κλαίω γιατί κάποτε είχα αρπάξει μια γυναίκα του κόσμου σου. Νόμιζα πως την αγαπούσα, αλλά ο άντρας της μου έμαθε τι πραγματικά είναι η αγάπη όταν αψήφησε για χάρη της την στρατιά των ξωτικών… και νίκησε. Μου έδωσε ένα μάθημα. Μου έμαθε πως η αγάπη πρέπει ν’ αναπτυχθεί από μόνη της, δεν μπορείς να την αρπάξεις ή να την δημιουργήσεις».

Περίληψη: Κουρασμένος ο Νάιαλ σκαρφάλωσε στην κορυφή του λόφου και κοίταξε πέρα στα λιβάδια… Έβγαλε το ασημένιο μαχαίρι από τη ζώνη του, γονάτισε πίσω από ένα θάμνο και περίμενε… Η νύχτα απλωνόταν ήρεμη και σιωπηλή. Σταδιακά το σκοτάδι έγινε πιο πυκνό, απαλύνοντας τα σκληρά περιγράμματα των δέντρων και των θάμνων, προσδίδο­ντας έναν αέρα μυστηρίου και μετατρέποντας το λόφο σε ένα μέρος όλο παράδοξες σκιές. Ο Νάιαλ, κοιτώντας κρυμμένος πίσω από το θάμνο, ρίγησε, γιατί ένιωσε σαν να είχε μεταφερθεί χιλιάδες χρόνια πίσω, στο παρελθόν της Ιρλανδίας. Και τότε ο λόφος άνοιξε. Δεν ακούστηκε κανένας θόρυβος μέσα από τη γη, αλλά ήταν σαν η γη από μόνη της να με­τακινήθηκε και να χάθηκε. Μικροσκοπικά πολύχρωμα φώτα τρεμόσβηναν στα βάθη του λόφου και μέσα στη νυχτερινή ατμόσφαιρα ακούστηκε ο ήχος από σάλπιγγες, απόμακρος και οξύς. Και μετά, ο καθαρός χτύ­πος των οπλών αλόγων που χτυπούσαν πάνω σε πέτρες ενώθη­κε με το κουδούνισμα των χαλιναριών. Η στρατιά των ξωτικών έβγαινε έξω…

Μια μικρή συλλογή με τις καλύτερες ιστορίες από τον μαγικό κόσμο των Ξωτικών, από τις αρχαίες παραδόσεις της Σκωτίας και της Ιρλανδίας.

To μικρό βιβλίο των ξωτικώνΣτοιχεία βιβλίου:

Τίτλος: To μικρό βιβλίο των ξωτικών

Υπότιτλος: Ιστορίες από τη Σκωτία και την Ιρλανδία

ISBN: 978-960-421-246-0

Εκδοτικός ΟίκοςΕκδόσεις Αρχέτυπο

Έκδοση: Αθήνα, 2017

Σελίδες: 125

Επεξεργασία εικόνας: Χριστίνα Πολυχρονιάδου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here