Γράφει η Καλαμαρά Γεωργία

Μία εικόνα χίλιες λέξειςΠλημμυρισμένη η πλάση από εικόνες, στατικές, τυπωμένες, κινούμενες, που μαγεύουν, μαγνητίζουν και μονοπωλούν το ενδιαφέρον. Διαθέτουν χρώματα και σχήματα συνδυάζοντας τη γεωμετρία με τη φυσική και υπάρχουν σε αμέτρητα σχέδια και μεγέθη.

Πότε προβάλλονται επιβλητικές σαν θεόρατες θεότητες και κατακλύζουν τη φύση, πότε εγκλωβίζονται σε χαρτόνια και γυαλιστερά χαρτιά που χώνονται σε συρτάρια και διακοσμούν ψυγεία και άλμπουμ και πότε παραμένουν στη μνήμη πασχίζοντας να μην ξεθωριάσουν και καταλήξουν άψυχα ασπρόμαυρα αρνητικά.

«Η φύση έχει τέσσερα μεγάλα σκηνικά -τις εποχές του χρόνου- και τους ίδιους ηθοποιούς -τον ήλιο, το φεγγάρι και τ’ άστρα- αλλά συνεχώς αλλάζει τους θεατές»

                                      (Antoine Rivarol, 1753-1801, Γάλλος γνωμικογράφος)

«Η φωτογραφία δεν έχει να κάνει με αυτό που φωτογραφίζεται.

Η φωτογραφία έχει να κάνει με το πώς φαίνεται αυτό που φωτογραφίζεται»

                                (Garry Winogrand, 1928-1984, Αμερικανός φωτογράφος)

«Μια εικόνα χίλιες λέξεις» λέει η γνωστή φράση και είναι στα αλήθεια μαγικό πώς μπορεί μια απεικόνιση να δώσει το έναυσμα για υπέροχα συγγραφικά ταξίδια. Είναι οι αποχρώσεις που αγγίζουν τις χορδές της ψυχοσύνθεσις μας και μας γεννούν συναισθήματα, άλλοτε ευχάριστα κι άλλοτε όχι. Μια νοσταλγία ρέει τότε στις φλέβες της ψυχής αν η εικόνα ανασύρει θύμησες από το παρελθόν ή απλώς η φαντασία ξυπνά από τον λήθαργό της πανέτοιμη να οδηγήσει το λεωφορείο των λέξεων στον ξεχωριστό της συγγραφικό κόσμο. Και τότε τα μάτια συγκεντρώνονται στην εικόνα. Σαρώνουν το περιεχόμενό της εξετάζοντας αρχικά το θέμα.

Μία εικόνα χίλιες λέξεις

Η έμπνευση αρχίζει να κουρδίζεται. Τα μάτια εστιάζουν στις καμπύλες των σχημάτων, τις κοίλες και τις οξείς γωνίες, τις αυστηρές ευθείες γραμμές ή τις χαλαρές χαρακιές, τις ανάγλυφες ή ενσωματωμένες. Κι ύστερα τα γρανάζια της φαντασίας μπαίνουν σε κίνηση. Η ιστορία παίρνει σάρκα και οστά αρχικά στον νου και κατόπιν μορφοποιείται στο χαρτί. Ένας τρελός χορός ξεκινάει που εμποδίζει τα δάχτυλα και τον εγκέφαλο να αναπαυτούν, ωσότου χορτάσουν το λίκνισμα.

Κι όσο οι λέξεις επιδεικνύουν τις χορευτικές τους φιγούρες, μια γλυκιά μέθη τυλίγει το πέπλο της γύρω από την ύπαρξη του δημιουργού. Και σαν ολοκληρωθεί το ταξίδι και το λεωφορείο των λέξεων έχει φτάσει στον προορισμό του, τα μάτια κοιτάζουν νοσταλγικά την εικόνα που αποτέλεσε την πηγή της έμπνευσης, κι αυτομάτως οι άκρες των χειλιών ανυψώνονται προς τα πάνω. Τούτη η εικόνα έχει πια τη μοναδική της θέση στην καρδιά και κάθε φορά που το βλέμμα τη συναντάει, το μυαλό θυμάται. Κι ο κύκλος αρχίζει ξανά από την αρχή σαν η ματιά στραφεί σε νέα εικόνα.

Φωτογραφίες: Jim Vene

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here