Προσωπική άποψη: Βίκυ Ζηλιασκοπούλου

Άλλο ένα αστυνομικό βιβλίο που ενώ έχει πολύ καλές κριτικές εμένα δεν με ενθουσίασε. Είχε όλα όσα πρέπει να έχει ένα αστυνομικό βιβλίο:

Αστυνομικούς (προφανώς). Συνήθως του τμήματος ανθρωποκτονιών. Το βιβλίο είχε πολλούς, μια ολόκληρη ομάδα. Για τον καθένα από αυτούς δίνονταν όσα στοιχεία έπρεπε να ξέρουμε. Υπήρχε η αρχηγός της Αστυνομίας (αλίμονο, σε κάθε βιβλίο υπάρχει), ο αρχηγός της ομάδας (ο οποίος σε αντίθεση με τα περισσότερα αστυνομικά Η-μαριονέταδεν ήταν ο βασικός πρωταγωνιστής) και τα υπόλοιπα μέλη. Εμάς μας ενδιαφέρει κυρίως ο Έντμοντς (πολύ καλό παιδί, τον συμπάθησα), η Μπάξτερ (πολύ ανθρώπινη, την συμπάθησα) και ο Γουλφ. Αυτός είναι ο πρωταγωνιστής. Καλό παιδί και αυτός, ανθρώπινος, χωρίς καμιά “έκτη αίσθηση”, ούτε κάποια ιδιαίτερη σπάνια πνευματική ικανότητα, ούτε ιδιαίτερα σωματικά χαρίσματα. Απλά, ένας άνθρωπος που δουλεύει στην Αστυνομία. Τον συμπάθησα και αυτόν.

Θύματα, τουλάχιστον ένα. Προφανώς δηλαδή, γιατί αν δεν υπήρχαν θύματα θα διαβάζαμε ένα βιβλίο με τους αστυνομικούς του τμήματος ανθρωποκτονιών να κάθονται στα γραφεία τους και αυτό δε νομίζω ότι θα ήταν και πολύ ενδιαφέρον.

Κοίτα τώρα τι γίνεται σε αυτό το βιβλίο:

Η-μαριονέταξεκινάει η υπόθεση όταν βρίσκουν μια μαριονέτα φτιαγμένη από τα μέλη έξι διαφορετικών ανθρώπων, άρα έχουμε ήδη έξι θύματα που πρέπει να εντοπιστούν και να ταυτοποιηθούν. Στη συνέχεια, ο δολοφόνος στέλνει σε μια δημοσιογράφο μια λίστα στην οποία δηλώνει τα επόμενα θύματά του και μάλιστα λέει και τη μέρα που θα τα σκοτώσει. Τελευταίος στη λίστα είναι ο Γουλφ (ο πρωταγωνιστής του βιβλίου).

Ανατροπές, εκπλήξεις και οπωσδήποτε σταδιακή αποκάλυψη των στοιχείων που θα οδηγήσουν στον δολοφόνο. Τα είχε όλα αυτά το βιβλίο, και μάλιστα ήταν δοσμένα με ωραίο τρόπο, και υπήρχε κάποια δόση αγωνίας.

– Επίσης είχε σαφείς και επαρκείς περιγραφές για τους χώρους, την εμφάνιση και ότι άλλο έπρεπε να ξέρουμε.

Άρα όλα καλά. Τώρα εμένα γιατί δεν με ενθουσίασε;

Νομίζω ότι ήταν ασαφής ο τρόπος που κατέληξε ο Αστυνομικός στη λύση του μυστηρίου. Ίσως φταίει που δεν γνωρίζω αρκετά για την Αγγλική κουλτούρα και τους αστικούς μύθους της Αγγλίας, δεν ξέρω. Μου φάνηκε παράλογο και ξένο. Αυτό βασικά ήταν το πρόβλημά μου.

Επίσης, θα πρέπει να σχολιάσω τον τρόπο γραφής. Σε κάποια σημεία το διάβαζα εξαιρετικά εύκολα, σε κάποια κολλούσα και διάβαζα ξανά και ξανά την ίδια πρόταση. Νομίζω ότι έβαλε πολλές δόσεις χιούμορ ο συγγραφέας – σε κάποια σημεία το κατάλαβα και γέλασα, σε κάποια όχι.

Σε γενικές γραμμές, μπορώ να πω ότι σίγουρα είναι ένα πρωτότυπο αστυνομικό, δεν μοιάζει με κανένα άλλο και μάλιστα και οι τρεις αστυνομικοί που πρωταγωνιστούσαν μου είναι ιδιαίτερα συμπαθείς. Όταν κάποια στιγμή βγουν και άλλα βιβλία με τον Αστυνόμο Γουλφ και την Μπάξτερ θα τα διαβάσω, στο κάτω- κάτω είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα και ήδη είναι πολύ καλό.

Να δώσω και ένα μικρό “tip” για όσους σαν και εμένα δυσκολεύεστε να συγκρατείτε ονόματα: Ο Γουίλ, ο Φοκς και ο Γουλφ είναι το ίδιο πρόσωπο, το λέει αρκετές φορές και μέσα, αλλά επειδή χρησιμοποιεί και τα τρία ονόματα κάποιες φορές μπερδευόμουν.

«Η Σαμάνθα Μπόιντ πέρασε κάτω από την ασταθή μπάρα της αστυνομίας και σήκωσε το βλέμμα στο άγαλμα της Θέμιδας που έστεκε στην κορυφή του διαβόητου δικαστηρίου του Λονδίνου Ολντ Μπέιλι. Αν και προοριζόταν να αποτελεί σύμβολο δύναμης και ακεραιότητας, η Σαμάνθα την έβλεπε τώρα ως αυτό που ήταν στην πραγματικότητα: μια πλανημένη, απελπισμένη γυναίκα, έτοιμη να σωριαστεί στο πεζοδρόμιο παραπαίοντας. Πολύ ταιριαστό που το μαντίλι που έδενε τα μάτια των ομοίων της ανά τον κόσμο είχε παραλειφθεί· γιατί η “τυφλή δικαιοσύνη” ήταν μια ιδέα αφελής, ιδίως όταν είχε να κάνει με ζητήματα όπως ο ρατσισμός ή η διαφθορά της αστυνομίας».

Περίληψη:

Έξι θύματα
Απέναντι από το διαμέρισμα του αστυνόμου Γουίλιαμ Φοκς, γνωστού με το παρατσούκλι Γουλφ, που έχει πρόσφατα επανέλθει στο Σώμα μετά από εγκλεισμό σε ψυχιατρική κλινική, εντοπίζεται μια ανθρώπινη μαριονέτα που αποτελείται από τα μέλη έξι δολοφονηθέντων ανθρώπων.

Ένα πτώμα
Ο δολοφόνος Μαριονετίστας, μέσω της πρώην συζύγου του Γουλφ, που είναι δημοσιογράφος, στέλνει φωτογραφίες από τον τόπο του εγκλήματος, καθώς και μια λίστα με έξι επόμενους στόχους και τις ημερομηνίες εκτέλεσής τους. Τελευταίος στη λίστα είναι ο ίδιος ο Γουλφ…

Κανένας ύποπτος
Ενώ τα ΜΜΕ τρελαίνονται και αναμεταδίδουν και την παραμικρή λεπτομέρεια σχετικά με την υπόθεση, η Αστυνομία καλείται να ταυτοποιήσει τα θύματα που αποτελούν τη Μαριονέτα, να προστατεύσει τους στοχοποιημένους πολίτες, να εντοπίσει τον δολοφόνο και να σταματήσει τη δράση του μέσα σε δεκαπέντε μέρες.

Μια κούρσα με τον χρόνο, ενώ όλος ο κόσμος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα.

Η-μαριονέταΣτοιχεία βιβλίου:

Τίτλος: Η Μαριονέτα

Συγγραφέας: Cole Daniel

Εκδότης: Μεταίχμιο

ISBN: 9786180310757

Αριθμός Σελίδων: 480

Έτος Έκδοσης: 2017

Μετάφραση: Βάσια Τζανακάρη
Με το πρώτο του κιόλας βιβλίο, τη Μαριονέτα, ο Daniel Cole κατάφερε όχι μόνο να προκαλέσει τρομερή αίσθηση στα εκδοτικά πράγματα της Αγγλίας (και του κόσμου, αφού μεταφράζεται σε 35 γλώσσες), αλλά και να υπογράψει ένα «χρυσό» συμβόλαιο  για τα επόμενα βιβλία της σειράς και τη μεταφορά της Μαριονέτας στη μικρή οθόνη.

Επεξεργασία φωτογραφίας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

Απάντηση