Ρωτάει η Νάντια Κίσκα

Ένα βιβλίο για ενήλικες με πλοκή, πρωτότυπους χαρακτήρες και μοναδική ιστορία!

Μία καταιγιστική περιπέτεια με χροιές κοινωνικοπολιτικών και θρησκευτικών προβληματισμών, όπως της αξίας της ανθρώπινης ζωής σε καιρούς εξουσιαστικών αναταραχών, αλλά και τον ρόλο που έχει το κάθε άτομο ξεχωριστά με την προσωπική του στάση και ηθική, στην απόπειρα να προστατευτούν όσα αγαπήθηκαν κι αξίζουν και να επέλθει η αλλαγή και ίσως, η λύτρωση.

Ας καλωσορίσουμε τον Σταύρο Μαμούτο για να μάθουμε περισσότερα!

Συνέντευξη

“Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών”, λοιπόν. Πώς αισθανθήκατε όταν πιάσατε για πρώτη φορά έντυπο το πρώτο σας λογοτεχνικό πόνημα;

Σταύρος ΜαμούτοςΣ.Μ.: Είναι πολύ παράξενο συναίσθημα να κρατάς στα χέρια σου το αποτέλεσμα μιας νοητικής εγκυμοσύνης που κράτησε περίπου δύο χρόνια. Από τη μία είναι η απερίγραπτη  χαρά του να βλέπεις τον κόπο σου να έχει πάρει μορφή, από την άλλη όμως υπάρχει και ο φόβος. Αγαπάς το δημιούργημα σου και θες να το αγαπήσει κι ο υπόλοιπος κόσμος, πράγμα που δεν συμβαίνει πάντα. Φοβάσαι πως θα πέσει θύμα κακομεταχείρισης, πρέπει όμως να το αφήσεις να πάρει το δικό του δρόμο. Υπάρχει και μια μικρή δόση λύπης στο μείγμα, μιας και πρέπει να αποχωριστείς τους ήρωες σου, για λίγο καιρό τουλάχιστον. Ένα μικρό χάος.

Πόσο εύκολο είναι να πετύχετε την χρυσή τομή και να δημιουργήσετε τόσους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες, χωρίς να “κλέβουν” ο ένας τον “προβολέα” από τον άλλο;

Σ.Μ.: Υποθέτω πως αυτό εξαρτάται εν μέρει από την ροή της υπόθεσης. Κάποιες φορές η ιστορία θα πετάξει έναν χαρακτήρα κάτω από τον προβολέα, κάποιες άλλες θα σταθεί πιο δίκαιη στο διαμοιρασμό των γεγονότων.  Αυτό που θεώρησα σημαντικό όμως, ήταν ο κάθε χαρακτήρας να είναι όσο πιο ολοκληρωμένος γίνεται. Να δικαιολογούνται οι πράξεις του, τα θέλω και τα πρέπει του. Να προβληθούν τα όνειρα του, έτσι ώστε να γίνει κάτι περισσότερο από λέξεις πάνω στο χαρτί. Να εξελιχθεί σε οντότητα και να σε προκαλέσει να μάθεις περισσότερα για αυτόν.

Έχετε συνδυάσει τόσους παράλληλους μύθους και δοξασίες μέσα στο βιβλίο σας. Είναι όλα προϊόν μυθοπλασίας ή έρευνας σε υπάρχουσες ιστορίες;

Σταύρος ΜαμούτοςΣ.Μ.: Λίγο και από τα δύο. Μπορείτε αν θέλετε να με φανταστείτε σαν το δόκτορα Φρανκενστάιν, να πειραματίζομαι συνδυά-ζοντας κομμάτια και μείγματα από μυθολογία και ιστορία. Το κέλτικο πάνθεον με την κβαντική φυσική, τους μύθους των Βίκινγκ με τον Διογένη και τους κυνικούς φιλόσοφους. Το μόνο που χρειάζεται είναι άγνοια κινδύνου και φαντασία…

Ελπίζω να γνωρίζετε ότι καταφέρατε να συγκινήσετε την καρδιά του fangirl μέσα μου και ότι παρόλο που το βιβλίο σας δεν έχει παρά μόνο ψήγματα ερωτισμού, κατέληξα εν τέλει να υποστηρίζω τον ερωτικό δεσμό ανάμεσα στους μοναδικούς 2 χαρακτήρες που εμπλέκονται ερωτικά. Τι σκοπό έχετε ώστε να καταστείλετε αυτά μου τα συναισθήματα;

Σ.Μ.: Πρώτα απ’ όλα με τιμούν πάρα πολύ τα καλά σας λόγια. Είναι τρομερά όμορφο να μαθαίνεις ότι κάποιος βυθίστηκε στην ιστορία αρκετά ώστε να πάρει θέση. Χαίρομαι πάρα πολύ για αυτό. Είναι γεγονός όμως πως και τα δύο μέρη αυτού του δεσμού είναι απορροφημένα στο να προσπαθούν να πετύχουν στόχους που δεν συμβαδίζουν. Δεν είναι η ζωή αυτή που τους χωρίζει, αλλά οι ίδιες οι επιλογές τους. Οι άνθρωποι όμως αλλάζουν. Μεγαλώνουν, ωριμάζουν, πληγώνονται και μαθαίνουν. Ποιος ξέρει; Μπορεί αργότερα να είναι έτοιμοι να ξανασυναντηθούν. Μπορεί να βρουν χωριστά την ευτυχία. Υποθέτω πως θα το ανακαλύψουμε.

Να ελπίζω σε ένα (ή δυο sequel); Η ιστορία πιστεύω έχει πολλά να δώσει ακόμα.

Σ.Μ.: Ήδη το «Το φίδι στην άμμο», η συνέχεια της ιστορίας, είναι στα σκαριά. Ο στόχος είναι η τετραλογία ή η πενταλογία. Θα δείξει.

Η γλώσσα του μυθιστορήματός σας είναι ωμή. Ανησυχήσατε ότι αυτό θα επηρεάσει αρνητικά τον αναγνώστη;

Σταύρος ΜαμούτοςΣ.Μ.: Υπάρχει λόγος που σε πολλά σημεία χρησιμοποιώ σκληρές εκφράσεις, ακόμα και βωμολοχίες. Οι ήρωες μου δεν είναι οι ευγενείς ιππότες με την ασημένια πανοπλία. Είναι στρατιώτες με διάφορα μορφωτικά επίπεδα. Σκληροτράχηλοι και επηρεασμένοι από τη βία του κόσμου τους. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν, οι βρισιές και τα άκομψα πρόστυχα αστεία τους, είναι ο δικός τους τρόπος εκτόνωσης. Κάθε στρατός έχει το δικό του ανεπίσημο υβρεολόγιο. Μπορεί όντως να μην κάτσει σωστά στο μάτι πολλών αναγνωστών, πιστεύω όμως πως οι περισσότεροι θα καταλάβουν πως έγινε προς χάριν ρεαλισμού και όχι απλά ως “shock value”. Δυστυχώς δεν μπορείς να ικανοποιήσεις τους πάντες, πιστεύω όμως στον αναγνώστη.

Οι εκδόσεις Πηγή χαρακτηρίζουν το βιβλίο σας σαν “επιστημονική φαντασία” και “λογοτεχνία του φανταστικού”. Εγώ θα μπορούσα να το κατηγοριοποιήσω σαν “δυστοπικό μυθιστόρημα” και ίσως σε κάποια σημεία και “τρόμου”. Εσείς εάν έπρεπε να διαλέξετε μονάχα μια κατηγορία για το “Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών”, ποια θα ήταν αυτή;

Σ.Μ.: Η κατηγοριοποίηση είναι γενικώς κακό πράγμα, αλλά κάπως πρέπει να καταλάβει ο αναγνώστης αν το βιβλίο που βλέπει, είναι αυτό που ζητά. Μιας και δεν υπάρχει κατηγορία “Φανταστική λογοτεχνία με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας και τρόμου σε δυστοπικά περιβάλλοντα με κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό”,  είμαι ικανοποιημένος κάτω από την ομπρέλα της επιστημονικής φαντασίας, όπου κάθε βιβλίο είναι μια κατηγορία από μόνο του.

Στο βιογραφικό σας έχετε δηλώσει ότι; “Τα βράδια, αντί να φοβάται τους εφιάλτες,  τους καλοδέχεται, κάθεται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, και τους κάνει βιβλία “. Είναι αποτέλεσμα εφιάλτη το βιβλίο που κρατάμε στα χέρια μας;

Σ.Μ.: Κατά ένα τεράστιο κομμάτι, ΝΑΙ. Πολλών εφιαλτών μάλιστα. Το μόνο που έκανα, ήταν να αφήσω την μικρή φωνή που έχει ο κάθε συγγραφέας στο πίσω μέρος του μυαλού του, να τους βάλει σε μια σειρά και να τους  δώσει νόημα.

Εάν έπρεπε να μου δώσετε το sountrack του βιβλίου, τι είδους και ποια τραγούδια θα περιελάμβανε αυτό;

Σταύρος ΜαμούτοςΣ.Μ.: Η καλύτερη ερώτηση που μου έχουν κάνει ποτέ για το βιβλίο! Προσωπικά, θα πρότεινα κάτι από το ευρύ φάσμα της Blues και της Rock. Οτιδήποτε περιλαμβάνει λίγη ψυχεδέλεια στο κράμα του. Θα ξεκινούσα από Tom Waits (Make it rain), μετά ένα πέρασμα στον Jimi Hendrix, τους Camel (Lady Fantasy), μετά στους απαραίτητους Black Sabbath (fairies wear boots), και θα το αποτελείωνα με Fu Manchu, Kyuss, τους Έλληνες 1000mods και φυσικά, εννοείται, τους CLUTCH!

Κάτι ακόμα. Στο κόσμο που δημιούργησα, υπάρχει μια τοποθεσία που λέγεται “τα νησιά της μονόφθαλμης”. Είναι εμπνευσμένο από το “girl with one eye” των Florence + the machine. Ίσως το πιο μαλακό από τα κομμάτια που άκουγα όσο έγραφα, αλλά τρομερά ταιριαστό στη περίσταση. Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για τη μουσική που επηρέασε το βιβλίο…

Κλείνοντας θα ήθελα να μου πείτε τα σχέδια σας για το μέλλον…

Σ.Μ.: Αυτό που θέλω, είναι να συνεχίσω να γράφω ιστορίες όλων των ειδών. Να δίνω στον κόσμο λίγες ώρες ποιοτικής ψυχαγωγίας κι απόδρασης, μέσα από το παράθυρο στο μυαλό μου. Ίσως να τους βάλω λίγο να σκεφτούν. Ίσως και να τους τρομάξω…

Eπεξεργασία εικόνας: Χαρά Δελλή

 

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.