Στον ρόλο του …ανακριτή η Βίκυ Ζηλιασκοπούλου
Σήμερα στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών θα γνωρίσουμε τον συγγραφέα Παναγιώτη Μαύρο και το βιβλίο του «Δυο μήνες μόνο…» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟσελότοςΑς τον γνωρίσουμε!

Συνέντευξη

Κύριε Μαύρε, καλησπέρα σας. Το βιβλίο «Δυο μήνες μόνο…» είναι το πρώτο σας μυθιστόρημα. Πόσο εύκολο ήταν ως νέος συγγραφέας να το εκδώσετε; Είχατε κάνει προσπάθειες και σε άλλους εκδοτικούς οίκους ή οι εκδόσεις «Οσελότος» ήταν η πρώτη σας επαφή; Πώς νιώσατε όταν το κρατήσατε τυπωμένο στα χέρια σας;

Δυο μήνες μόνο...Π.Μ.: Πραγματικά είναι δύσκολο να εκδώσει κάποιος νέος συγγραφέας το έργο του. Απευθύνθηκα  σε κάποιους γνωστούς εκδοτικούς οίκους, τους έστειλα το έργο μου -κάποιοι απαξίωσαν να μου απαντήσουν και κάποιοι ήταν αρνητικοί, λόγω όγκου βιβλίων υπό έκδοση. Ο εκδοτικός οίκος Οσελότος και συγκεκριμένα η εκδότρια κα Λένα Παντοπούλου ήταν άμεση στην απάντησή της και απόλυτα ξεκάθαρη, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη μου. Της άρεσε το βιβλίο, εκτίμησε την προσπάθειά μου, πίστεψε στο έργο μου. Μέσα σε δυο μήνες, το βιβλίο εκδόθηκε και φυσικά ένιωσα συγκίνηση και υπερηφάνεια όταν το κράτησα τυπωμένο στα χέρια μου. Το όνειρό μου πήρε σάρκα και οστά.

Πιστεύετε ότι κάποιος γεννιέται συγγραφέας ή ο καθένας μπορεί να γίνει με την κατάλληλη εκπαίδευση; Εσείς παρακολουθήσατε σεμινάρια γραφής ή βγήκε αυθόρμητα η συγγραφή του βιβλίου «Δυο μήνες μόνο…»;

Π.Μ.: Κανένας δε γεννιέται συγγραφέας, αλλά και καθένας δεν μπορεί να γίνει. Απαιτείται παιδεία, συνοχή στη σκέψη, φαντασία, οργανωτικότητα, υπομονή και επιμονή. Αγάπη για το βιβλίο, αγάπη για το γράψιμο.

Η συγγραφή βιβλίων υπήρχε στο μυαλό μου χρόνια τώρα, απλά ωρίμασε η σκέψη, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και το όνειρο πραγματώθηκε. Δεν έχω παρακολουθήσει ειδικά σεμινάρια γραφής, αλλά είμαι εκπαιδευτικός εδώ και είκοσι πέντε χρόνια, με μάστερ στη διδακτική, οπότε το διάβασμα και η γραφή είναι μέρος της καθημερινότητάς μου.

Ως παιδί διαβάζατε πολλά βιβλία; Ως ενήλικας; Υπάρχει κάποιο είδος λογοτεχνίας που να μπορείτε να πείτε ότι είναι το αγαπημένο σας;

Π.Μ.: Όπως τα περισσότερα παιδιά, το διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων ήταν περισσότερο προϊόν  επιβολής από δασκάλους και γονείς, παρά εσωτερική ανάγκη. Σίγουρα, ως ενήλικας αυτό άλλαξε ριζικά, από τα χρόνια του Πανεπιστημίου και μετέπειτα. Διαβάζω κυρίως αγγλόφωνη λογοτεχνία και το αγαπημένο μου είδος είναι η επιστημονική φαντασία (science fiction).

Μπορείτε να μας πείτε ένα βιβλίο που αγαπήσατε στα παιδικά ή εφηβικά σας χρόνια και ένα βιβλίο που σας δημιούργησε έντονα συναισθήματα στην ενήλικη ζωή σας;Δυο μήνες μόνο...

Π.Μ.: Ως παιδί, μου άρεσαν τα βιβλία του Ιουλίου Βερν, π.χ. «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες», «Από τη γη στη σελήνη», «Τα παιδιά του πλοιάρχου Γκραντ». Με συγκινούσε η γλαφυρότητα στην περιγραφή, η αγωνία και η περιπέτεια.

Στην ενήλικη ζωή μου, λάτρεψα το «Πυγμαλίων» του Μπέρναρντ Σω, «Τη Λολίτα» του Ναμπόκωφ και όταν πέρασα στην Επιστημονική φαντασία, τα βιβλία «1984»  και «Φάρμα των Ζώων» του Οργουελ και το «Φαρενάιτ» του Μπάντμπουρι.

Πώς σας ήρθε η έμπνευση για να γράψετε το βιβλίο «Δυο μήνες μόνο…»; Νιώσατε να πνίγεστε από την επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα; Σας δόθηκε έναυσμα από κάτι που ακούσατε για γνωστούς σας; Εν τέλει, υπάρχουν ο Άκης και η Άννα ή είναι δημιουργήματα της φαντασίας σας;

Π.Μ.: Ένιωσα την ανάγκη να πάω κόντρα στην ψυχοσύνθεσή μου. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα μπορέσω να γράψω συναισθηματικό μυθιστόρημα, με έντονα αποτυπωμένα ανδρικά συναισθήματα. Κι όμως το τόλμησα, να πάω κόντρα στην ιδιοσυγκρασία μου για να εξερευνήσω και ενδεχομένως να αποκαλύψω κρυμμένες πτυχές του εσωτερικού μου κόσμου. Αν τα κατάφερα ή όχι και σε πιο βαθμό, θα το κρίνει το αναγνωστικό κοινό.

Πάντα ένα βιβλίο φέρει τη σφραγίδα του συγγραφέα, ερεθίσματα και βιώματα της καθημερινότητάς του. Ένα παζλ πληροφοριών και ένα κοκτέιλ συναισθημάτων συσσωρεύτηκε και αποτυπώθηκε μέσα από το συγγραφικό μου έργο.

Ο καθένας μας κουβαλάει έναν Άκη και μια Άννα. Άλλες φορές φαίνεται, άλλες φορές κρύβεται. Ποιος δε ποθεί; Ποιος δεν ερωτεύεται; Ποιος δε κάνει λάθη; Ποιος δεν παίζει το παιχνίδι του; Γρήγορα διαπίστωσα ότι πολλοί αναγνώστες του βιβλίου μου ταυτίστηκαν απόλυτα με τους ήρωες, άρα ο Άκης και η Άννα είναι υπαρκτά πρόσωπα, περισσότερο απ’ όσο φανταζόμουνα. Άλλωστε τι είναι η φαντασία; Μια άλλη μορφή έκφρασης και απεικόνισης  της πραγματικότητας.

Οι άντρες δεν φημίζονται για την ικανότητά τους να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, στο βιβλίο όμως τόσο οι σκέψεις, όσο και τα συναισθήματα του Άκη αποτυπώνονται ρεαλιστικά και με σαφήνεια. Σας δυσκόλεψε η γραπτή αποτύπωση;

Π.Μ.: Το κίνητρό μου, το μεγάλο στοίχημα, ήταν να εκφράσω ρεαλιστικά και λεπτομερώς τα συναισθήματα ενός άνδρα και να ξεδιπλώσω τον ψυχικό του κόσμο. Ο στόχος ήταν η ακραία έκφραση ανδρικών συναισθημάτων από έναν -τουλάχιστον στην αρχή- επιφανειακά μη συναισθηματικό χαρακτήρα, όπως είναι ο ήρωας Άκης. Ήθελα να δείξω τη μεταστροφή, να κάνω ψυχογράφημα και να φωτίσω απόκρυφες πτυχές του ψυχισμού του.

Δε με δυσκόλεψε η γραπτή αποτύπωση των συναισθημάτων, είτε γιατί ταυτίστηκα με τον ήρωα και μπήκα στη λογική του, είτε λόγω φύλου και ανδρικού τρόπου προσέγγισης. Μάλλον με δυσκόλεψε η αποτύπωση της γυναικείας ιδιοσυγκρασίας και φύσης – αχαρτογράφητη περιοχή για μένα-  όταν ιδιαίτερα, ξεφεύγει από τα ρομαντικά στερεότυπα και φανερώνει το αδίστακτο και κυνικό πρόσωπό της, παίζοντας και βασανίζοντας το θύμα της.

Το βιβλίο σας «Δυο μήνες μόνο…» είναι γραμμένο με πολλές δόσεις χιούμορ. Δεν ήταν λίγες οι φορές που γέλασα δυνατά διαβάζοντας κάποιες σκέψεις ή αντιδράσεις του Άκη. Πιστεύετε ότι βοηθάει στην πραγματική ζωή όταν προσπαθούμε να ελαφρύνουμε κάποιες στενάχωρες καταστάσεις, αντιμετωπίζοντάς τες με χιούμορ (όπου αυτό είναι δυνατόν);

Δυο μήνες μόνο...Π.Μ.: Το χιούμορ είναι αναπόσπαστο στοιχείο του χαρακτήρα μου, είναι ο ίδιος ο Παναγιώτης. Το επιδιώκω, το αναζητώ, το εκτιμώ, το θαυμάζω. Ακόμα και το ΜΑΥΡΟ χιούμορ. Άρα, λογικό να δεσπόζει στο βιβλίο. Δε θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να σκέφτεται ή να γράφει χωρίς χιούμορ. Ζωογόνος δύναμη, πηγή αισιοδοξίας, γιατρικό για τις πληγές καταφύγιο παρηγοριάς ακόμα και σε δύσκολα διαχειρίσιμες καταστάσεις, τόσο για μένα όσο και για τον ήρωα του βιβλίου. Χωρίς γέλιο, χωρίς χιούμορ δεν υπάρχει ελπίδα, κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής. Το χιούμορ είναι η βαλβίδα ασφαλείας που αποσυμπιέζει από τη συσσωρευμένη αρνητική ενέργεια, ξεθολώνει το μυαλό και χαρίζει διαύγεια πνευματος.

Τι θα συμβουλεύατε τους φίλους και τις φίλες σας αν σας εξομολογούνταν ότι νιώθουν να πνίγονται στην ρουτίνα της καθημερινότητας; Να ακολουθήσουν τις παρορμήσεις τους και να ζήσουν όσο πιο έντονα και όμορφα μπορούν ή να μείνουν εγκλωβισμένοι στα κοινωνικώς αποδεκτά «πρέπει» που όμως τους διασφαλίζουν ήρεμη οικογενειακή ζωή;

Π.Μ.: Θα τους συμβούλευα να μη συμβουλευτούν κανένα. Ή μάλλον να συμβουλευτούν μόνον έναν, τον εαυτό τους. Να σταθούν μπροστά στον καθρέπτη, να κοιτάξουν βαθιά μέσα στην ψυχή τους και να αναρωτηθούν: «Αντέχουν να ακολουθήσουν τις παρορμήσεις τους;»«Μπορούν να διαχειριστούν την κοινωνική πίεση και κατακραυγή;» και «Μπορούν να διαχειριστούν την ήττα και την απόρριψη;»

Αν απαντήσουν με ειλικρίνεια, θα ξέρουν και τι θα κάνουν, θα ξέρουν αν θα κάνουν αυτό που «θέλουν» ή αυτό που «πρέπει».

Υπάρχουν μέσα στο μυαλό σας η πλοκή και οι ήρωες για επόμενο μυθιστόρημα;

Δυο μήνες μόνο...

Π.Μ.: Ναι, νομίζω είναι θέμα χρόνου και ψυχικής ηρεμίας να αρχίσω να γράφω το δεύτερό μου βιβλίο. Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να δω τι αποδοχή θα είχε το πρώτο μου βιβλίο. Πάντα μου αρέσει η αλήθεια και επιδιώκω την καλόπιστη κριτική, θετική ή αρνητική που θα με βοηθήσει να βελτιωθώ και να οριοθετήσω το συγγραφικό μου μέλλον. Δε σας κρύβω ότι η ανταπόκριση και τα σχόλια των αναγνωστών με γεμίζουν χαρά και αυτοπεποίθηση και οπλίζουν το συγγραφικό μου χέρι για να γράψω σύντομα και το δεύτερο βιβλίο μου.

Κλείνοντας και αφού σας ευχαριστήσω για το χρόνο που μας αφιερώσατε, θα θέλατε να ευχηθείτε κάτι στους αναγνώστες μας;

Π.Μ.: Εύχομαι να δουν τη ζωή με μεγαλύτερη αισιοδοξία, να έχουν πίστη στον εαυτό τους και πραγματικά να αγωνιστούν για να εκπληρώσουν τα ‘θέλω’ τους παρά να συμβιβαστούν με τα κοινωνικά ‘πρέπει’. Σας ευχαριστώ.

 

Επιμέλεια κειμένου: Χαρά Δελλή

Επεξεργασία εικόνας: Αναστάσιος Τριανταφύλλου

Απάντηση