Γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας*

Το μολύβι, Η σιδηρογροθιά, Τα πράγματα που δεν μπορούσες να κρατήσεις, Ο πίθος ο μύθος και ο λίθος, Τα χνάρια στο αλεύρι, Ψωμί, Μαγιονέζα, Ο πάσσαλος…

ΨΩΜΙΑυτοί είναι ορισμένοι από τους τίτλους των διηγημάτων που συνθέτουν το βιβλίο του Χρίστου Τσιαήλη «ΨΩΜΙ» Αλλά, πριν συνεχίσω με  την ανάλυση του βιβλίου θα ήθελα ως μικρή εισαγωγή να αναφερθώ πρώτα στις εντυπώσεις που προκαλεί η πολλαπλή ανάγνωση του βιβλίου, γιατί μία ανάγνωση ενός τέτοιου βιβλίου ποτέ δεν είναι αρκετή, για να εμβαθύνει κάποιος στα νοήματά του και να εντοπίσει τους πραγματικούς στόχους του  και ύστερα θα ήθελα να τονίσω από ποια θέση είδα το βιβλίο. Όχι ως κριτικός με την αυστηρή ή όχι,  έννοια του όρου, αλλά κυρίως ως αναγνώστης κριτικός.

Λοιπόν, το ΨΩΜΙ του κυρίου Χρίστου Τσιαήλη προκαλεί αναγνωστική όρεξη. Για να κατανοήσει κανείς τα διηγήματα του βιβλίου χρειάζεται να εμβαθύνει στο συγγραφικό παρελθόν του κυρίου Τσιαήλη. Ο οποίος πάντα μας εισάγει σε μία μη κανονική σύγκρουση του ανθρώπου με μία πλασματική ή εικονική πραγματικότητα, μέσα από την οποία θα βγει νικητής, θα βγούμε όλοι μας νικητές, αν και ουσιαστικά ποτέ δεν γίνεται αυτό κατορθωτό, αφού είμαστε ευάλωτοι σε όλες τις επιθέσεις που δεχόμαστε και ενώ ηττώμεθα, πιστεύουμε ότι νικάμε. Δεχόμαστε επιθέσεις όπως η τεχνολογία, η οικονομική και κοινωνική κρίση, το υπερφυσικό, η θεϊκή παρέμβαση, η παγκοσμιοποίηση. Ένα από τα βασικά γνωρίσματα, πλεονεκτήματα των βιβλίων αυτής της σειράς, δηλαδή των συλλογών διηγημάτων είναι ότι μπορούν να διαβαστούν ως όλον αλλά και μεμονωμένα. Και ως τελικό αποτέλεσμα όπως και να διαβαστούν εξηγούμαι: ΤΟ ΨΩΜΙ ανεπιφύλακτα διεκδικεί είτε ως «όλον» βιβλίο,  είτε ως επιμέρους αναγνώσματα, αυτοτέλεια, παρουσιάζεται με πλουραλιστική  συγγραφική δύναμη, ειδικό παλμό και θα μπορούσε κάποιος τρίτος να ισχυριστεί ότι αποτελεί αναγνωστική πρόκληση στα συγγραφικά πεπραγμένα της Κύπρου.

ΨΩΜΙΣτη συνέχεια θα πρέπει να επισημανθεί,  έστω και στο ελάχιστο  η θέση από την οποία προσπάθησα να «κρίνω» και να παρουσιάσω την άποψή μου για το βιβλίο. Η παρουσίαση ενός βιβλίου δεν αποτελεί κατά ανάγκη μόνο κριτική. Έτσι συνδυάζοντας την ανάγνωση με την κρίση θέτω τον εαυτό μου στη θέση του Αναγνώστη- Κριτικού. Ο αναγνώστης-κριτικός εντυπωσιάζεται εύκολα από την άνετη χρήση των όρων της λογοτεχνίας, από την ικανότητα του συγγραφέα να χειρίζεται με άψογο τρόπο την ελληνική γλώσσα, από την συγγραφική του μαεστρία να «μαγειρεύει» το παρόν, το παρελθόν και να βλέπει το μέλλον με καχυποψία καθώς στον ορίζοντα, κοντινό ή μακρινό δεν έχει σημασία, δεν διαφαίνεται διέξοδος, η ζωή δεν ορίζεται από την αλήθεια, ενώ τα στοιχεία της σύγκρουσης του ανθρώπου με ότι τον περιβάλλει υπερτερούν, τον καθιστούν αδύναμο. Έτσι λοιπόν βλέπουμε το ΨΩΜΙ του κυρίου Χρίστου Τσιαήλη, ως ένα βιβλίο που γέννησε και γεννά δεκάδες ερωτήματα και κάθε του διήγημα μας προτρέπει να συνεχίσουμε στο επόμενο. Προσωπικά, δεν το είδα ως κριτικός που σε κάθε γραμμή και σελίδα βλέπω ατέλειες και κλείνω το μάτι σε μια διθυραμβική κακή κριτική, όπου οι λάγνοι και οι λάτρεις λιβελογραμμάτων θα μας περιμένουν για να μας εκθειάσουν και να οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια στον καιάδα, ως ανάπηρα τέκνα ενός συγγραφέα και ποιητή.

Ένα βιβλίο για να γραφεί πρέπει ο συγγραφέας να βασιστεί ομολογουμένως σε προσωπικά βιώματα. Με τη σκέψη αυτή νιώθω, πράγματι τυχερός που ήμουν/ είμαι μέσα στον αριθμό των αναγνωστών που μπόρεσα να γίνω λήπτης των ερεθισμάτων αλλά και των προβληματισμών του κυρίου Τσιαήλη. Διαβάζοντας το βιογραφικό του συγγραφέα, δεν μπορεί παρά να σταθείς εκεί που ο ίδιος αναφωνεί «…Τα τελευταία χρόνια έχω παρουσιάσει ποιήματα και πεζογραφήματα μετά από χρόνια εσωστρέφειας στη γραφή μου» Κατορθώνει λοιπόν να βγει από τον αποστειρωμένο κόσμο που ονειρεύεται ότι μπορεί να ζει και ίσως το προσπαθεί, καθώς πρέπει να τονιστεί,  ότι είναι μαραθωνοδρόμος και τριαθλητής και να εκτεθεί στο ιδιαίτερα σκληρό περιβάλλον του ανθρώπων και ειδικότερα  στο άκρως τοξικό πολλές φορές συγγραφικό κύκλο. Μάλιστα στο διήγημα «ο Πίθος, Ο Μύθος και Ο Λίθος» παρατηρούμε πολύ έντονα την προσπάθειά του να ζήσει μακριά από τον ακάθαρτο κόσμο, βιώνουμε τους φόβους του, ζώντας παράλληλα «…με τη φύση και τους ανθρώπους, χωρίς ψήγμα ψέματος, ακολουθώντας μόνο τις προσταγές της πραγματικής γυμνής αλήθειας»

ΨΩΜΙΥπάρχει βέβαια το ίχνος του εγωισμού «Ήμουνα ερωτευμένος με τη σκέψη μου» αναφέρει σε κάποιο σημείο αλλά τούτο μάλλον θετικά μπορεί να λειτουργήσει καθώς ο συγγραφέας δείχνει στέρεος και πιστός στον στόχο του. Και η Πίστη αυτή ενισχύεται από την γενικότερη πίστη στην ύπαρξη του θεού ή την ύπαρξη του ανεξήγητου που βαφτίζεται μοίρα και δεν αφήνει την τύχη να λειτουργήσει ως τροχός επιβίωσης. Ο συγγραφέας γράφει σχετικά «Παραπέρα στεκόταν Εκείνος… Δεν είχε γεράσει ούτε μέρα».

Το ΨΩΜΙ κινείται στα πλαίσια του ανθρώπου και πέρα από τον άνθρωπο. Είτε είναι η ζωή είτε είναι ο θάνατος. Κινείται λοιπόν με αρχή τη ζωή και στην άκρη του νήματος ο θάνατος. Μέσα σ’ αυτά τα όρια  είναι τοποθετημένες με ιδιαίτερη μαεστρία εικόνες διάχυτες από ζωή και θάνατο, εικόνες που ξεχειλίζουν από την ανθρώπινη προσπάθεια να βγει κερδισμένος από τον πόλεμο που έχει κηρύξει ενάντια σε ότι έχει δημιουργήσει και έχουν στηθεί ως αντίπαλοι απέναντί του. Μέσα στον τρόμο που ζει, πάντα υπάρχει μία ελπίδα, πάντα υπάρχει μία διέξοδος για να βρεθεί ο δρόμος της αγάπης, της αλληλεγγύης, της φιλοξενίας.

Δεκατέσσερα διηγήματα, τόσο διαφορετικά όσο και όμοια. Ο κόσμος του κυρίου Τσιαήλη, (μάλλον καλύτερα να πω, οι κόσμοι του κυρίου Τσιαήλη όπως είπα και προηγουμένως) κινείται και πέρα από τον άνθρωπο. Και εάν ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται από το συναίσθημα, οι κόσμοι πλέον βρίσκονται σε ένα παράλληλο επίπεδο και εκεί όλα συγκρούονται, φθείρονται και ενώ ζούνε, καταστρέφονται με έντονα τα σημάδια της φθοράς και της σήψης. Γράφει χαρακτηριστικά: «Πώς θα τους πείτε ότι η πολιτιστική αφομοίωση κρύβεται στα ψηφιακά καλώδια κι έρχεται μετά τα μεσάνυχτα όταν οι άμυνες πέφτουν;»

ΨΩΜΙΨάχνοντας για τους ήρωες προσωπικά βρίσκω έναν ήρωα που μεταλλάσσεται σε διάφορους ρόλους και αλλάζει τον αριθμό της παρουσίας του. Άλλοτε είναι ένας, άλλοτε δύο και άλλοτε πολλοί. Και όλοι μαζί κινούνται σε μικρόκοσμους και μακρόκοσμους, σε σκηνές που στήθηκαν πρόχειρα σε σπίτια, σε χώρους εργασίας και περιμένουν, αναμένουν τη λύτρωση μέσα από τις εφιαλτικές  καταστάσεις που ζούνε, που ίσως ο κοινός νους δεν τις κατατάσσει ως εφιάλτες, αλλά ο νους του σύγχρονου ανθρώπου τις τοποθετεί στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, μέσα στο κουτί της Πανδώρας που αναμένει να σκάσει. Το ΨΩΜΙ λοιπόν δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα βιβλίο με σάρκα και οστά. Και από μια άλλη διάσταση και άποψη, το ΨΩΜΙ είμαστε εμείς, όχι όμως μέσα σε τούτο τον κόσμο αλλά ίσως σε κάποιον άλλο, ίσως σε κάποιον άλλο παράλληλο κόσμο. Και σκεπτόμενοι έτσι, θα θεωρούσαμε τον κόσμο του ΨΩΜΙΟΥ ως έναν όχι απλώς ονειρώδη αλλά εφιαλτικό.

Σε μια ανάλυση του βιβλίου τούτου διάβασα συγκεκριμένα: «Και είναι ακριβώς το αντίθετο από ένα συμβατικό ψωμί, έτσι ακριβώς όπως μπορεί να το φανταστεί κανείς με λίγη προσπάθεια. Πώς θα ήτανε ένα ψωμί που θα είχε γύρω γύρω την ψίχα, να τρως λίγο λίγο καθώς διαβάζεις, ωσότου φτάσεις στην κόρα του που την έκρυψα μέσα; Έτσι είναι και το βιβλίο ΨΩΜΙ». Εγώ θα υποστήριζα το αντίθετο φτάνοντας όμως στο ίδιο συμβατικό αποτέλεσμα. Για να κατανοήσει κανείς το ΨΩΜΙ ως βιβλίο, θα πρέπει ίσως να φανταστεί τον εαυτό του μέσα σε ένα φρέσκο αχνιστό ψωμί, που έχει σκληρή κόρα και δεν τον αφήνει να εξέλθει και να αντικρύσει τον κόσμο των ονείρων του. Αναγκάζεται έτσι να ξεκινά να τρώγει σιγά – σιγά το εσωτερικό του, την ψίχα δηλαδή, μέχρι να αποδυναμωθεί εκ των έσω, ώστε και η κόρα να γίνει ασταθής, το περίβλημα, τα τείχη να αποδυναμωθούν και στο κατόπι να γίνει πολύ πιο εύκολη η κατασπάραξη της κόρας και το γκρέμισμα των τοιχίων. Βέβαια η δικαίωση δεν έρχεται με το σπάσιμο του κελύφους, ενώ η αποκάλυψη στα μάτια μας του κόσμου, μας φέρνει αντιμέτωπους με την παραδοχή ότι «κάτι δεν πάει καλά». Η υποψία ότι ο κόσμος είναι άδικος και …απόκοσμος στον άνθρωπο ως άνθρωπο, επιβεβαιώνεται περίτρανα. Και τι αναμένουμε ως δύστυχοι; Ίσως την θεϊκή αποκάλυψη, που θα λειτουργήσει ως ίαμα και θα είναι και ο μοναδικός δρόμος προς την αντικατάσταση, προς την αποκατάσταση του δικαίου αλλά και του οραματιζόμενου πραγματικού περιβάλλοντος ζωής, ενός περιβάλλοντος με τάξη και ηρεμία.

ΨΩΜΙΣτο πρώτο διήγημα ο ήρωας, υπάλληλος γραφείου, ενώ επιστρέφει στην εργασία του και θα έπρεπε να είναι χαρούμενος καθώς κουβαλούσε μέσα του μία προσωπική επιτυχία, μπλέκεται άμεσα στα δίχτυα του άγχους και φτάνει να εκθειάζει τον γραφειοκρατικό κόσμο, την γραφειοκρατική πραγματικότητα. Γράφει ο κύριος Τσιαήλης: «Κι άλλες φορές είναι τόσο χρήσιμη, που χωρίς την βοήθειά της καταρρέουν ολόκληρα συστήματα…» Και όπως σε όλα τα πράγματα και τις καταστάσεις συζεί το καλό με το κακό, έτσι και στο περίγυρο του υπαλλήλου καραδοκεί ένας διάβολος, που  συμβάλλει στη λύση, ίσως και στη λύτρωση σε ένα δύσμορφο σύστημα γεμάτο εμπόδια και επιπλοκές και που (ίσως και από τύχη) είναι και ο μόνος που κατέχει το κλειδί της αλήθειας. Και ίσως να μην φαντάζει σαν το απόλυτο αίσιο αλλά να έχει τον κομβικό ρόλο του στην πορεία προς την ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, στον δρόμο για την σωτηρία.

Οι απορίες αυτές ακολουθούν σε μεταλλαγμένο περιβάλλον έναν άλλο ήρωα στο δεύτερο διήγημα. Εκεί έχουμε μια νέα πάλη, σε διαφορετικό σκηνικό. Η αυλαία αποκαλύπτει έντρομο τον ήρωα να παραδέχεται ότι «ήμουν ένας δικτάτορας του εντέρου, ένας αμείλικτος αντιρρησίας της μοίρας» και να προδίδει τις συνετές σκέψεις του ότι «Οφείλει να εφεύρει ένα νέο σύστημα». Αν θα το κατορθώσει δεν το γνωρίζει, τούτο παραμένει άγνωστο. Ο πόλεμος θα διαρκέσει στο άπειρο. Από καταβολής κόσμου υπάρχει το σύστημα, ίσως σε διαφορετική μορφή αλλά υπάρχει. Ο πατέρας, θεός στα μάτια μας, η μητέρα Εύα έτοιμη να δίνει πάντα το μήλο, η αμαρτία γλυκιά αμαρτία που μας παρασέρνει όχι στα λάθη και μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο στόμα του συστήματος, έτοιμο να μας κατασπαράξει. Ο τρόπος να ξεφύγει κάποιος από τις δαγκάνες του δεν έχει εφευρεθεί ακόμα.

Στον πόλεμο αυτό, ο άνθρωπος δρομέας, ασκούμενος στην συνήθειά του να τρέχει για όλους και για όλα, δίνει την δική του μάχη. Έρχεται αντιμέτωπος με την εξουσία, με την υπεροψία και της απλούστερης εξουσίας, που αλλοιώνεται και φθείρει συνεχώς τους λειτουργούς της, για να μπορεί να σταθεί στέρεη στα πόδια της. Στην προσπάθεια αυτή απαραίτητη προϋπόθεση η καταφυγή της στον μηδενισμό της κάθε προσωπικότητας εκτός και εάν βρει την δύναμη να σηκώσει την σιδηρογροθιά και να επιφέρει ο άνθρωπος ένα δυνατό «κροσέ ή άπερκατ». Τότε το σύστημα ξυπνά λίγο από τον λήθαργό του, ανασκουμπώνεται και από συγκεκριμένο φτάνει στο ασαφές και από το αφηρημένο στο απόλυτα κατευθυνόμενο.

ΨΩΜΙΟι ήρωες του κυρίου Τσιαήλη κινούνται σ΄ ένα γήινο μεν, αλλά εξωγήινο κόσμο. Καταναλώνοντας τις τρισδιάστατες εικόνες των ιστοριών του, δεν μπορεί παρά να σκεφτεί ο αναγνώστης ότι ζει το δικό του ονειρικό ΜΑΤRΙΧ.

Θα τονίσω και πάλι ότι οι αντιστάσεις τους μηδενίζονται,  η πολιτιστική τους αφομοίωση κρύβεται και έρχεται με ψηφιακά καλώδια από όλα τα σημεία του ορίζοντα, ενώ στο βάθος καραδοκεί η νηπιαγωγός που τιμωρεί τα άτακτα παιδιά κόβοντας τα δάκτυλά τους. Ό, τι όμως και να κάνουμε, ό, τι και εάν έχουμε να δούμε, από το βάθος πάντα ξεπροβάλλει μια ελπίδα που θα παρουσιαστεί ίσως με μορφές που θα μας ξαφνιάσει. Όπως π.χ με τη μορφή της φιλοξενίας: «Να διδάξετε σε όλους τι είναι φιλοξενία» γράφεται σε κάποιο σημείο του βιβλίου.

Στη σαγηνευτική ΜΑΓΙΟΝΕΖΑ, η πρακτική της καθαριότητας ως μισή αρχοντιά, λειτουργεί ως πρακτική του αυτοκαθαρισμού, ως αποτοξίνωση του σώματος. «Αν και το καθάρισμα δεν είναι πάντα ένδειξη ειλικρίνειας» αναφέρει σε κάποιο σημείο του διηγήματος ο συγγραφέας. Και ενώ όπως έχουμε πει και πρωτύτερα, τα διηγήματα μοιάζουν ξεκομμένα το ένα από το άλλο, εν τούτοις με μια πιο προσεκτική ματιά θα διαπιστώσουμε ότι συνδέονται άρρηκτα. Και αυτοί οι σύνδεσμοι δεν είναι παρά μικρές λέξεις που μας οδηγούν σε κοινές οάσεις όπου ο καθένας από εμάς, βλέποντας διαφορετικά τον δρόμο της σωτηρίας θα τις εκμεταλλευτεί και θα καθίσει να ξαποστάσει στον ίσκιο τους.

Μέσα λοιπόν από την αδιαμφισβήτητη σύγχυση που πιθανόν να αντιληφθεί ο αναγνώστης αλλά και το αντίθετο, την απόλυτη καθαρότητα, τους άστατους καιρούς που μπορεί να προκαλεί η διήγηση κατά τόπους, οδεύουμε προς την εποχή της Αποκάλυψης. Η κυοφορούσα νευρωτική κατάσταση ανά τον κόσμο, γεννά όχι ανέλπιδα και με συστατικές επιστολές τις αποχρώσεις και τις ενδείξεις της ποθητής ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ. Διαβάζουμε στη σελίδα 97 του βιβλίου και στο διήγημα: Ο ΠΑΣΣΑΛΟΣ: «Τώρα όμως είναι επιτέλους όλοι εδώ. Για να γίνει η αλλαγή. Έτσι ειπώθηκε. Και αυτό περιμένουν. Να αλλάξει ο κόσμος». Και για να γίνει αυτό πρέπει να προχωρήσει και η υπογραφή μιας συνθήκης μεταξύ των συμβαλλομένων μερών. Μιας καθαρής συνθήκης που αναμένει το ανθρώπινο γένος, το πλήθος, και θα της δώσει αξία, ζωή και ταυτότητα. Και το κάλεσμα στη αναμενόμενη συνθήκη, στην ζήση της Αποκάλυψης δεν είναι άλλο από το κάλεσμα ΕΚΕΙΝΟΥ.

ΨΩΜΙΠοιος όμως είναι ο ΕΚΕΙΝΟΣ της αποκάλυψης στο ΨΩΜΙ του κυρίου Τσιαήλη; Ποιος είναι εκείνος που παρακολουθεί τις κινήσεις, τις ζωές των ηρώων μας; Ποιος στέκεται πίσω από τις κουρτίνες μας, πίσω από τα παραθυρόφυλλά μας; Ποιος μας ακολουθεί τα βράδια στο κατόπι, ποιος έχει γίνει η σκιά μας; Ο Εκείνος του συγγραφέα πιθανόν να είναι ο Θεός. Το πιθανότερο όμως να είναι ο υπερβατικός εαυτός μας, ο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του θεού, ο άλλος μας εαυτός που θα ξεπηδήσει από το σκότος και το έρεβος της ανθρωπότητας και θα αναδείξει μια καινούργια πραγματικότητα, τη νέα γη, την ελπιδοφόρα, την ολοζώντανη από τον νέο άνθρωπο.

Αγαπητοί Αναγνώστες, η  συλλογή διηγημάτων ΨΩΜΙ σίγουρα διεκδικεί μία θέση στα ράφια των βιβλιοθηκών μας. Δηλαδή διεκδικεί μία θέση ανάμεσα στον υπαρκτό κόσμο για να μας τονίζει ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να πολεμήσει για τον άνθρωπο καθώς η έδρα του κινδυνεύει ποικιλοτρόπως. Η αμφισβήτηση των συστημάτων διακυβέρνησης, του συστήματος των εμπορικών συναλλαγών, της θρησκευτικής ταυτότητας, το θέμα της γραφειοκρατίας, το σύστημα της διατροφής στην παγκόσμια διάστασή του, ο ρατσισμός, όλα αμφισβητούνται. Θα μου πείτε, μα καλά θα πρέπει να διαβάσουμε το ΨΩΜΙ για να τα κατανοήσουμε όλα αυτά; Θα σας πως με σιγουριά ότι θα πρέπει να διαβάσετε ΚΑΙ ΤΟ ΨΩΜΙ σαν μια επαναστατική κίνησή δική σας που θα διεγείρει τον νου και θα ανοίξει τους ορίζοντες κατάτι.

Σας προκαλώ να θυμηθείτε την διαδικασία παρασκευής ενός ψωμιού, μέχρι το ψήσιμο και έως το τελικό ξεφούρνισμα. Με πόση λαχτάρα η νοικοκυρά, ο φούρναρης περιμένει το καλό αποτέλεσμα αλλά με πόση μεγαλύτερη λαχτάρα περιμένει ο άνθρωπος να το γευτεί. Πολλές φορές αργοτρώει την κόρα αναμένοντας να ξεπηδήσει από μέσα του ένας ολάκερος γευστικός κόσμος. Σκεφτείτε το έτσι και θα θυμηθείτε ότι το ΨΩΜΙ είναι ένα ανάγνωσμα που θα σας μεταφέρει νοερά σε όλους τους φόβους σας και αφού κινηθείτε παράλληλα με τους ήρωες, θα έχετε βρει διαδρόμους διαφυγής προς την δική σας Αποκάλυψη.

Όσο για τον συγγραφέα, τον κύριο Χρίστο Τσιαήλη, θα πρέπει να τονίσω ότι οι εντυπώσεις είναι τόσο ενθαρρυντικές (και όχι επειδή το λέω μόνο εγώ) που θα πρέπει να υποθέσουμε ότι δεν είναι λίγα τα ΨΩΜΙΑ του στο λογοτεχνικό-συγγραφικό χώρο και πως αναμένονται καινούργια ξεφουρνίσματα. Δόξα τω Θεώ, μαγιά, νερό και αλεύρι υπάρχει. Το ζυμάρι φουσκώνει…

Δημήτριος Γκόγκας γεννήθηκε το 1964 στο Στρυμονικό Σερρών. Σπούδασε στην Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα. Ασχολείται με την ποίηση. Ποιήματά του έχουν αναρτηθεί σε σελίδες του διαδικτύου. Έχει εκδώσει προσωπικές ποιητικές συλλογές, έχει συμμετοχή σε ομαδικές ποιητικές συλλογές και έχει διακριθεί και τιμηθεί με πολλά βραβεία.

 

Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

 

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.