Στον ρόλο του …ανακριτή η Χαρά Δελλή

Πριν λίγα χρόνια, είχα την τιμή να απολαύσω στο θεατρικό σανίδι τον Αντώνη Αντωνίου σε ένα μονόπρακτο που θα ζήλευαν πολλοί. Από το μεγαλείο και την ευγένεια της ψυχής του προϊδεάστηκα θετικά και κίνησα γη κι ουρανό, ώστε να ανακαλύψω κι άλλα για εκείνον. Οπότε, σήμερα, με ιδιαίτερη χαρά, σας παρουσιάζω την κόρη του, Μιχαέλα Αντωνίου και την Μαργαρίτα της. Ας την γνωρίσουμε!

Συνέντευξη

Μ.Αντ.: Πριν ξεκινήσουμε θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΛΟΓΩ ΤΕΧΝΩΝ για τη χαρά που μου δίνει μια συνομιλία, μια ανταλλαγή απόψεων και φυσικά για την ευκαιρία να μιλήσω για αυτό που αγαπώ περισσότερο από καθετί που κάνω: να γράφω.

Ολόκληρη η ομάδα των ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΩΝ ΛΟΓΩ ΤΕΧΝΩΝ σας ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Πόσο περιττή η ερώτηση για εισαγωγή, αλλά οφείλω να την κάνω. Πόσο μονόδρομος ήταν η ενασχόληση με τις τέχνες, σε προσωπικό κι επαγγελματικό επίπεδο, για την Μιχαέλα Αντωνίου;

Μιχαέλα ΑντωνίουΜ.Αντ.: Περιττή, ίσως όχι. Σίγουρα, αναμενόμενη, αλλά και απολύτως απαραίτητη. Μεγάλωσα και ωρίμασα μέσα στο θέατρο, τόσο από τη μεριά του πατέρα μου, όσο και της μητέρας μου (Ειρήνη Χατζηκωνσταντή), ώστε το να ασχοληθώ κι εγώ με το θέατρο, μόλις τελείωσα το σχολείο ήταν, θα λέγαμε, η λογική επιλογή. Για εμένα, το θέατρο ήταν τρόπος ζωής, οι πρόβες, οι παραστάσεις και οι ηθοποιοί ήταν αυτό που ήξερα. Έτσι, ήταν αυτονόητο ότι θα τελείωνα δραματική σχολή και θα ανέβαινα κι εγώ στο σανίδι. Βέβαια, με τον καιρό, κατάλαβα ότι τελικά η σκηνή δεν ήταν αυτό που με εξέφραζε. Δεν ήθελα να πω μόνο μία ιστορία που είχε γράψει κάποιος άλλος, ήθελα να μπορώ να πω εγώ όλη την ιστορία.

Τότε έγραψα το πρώτο μου θεατρικό έργο (Χωρίς τίτλο λόγω αμνησίας) μαζί με τη συνάδελφο και φίλη μου Σοφία Παναηλίδου. Κάπου εκεί ένιωσα ότι μπορούσα να γράψω τους χαρακτήρες μαζί με τις λεπτομέρειες των ζωών τους, αλλά και το σκηνικό που τους περιτριγύριζε και ξεκίνησα την πρώτη μου Μαργαρίτα. Όμως, η ενασχόλησή μου με το θέατρο, η εμβάθυνση σε ρόλους και η ανακάλυψη των πολλαπλών επιλογών που έχει κάθε χαρακτήρας ενός θεατρικού έργου, με βοήθησαν να μπορώ να φαντάζομαι πλάσματα με πάθη και ελαττώματα, ανθρώπους αληθινούς, ανάγλυφους, θελκτικούς ή απωθητικούς, οι οποίοι έπαιρναν στο μυαλό μου σάρκα και οστά και ζητούσαν να πουν τη δική τους ιστορία.

Είστε στενά συνδεδεμένη με την τέχνη, λοιπόν; Τα θέματά σας, και στα δύο βιβλία, σας διάλεξαν ή τα διαλέξατε λόγω υποβάθρου; Επιλέγετε να δίνετε στη ζωή σας νότες μυστηρίου και χιούμορ;

Μ.Αντ.: Δεν μπορώ να μη γελάω, και βαριέμαι απίστευτα γρήγορα… Άρα ναι, το χιούμορ και το αναπάντεχο είναι αυτά που με κρατάνε στη ζωή. Επίσης, δεν μου αρέσουν τα «εύκολα» και τα «απλά»… Δώσε μου δυσκολίες και πάρε μου την ψυχή, ένα πράγμα. Όμως, νομίζω ότι οι γύρω μου θα απαντούσαν καλύτερα το δεύτερο σκέλος αυτής της ερώτησης… Μιχαέλα ΑντωνίουΤώρα το τι διαλέγεις και τι σε διαλέγει είναι αμφίδρομο. Είσαι αυτό που σκέφτεσαι κι αισθάνεσαι, και σκέφτεσαι κι αισθάνεσαι αυτό που είσαι. Φυσικά, ειδικά στις πρώτες γραφές, ανατρέχεις πολύ στις προσωπικές εμπειρίες, μα νομίζω ότι αυτό πρέπει να ισχύει γενικότερα. Τρελαίνομαι για τη ζωγραφική, αλλά δεν μπορώ να τραβήξω μια ίσια γραμμή. Λατρεύω τον Βαν Γκογκ και ήθελα να τον κάνω μέρος της γραφής μου. Η Μαργαρίτα είναι ένα πλάσμα που θα ήθελα να είμαι. Καταναλώνω αμέτρητα αστυνομικά. Όταν ξεκίνησα να γράφω, αποφάσισα να γράψω κάτι που να αρέσει πρώτα απ’ όλους σε εμένα. Ναι, υπάρχει η τέχνη της ζωγραφικής στο πρώτο μυθιστόρημα και ένας τηλεοπτικός κόσμος στο δεύτερο, όμως, από την άλλη, δεν έχω ζήσει ποτέ στην κλειστή κοινωνία ενός χωριού ή δεν έχω συναναστραφεί εφοπλιστές. Εγώ ξεκινώ από μια ιδέα, μια εικόνα, μια αναλαμπή και μετά ψάχνω να βρω πώς μπορεί να εξελιχθεί αυτή μέσα σε δεδομένες συνθήκες με ανθρώπους που έχουν συγκεκριμένα, φορές αντικρουόμενα, θέλω. Κάπως σαν θεατρικός αυτοσχεδιασμός…

Στο πρώτο βιβλίο, «Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ», ανακάλυψα ένα πρωτότυπο θέμα, τουλάχιστον για τα ως τώρα αναγνώσματά μου. Τι πιστεύετε για τις αντιγραφές και την αυθεντικότητα; Τελικά, τα αγαθά κτώνται …κόποις ή copies;;;;

Μιχαέλα ΑντωνίουΜ.Αντ.: Δύσκολη ερώτηση… Δεν λέω κάτι καινούργιο όταν αναμασώ το: δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη… Και σας ευχαριστώ πολύ που θεωρείτε το θέμα μου πρωτότυπο. Βέβαια, καλώς ή κακώς, το αστυνομικό έχει μια συγκεκριμένη δομή και ακριβή στόχο. Όμως σίγουρα, δεν πάτησα πάνω σε κάποιο κλισέ γιατί αυτό θα με έκανε να βαριέμαι και, όπως ήδη είπα, βαριέμαι γρήγορα. Επίσης, αν δεν έχεις κάτι δικό σου από την καρδιά, την ψυχή και το μυαλό σου να πεις, καλύτερα να μην πεις τίποτα. Έχω μάθει να ακούω, να αφουγκράζομαι και να εκφράζω αυτό που επιθυμώ. Αυτό έκανα… Τα copies είναι κάτι σχετικό. Αν διαβάσεις τα έργα του Σαίξπηρ, θα δεις ότι είναι ο μεγαλύτερος κλέφτης, όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι σπουδαίος. Άρα, νομίζω, ότι το θέμα δεν είναι το ‘τι’ αλλά το ‘πώς’, ο τρόπος που χειρίζεσαι μια ιστορία, μια ιδέα, έναν χαρακτήρα και φυσικά το λόγο, τις λέξεις, το ρυθμό της κάθε φράσης.

Ίσως, να μην περίμενε κανείς από την πρώτη σας συγγραφική απόπειρα να «ξεσκεπάζει» σταδιακά, με αυξανόμενη αγωνία, τόσο καλοδουλεμένους, σκοτεινούς και μυστηριώδεις ήρωες, κρατώντας έναν πολύ άμεσο λόγο, μέσα στις καταιγιστικές εξελίξεις κι ανατροπές και σε μια εντελώς απρόσμενη λύση του μυστηρίου. Πώς το καταφέρατε αυτό, Μιχαέλα Αντωνίου;

Μ.Αντ.: Το κατάφερα; Ωραίο να το ακούς. Νομίζω ότι εκεί έρχεται να με στηρίξει η θεατρική μου παιδεία και η μεγάλη μου αγάπη για την παρατήρηση των ανθρώπων και των καταστάσεων. Ένας άνθρωπος δεν είναι ποτέ ένα πράγμα, δεν είναι καλός ή κακός, και πολύ σπάνια μία συνθήκη, μία κατάσταση είναι αυτή που φαίνεται. Αυτό συμβαίνει στη ζωή μας καθημερινά, στην κάθε συναναστροφή, πάντα ο άλλος θέλει κάτι από εσένα που σπάνια το δηλώνει ευθέως είτε είναι συνεργάτης, φίλος, εραστής, μάλλον ειδικά αν είναι το τελευταίο. Αν σκεφτείς τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τις βάλεις στο μικροσκόπιο, και μετά σκεφτείς μια δεδομένη κατάσταση θα δεις ότι οι άνθρωποι θα αντιδράσουν με περίεργο, διαφορετικό και σίγουρα ανατρεπτικό τρόπο. Όσο για το λόγο, από μικρό παιδί κάνω διαλόγους στο κεφάλι μου για να κοιμηθώ το βράδυ, να προετοιμαστώ για καταστάσεις, φανταστικές συζητήσεις που όμως σπάνια χρησιμοποιώ τελικά.

Έχω διαβάσει πολύ θέατρο, σπουδαίο θέατρο, και μ’ αρέσει η ποίηση, ο ρυθμός της φράσης και του λόγου. Πάντα όταν γράφω διαβάζω έπειτα δυνατά το κείμενό μου για να ακούσω πώς ρέει, πόσο ενδιαφέρον ακούγεται στο αυτί.

Πώς κάτι τόσο αγνό όπως το ταλέντο της στη ζωγραφική, καταφέρνει να μπλέξει την Μαργαρίτα με μαφίες, δολοφονίες, μπράβους, αρχαιοκάπηλους και φυσικά με την αστυνομία; Τι έφταιξε, αν έφταιξε κάτι;

Μιχαέλα ΑντωνίουΜ.Αντ.: Η ανατροπή που λέγαμε. Η ηρωίδα μου έχει κάποια χαρακτηριστικά. Είναι έξυπνη, ικανή, ταλαντούχα, ερωτική, αλλά ταυτόχρονα απερίσκεπτα άφοβη και ρομαντικά αγνή. Το να μη φοβάσαι, να μην έχεις το φρένο του φόβου να σε προφυλάσσει από τις κακοτοπιές είναι μεγάλο ελάττωμα. Δεν καταλαβαίνεις την επικινδυνότητα των καταστάσεων. Η Μαργαρίτα έχει αυτή την αίσθηση ότι είναι δυνατή και άτρωτη. Γι’ αυτό το λόγο φτάνει σε τέτοια άκρα και της συμβαίνουν όλα αυτά τα τρομακτικά πράγματα. Έχει αυτό το αλαζονικό, ξέρεις, σιγά μη συμβεί το κακό σ’ εμένα. Επίσης, η αγνότητα με την οποία αντιμετωπίζει τους ανθρώπους, θεωρώντας τους εξ αρχής καλούς, δημιουργεί προβλήματα. Επομένως, αυτά τα δύο «έφταιξαν» και έμπλεξε το κορίτσι…

Αισθάνομαι ότι δώσατε και ιδιαίτερη βαρύτητα στην σκιαγράφηση όλων των ηρώων, κεντρικών ή μη, αφού υπήρχε ακατάπαυστα θεωρητική ενοχοποίηση όλων, μιας και κανείς δεν έπαυε να θεωρείται ύποπτος. Και με έναν μοναδικό, επίσης, τρόπο, μέσα σε όλα αυτά καταφέρνει να εισχωρήσει και το αίσθημα… Πώς επιτεύχθηκε αυτή η άκρως κινηματογραφική δομή, από μια σύγχρονη ηρωίδα;

Μ.Αντ.: Ο κάθε άνθρωπος είναι ολόκληρος. Όποτε βρίσκομαι σε μεγάλα στάδια, θεατρικές παραστάσεις ή συναυλίες παρατηρώ τον κόσμο – πες το, άσκηση. Τους φαντάζομαι στα σπίτια τους, στη δουλειά, συναχωμένους, τσαντισμένους, χαρούμενους. Έχουν όλοι την δικιά τους, εξαιρετικά σημαντική για τους ίδιους, προσωπική ζωή.  Χιλιάδες άνθρωποι μαζεμένοι όλοι μαζί για μερικές στιγμές ή ώρες κι ο καθένας να κουβαλάει το δικό του μικρόκοσμο. Είτε είναι όμορφος ή άσχημος, ψηλός ή κοντός, από τη μεγαλούπολη ή το μικρό χωριουδάκι, ο καθένας έχει ζήσει εξίσου δυνατούς πόνους και χαρές, επιτυχίες και απογοητεύσεις. Σέβομαι και αγαπώ τους ανθρώπους και μου αρέσει να ερωτεύομαι, ένας κόσμος χωρίς έρωτα θα ήταν ένας κόσμος νεκρός, για εμένα. Οι άνθρωποι ερωτεύονται και πληγώνονται, κλαίνε και γελάνε κι έτσι γνωρίζουν ότι είναι ζωντανοί.

Τώρα η κινηματογραφική δομή… μεγάλωσα με πολύ κινηματογράφο, έχω δει αμέτρητες ταινίες. Μου αρέσει ο Χίτσκοκ και ο Μάμετ, είναι σκληροί και απίστευτα ρομαντικοί.

Τι ενώνει τα Τρίσβαθα Κορινθίας με τη ρώσικη μαφία και το διάσημο πίνακα του Van Gogh «Τα ηλιοτρόπια» με τη Μαργαρίτα, τη μικρότερη κόρη μιας τυπικής επαρχιακής οικογένειας με όλα τα πάθη, τα μίση και τις ίντριγκες που κάθε οικογένεια ξέρει να κρύβει στην ιστορία της;;;

Μιχαέλα ΑντωνίουΜ.Αντ.: Η αναζήτηση της επιτυχίας και της εξουσίας είναι παιχνίδι που πολλοί θέλουν να το παίξουν. Η Μαργαρίτα είναι ριψοκίνδυνη. Ειδικά στα δύο πρώτα βιβλία αναζητά αυτή την αναγνώριση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της, του ταλέντου της. Ξέρει ότι είναι ικανή για σπουδαία πράγματα, είναι φιλόδοξη, αλλά της δίνονται οι λάθος ευκαιρίες για να το αποδείξει. Κάτι τη βασανίζει και φτάνει στα άκρα. Έχει μεγαλώσει σ’ ένα ετερόκλητο περιβάλλον, η μητέρα της είναι μια γυναίκα παθιασμένη, η γιαγιά της σκληρή, σκοτεινή, μα παράλληλα τρυφερή. Όλοι γύρω της είναι ξεχωριστοί κι αυτή ανικανοποίητη. Δε θέλει και πολύ…

Στο δεύτερο βιβλίο «Η Μαργαρίτα και η θάλασσα» Θαμπωνόμαστε από τον μαγικό κόσμου του θεάματος. Αλήθεια, παρόλο το φως που εκπέμπει κρύβει τόση σκοτεινιά; Έχετε γίνει μάρτυρας σχετικών περιστατικών;

Μιχαέλα ΑντωνίουΜ.Αντ.: Αγαπώ και εκτιμώ απεριόριστα τον κόσμο των ηθοποιών και των καλλιτεχνών που σχετίζονται με τις τέχνες του θεάματος. Είναι μια ξεχωριστή κάστα ανθρώπων. Όπως ξεχωριστοί είναι οι εκπαιδευτικοί, οι ακαδημαϊκοί, οι τραπεζικοί, οι δημοσιογράφοι, όλοι. Απλώς οι άνθρωποι του θεάματος εκτίθενται περισσότερο γιατί είναι η φύση του επαγγέλματος τέτοια, αλλά και εξαιτίας της ανασφάλειας που ενέχει μία δουλειά στην οποία οφείλεις να ψάχνεις για εργασία δύο ίσως και τρεις φορές σε ένα έτος. Αισθάνονται, νομίζω, ότι πρέπει να κάποιον τρόπο να εντυπωθούν στη μνήμη των ανθρώπων. Όμως, σκοτεινιά μπορεί να κρύβει ο οποιαδήποτε εργασιακός χώρος. Έχω ακούσει για φρικτά πράγματα που συμβαίνουν σε αφανείς υπαλλήλους που δουλεύουν σε ευπρεπή κτίρια. Κανένας κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Δεν έχω γίνει ποτέ μάρτυρας κάποιου περιστατικού, αλλά έχω ακούσει ιστορίες, όπως κι εσείς, φαντάζομαι, όπως και όλοι.

Γινόμαστε όλο και πιο συχνά μάρτυρες ατόμων που έκρυβαν το πραγματικό πρόσωπό τους κάτω από μάσκες. Τι μας έχει οδηγήσει εκεί; Είναι μόνο θέμα άμυνας; Τι πιστεύετε;

Μιχαέλα  ΑντωνίουΜ.Αντ.: Αυτή είναι μια μεγάλη κουβέντα και μπορεί να ακουστούν μεγάλοι αφορισμοί με μία σύντομη απάντηση. Σε γενικές γραμμές, πάντως, πιστεύω ότι προσωπεία υπήρχαν πάντα. Απλώς μερικές φορές στέκεσαι τυχερός ή άτυχος, ανάλογα πώς το βλέπεις, και σου αποκαλύπτεται μία άλλη εκδοχή των ανθρώπων γύρω σου, που όμως κι αυτή δεν είναι πάντα η πραγματική. Και τι είναι πραγματικό, απολύτως πραγματικό, άλλωστε; Πιστεύω ότι όσο μεγαλώνεις, ωριμάζεις και γνωρίζεις όλο και περισσότερους ανθρώπους τόσο μαθαίνει να βλέπεις πέρα από τα προσωπεία ή πολλές φορές τα προκαλείς να πέσουν. Και, ναι, μπορεί να δημιουργούνται και από άμυνα, και κακία, και ανασφάλεια, και διάλεξε και πάρε… όλα σε προσφορά βγαίνουν…

Πόσο πραγματικά ελεύθερος νιώθεις μέσα σε έναν τόσο απελευθερωμένο κόσμο; Μήπως είναι και θέμα τύχης ή συγκυριών να βγεις αλώβητος από δύσκολες καταστάσεις;

Μ.Αντ.: Δε νομίζω ότι ο κόσμος μας είναι απελευθερωμένος, και δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Το ότι μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα που παλιότερα δεν μπορούσες, είναι αλήθεια. Αλλά, δεν μπορείς να κάνεις και κάποια άλλα, που παλιότερα τα μπορούσες.

Πόσο εύκολο είναι πια να φύγεις από το σπίτι σου – για μια βόλτα, μη σκεφτείς τίποτα τρομερό – και να μην σε βρουν από τη δουλειά σου; Είμαστε με ένα κινητό στο χέρι, συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο, δηλώνουμε παρουσία στο τάδε ή στο δείνα μέρος και είμαστε διαρκώς εκτεθειμένοι. Είναι ο «τρόπος» που γίνονται τα πράγματα και δεν μπορείς εύκολα να το αποφύγεις κι ίσως ούτε να πρέπει, δεν ξέρω. Όμως νομίζω ότι αυτό δεν είναι ελευθερία, είναι μια άλλη μορφή εξάρτησης, για να μην πω δουλείας. Τώρα το πόσο μπορείς να βγεις αλώβητος, πιστεύω ότι είναι θέμα τύχης και χαρακτήρα. Η τύχη είναι πολύ σημαντική, όμως και η ιδιοσυγκρασία του καθένα μας. Δεν αντέχουν όλοι το ίδιο.

Μιχαέλα Αντωνίου

Τι στοιχεία θεωρείτε ότι πρέπει να διαθέτει ένα βιβλίο για να «μιλήσει» στο κοινό; Πώς παντρέψατε τόσο εύστοχα ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με νότες ρομαντισμού, ριψοκινδυνεύοντας το όλο αποτέλεσμα;

Μ.Αντ.: Μου αρέσει το ζην επικινδύνως. Αλλά έχεις απόλυτο δίκιο, και οι δύο Μαργαρίτες, ιδιαίτερα η πρώτη, παίζουν στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στο αστυνομικό, το χιούμορ και το love story. Αρκετοί με είχαν αποθαρρύνει στην αρχή, ζητώντας μου μια πιο ξεκάθαρη, κλισαρισμένη εκδοχή. Όμως, εμένα δεν με ενδιέφερε κάτι τέτοιο. Δεν ήθελα να μπω στο καλούπι του άσπρο-μαύρο. Ήθελα να πω μια ζωντανή ιστορία που να δένει πάνω στο χαρακτήρα της Μαργαρίτας, μιας ηρωίδας παράτολμης, γοητευτικής, αστείας, που της αρέσει τόσο πολύ να κάνει λάθη. Τότε, γνώρισα την ατζέντισσά μου, την Κατερίνα Φράγκου, η οποία διάβασε το πρώτο βιβλίο, της άρεσε και αποφάσισε να με εκπροσωπήσει. Μου βρήκε τον εκδοτικό οίκο Μamaya, που τότε έκανε και αυτός τα πρώτα του βήματα. Τους άρεσε το στυλ, γιατί ήθελαν κάτι διαφορετικό, έξω από τα συνηθισμένα, και συνεχίσαμε παρέα. Νομίζω ότι στο βιβλίο τους τράβηξαν οι ζωντανοί χαρακτήρες, η πρωτότυπη πλοκή και το ότι είναι καλογραμμένο. Αυτό ψάχνουν στα βιβλία. Αυτά ψάχνω κι εγώ. Αυτά σε τραβάνε. Ζητάς να σε ταξιδέψει σε ένα κόσμο με ζωή και ενδιαφέρον.

Μιχαέλα  Αντωνίου

Ποια είναι η σχέση σας με το αναγνωστικό κοινό; Πού μπορεί να σας βρει κανείς;

Μ.Αντ.: Ενθουσιάζομαι όταν επικοινωνούν μαζί μου οι αναγνώστες. Μου αρέσει πολύ να μιλάω με ανθρώπους που με διαβάζουν. Θέλω να μου λένε τη γνώμη τους, την άποψή τους, να μου κάνουν παρατηρήσεις, να μου εκφράζουν επιθυμίες. Μάλιστα έχω μοιραστεί και μερικές συμπτώσεις που έχουν να κάνουν με τους χαρακτήρες και την πλοκή των βιβλίων. Είναι αναζωογονητικό να ακούς τους αναγνώστες. Και μπορούν να με βρουν στο Facebook ή μέσω μέιλ. Απαντώ!

Θα μοιραστείτε μαζί μας μια ευχή για το κλείσιμο;

Μ.Αντ.: Ωραίο πράγμα οι ευχές, ανοίγουν ένα παράθυρο αισιοδοξίας. Εύχομαι, λοιπόν, να διαβάζουμε καλά βιβλία, να γνωρίζουμε ενδιαφέροντες ανθρώπους και να ζούμε ξεχωριστές και ευτυχισμένες ζωές. 

Μέσα στο ειδυλλιακό καλοκαιρινό τοπίο, η Μαργαρίτα θα ανακαλύψει ότι ο κόσµος του θεάµατος δεν είναι τόσο λαµπερός όσο φαίνεται, κι ότι όλοι κρύβουν µικρά ή µεγάλα µυστικά.

Σας ευχαριστώ πολύ εκ μέρους όλης της ομάδας των ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΩΝ ΛΟΓΩ ΤΕΧΝΩΝ για το χρόνο που δεχτήκαμε να παραχωρήσετε στο site μας και για τα όμορφα ταξίδια με οδηγό την Μαργαρίτα σας. Ελπίζω σε εξίσου περιπετειώδεις συνέχειες.

Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here