Προσωπική άποψη: Μαρία Μακροβασίλη

«Να είναι μεγάλο το ταξίδι.

Σαν τη θάλασσα την αναπότρεπτη

Σπάνιο και μοναδικό

Σαν λουλούδι απροστάτευτο

Κάτω από μια καταιγίδα αποκαλυπτική»

(από το ποίημα Μακριά να Ταξιδεύεις)

Αυτή τη φορά προτίμησα να ξεκινήσω με μερικούς στίχους για να αποτυπώσω την εμπειρία ενός καινούργιου βιβλίου που ήρθε στα χέρια μου, μιας ποιητικής συλλογής.

Τα πάντα ρειΓιατί το ταξίδι μου ήταν μεγάλο χάρη στην πληθώρα ποιημάτων της Αθηνάς Μελή, αριθμώντας τα τριάντα επτά στο σύνολο ποιήματα. Όπως ήταν σπάνιο και μοναδικό, σαν τις λέξεις που πλέκει στους στίχους της. Καθημερινές εικόνες και αντικείμενα πλεγμένα με φιλοσοφικές και υπαρξιακές ανησυχίες παίρνουν μια άλλη συμβολική διάσταση:

Θλιμμένα χαμόγελα

Βλέμματα φευγαλέα

Διατρέχουν τα παρμπρίζ

Διαπερνούν με μηδενικό συντελεστή διάθλασης

Τις διαχυμένες απορίες του εαυτού μας.

(από το ποίημα Δρόμος)

Τα πάντα ρει Κι εν τέλει η περιήγηση στις σελίδες των ποιημάτων ήταν αποκαλυπτική σαν την καταιγίδα στο Μακριά να Ταξιδεύεις, αγγίζοντας μια ευρεία γκάμα θεμάτων. Υπάρχει κάτι στον τόνο των ποιημάτων, μια ελαφριά μελαγχολία ή ίσως απογοήτευση, τόσο λεπτή που σου αφήνει μια αμυδρή γεύση σαν τη φλούδα πορτοκαλιού. Κι ύστερα υπάρχει ο έρωτας. Η αίσθηση του έρωτα, απαλή σαν την καλοκαιρινή αύρα, σχεδόν  ανεπαίσθητη:

Τραπεζίτες του έρωτα

Δυαδικά συλλέγουν συναισθήματα

Τα ακυρώνουν

Τα καταχωρούν σε ασπρόμαυρα συρτάρια

Γραμμάτια κόβουν

Με χρεολύσιο δεκαετίας.

(από το ποίημα Πωλείται ενταύθα)

Ανέκαθεν θεωρούσα την ποίηση ως τη  «δύσκολη τέχνη» εκείνη που πολλές φορές δεν μπορείς να κατανοήσεις και να εξηγήσεις με μαθηματικές πράξεις, 1+1=2. Γιατί στην ποίηση το 2 μπορεί να είναι 3 ή 4 ή μείον 2. Κι, όμως, είναι αυτή η δυσνόητη μαγεία που κεντρίζει το ενδιαφέρον μας. Το μυστήριο των σκέψεων μας και η άλογη σύνδεσή τους μπορεί να εκφραστεί μέσω ποίησης κι έτσι μες στη σύγχυση του νου να βγει κάποιο νόημα για τον κόσμο γύρω μας, για τα συναισθήματά μας ή τον ίδιο μας τον εαυτό γιατί η κάθε λέξη μετράει. Η κάθε λέξη φέρει τη δική της βαρύτητα στο στίχο, όπως φέρει και κομμάτια του ίδιου μας του εαυτού. Ίσως, γι’ αυτό στην ποίηση της Αθηνάς Μελή το σύμπαν και η επιστήμη περιπλέκονται περίτεχνα στους στίχους της σε μια προσπάθεια να ενωθούν δύο αγαπημένα της ετερόκλητα στοιχεία σ’ ένα κοινό αποτέλεσμα:

Έρχεται ο Χρόνος.

Αργά περπατά.

Κβαντικές πιθανότητες καταρρέουν

Σε κόσμους παράλληλους.

Τα μαθηματικά του τώρα

Ξεχνιούνται

Στο πριν και στο μετά

Καθορίζουν τη λήξη

Την νομοτέλεια

Σε υπερσυντέλικους χρόνους

Μέχρι το πέρασμα στην Πέμπτη κατάσταση της ύλης

Στην απροσδιόριστη του νου

Που βαφτίζεται μες στους θύλακες μιας δύναμης

Που μας ενθυλακώνει

Σε συμπιεσμένες διαστάσεις δράσης και αντίδρασης.

(από το ποίημα Χρόνος)

Δεν είναι μόνο το περιεχόμενο, αλλά και η επιλογή των λεξικών συνδυασμών που προσδίδουν μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στην ποίηση, γιατί η χρήση της γλώσσας ίσως και να είναι το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της. Έτσι, για όλους τους λάτρεις της ποίησης, Τα Πάντα Ρει και Ουδέν Μένει… αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση.

Αντί περίληψης: Ποιήματα που συνδέονται με τον χρόνο, τον χρόνο που περνά σα νερό, που ενώνει ή χωρίζει ανθρώπους και καταστάσεις, τον χρόνο που ορίζει τις ζωές μας και μας επηρεαζόμαστε. Εξάλλου …ο χρόνος είναι η ψευδαίσθηση που μας καθορίζει…

Στοιχεία βιβλίου:

Τίτλος: Τα πάντα ρει και ουδέν μένει…

Συγγραφέας: Αθηνά Μελή

Εκδόσεις: Οσελότος

ISBN: 978-960-564-553-3

Σελίδες: 67

Χρονολογία έκδοσης: 2018 (Φεβρουάριος)

 

Επεξεργασία εικόνας: Αναστάσιος Τριανταφύλλου

 

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.