Ρωτάει η Ελισάβετ Κόλλια

Για σήμερα έχουμε επιλέξει βουτιά στον κόσμο της Μελίνας Τούντα και στην «Αθέατη απειλή» της.

Συνέντευξη

Είστε μια εργαζόμενη μητέρα. Πού βρίσκετε χρόνο για τη συγγραφή; Ποιες ώρες της ημέρας σας βολεύει περισσότερο να γράφετε; Και η ανάγνωση έργων συναδέλφων σας  ή η έρευνα για τα βιβλία σας,  βρίσκουν χώρο στην καθημερινότητά σας;

Μ.Τ.: Είμαι εργαζόμενη μητέρα με τη διαφορά ότι τα παιδιά μου είναι μεγάλα και έχουν τις δικές τους οικογένειες με αποτέλεσμα να είμαι πλέον μια εργαζόμενη γιαγιά τεσσάρων εγγονιών. Η συγγραφή για μένα αποτελεί πνευματική ανάγκη, η οποία αν δε βρει διέξοδο τη χρονική στιγμή που θέλει, μετατρέπεται σε ψυχική πίεση και δε με αφήνει να ησυχάσω. Κάθε φορά που βρίσκομαι σε διαδικασία συγγραφής υπάρχουν φορές που γράφω σε όλη τη διάρκεια της ημέρας και ειδικά όσον αφορά τα σαββατοκύριακα.  Δεν έχω συγκεκριμένες  προτιμήσεις στο ωράριό μου την εποχή που βρίσκομαι στα μαγικά μονοπάτια της φαντασίας, απλώς δεν είναι πάντα εύκολη η μετάβασή μου από το φανταστικό κόσμο στον αληθινό, ειδικά όταν γράφω στα κενά που μου δημιουργούνται στο χώρο της εργασίας μου.  Μου αρέσει πολύ να διαβάζω έργα άλλων συγγραφέων και η καλύτερη εποχή για μένα να τους απολαύσω είναι η περίοδος των καλοκαιρινών διακοπών. Η διάρκεια συγγραφής ή έρευνας που πολλές ιστορίες που γράφω την απαιτούν, είναι για μένα και η πιο συναρπαστική.

Σε ποια ηλικία ξεκινήσατε το γράψιμο και ποια ήταν η αφορμή που σας ώθησε στην συγγραφή; Υπάρχει κάποιο μυθιστόρημα που έχετε γράψει και δεν θα θέλατε να εκδώσετε ή δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα να εκδοθεί;

Μελίνα ΤούνταΜ.Τ.: Ξεκίνησα από την παιδική μου ηλικία να γράφω ιστορίες μόνο που τότε δεν καταλάβαινα αυτήν την εσωτερική μου ανάγκη, ούτε επίσης και την τάση που είχα να κλείνομαι στον εαυτό μου και να πλάθω με το μυαλό μου ιστορίες, τις οποίες προσπαθούσα και να στοιχειοθετήσω. Από την εφηβική μέχρι και την ενήλικη ζωή μου πίστευα πως δεν ήταν και τόσο φυσιολογική(!) αυτού του είδους η πνευματική μου απομόνωση. Μέχρι τη στιγμή που μπήκε στο σπίτι ο υπολογιστής. Κάθισα μπροστά στην οθόνη του και εντελώς αυθόρμητα το μυαλό μου άρχισε να συνθέτει πρόσωπα και καταστάσεις. Έτσι γεννήθηκε το πρώτο μου πνευματικό παιδί που αρχικά δεν ξεπερνούσε τις εξήντα σελίδες.  Ήμουν όμως πολύ ευτυχής γιατί για μένα ήταν πολλά από το τίποτα που είχα όλα αυτά τα χρόνια.  Ένα άλλο γεγονός  που με έκανε πολύ χαρούμενη ήταν ότι από την ανάγκη μου να γράψω έγινα αυτοδίδακτη στην πληκτρολόγηση. Στη συνέχεια χρησιμοποίησα αυτές τις εξήντα σελίδες ως σκελετό στην  ιστορία που πραγματευόταν το πρώτο μου βιβλίο και αρκετούς μήνες αργότερα ολοκλήρωσα το μυθιστόρημα με τον τίτλο «Ζητείται μια δεύτερη ευκαιρία» που κυκλοφόρησε το 2005 από τις εκδόσεις Βασιλείου.  Μέχρι να τυπωθεί είχα ήδη ολοκληρώσει το δεύτερο με τον τίτλο «Το πεντάγραμμο του πάθους» το οποίο κυκλοφόρησε αρκετά χρόνια αργότερα ήτοι το 2009 κι ενώ είχα ολοκληρώσει και το τρίτο πόνημά μου με τον τίτλο «Μια αγάπη δυο ζωές» που κυκλοφόρησε το 2010 από τις εκδόσεις Λιβάνη. Ακολούθησε το «Έτσι κι αλλιώς… καλημέρα»  το 2012 από τις ίδιες εκδόσεις  ενώ από τις εκδόσεις Πνοή κυκλοφόρησε το 2017 «Η αγάπη ΔΕΝ πονάει» και φέτος «Η Αθέατη Απειλή»  Το εκπληκτικό για μένα ήταν ότι μετά την ολοκλήρωση του πρώτου βιβλίου μου δε βυθίστηκα ξανά σε πνευματική απομόνωση όπου δημιουργούσα ιστορίες με μοναδικό ταξιδιώτη εμένα την ίδια. Είναι πολύ σημαντικό για  μένα που με τα βιβλία  μου έχω αποκτήσει πλέον  συνταξιδιώτες!!!   

Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει έτοιμο μυθιστόρημα που δεν έχει εκδοθεί ή που θεωρώ ότι δεν έχει έρθει η ώρα του να εκδοθεί, αλλά έχω ήδη προγραμματίσει τα επόμενα τέσσερα βιβλία μου. 

Έχετε γράψει 6 βιβλία μέχρι στιγμής. Υπάρχει κάποιο που αγαπάτε περισσότερο και γιατί; Θεωρείτε πως σας έχουν επηρεάσει οι αγαπημένοι σας Καζαντζάκης, Σαμαράκης και η  Εύα Ομηρόλη; 

Μ.Τ.: Μέχρι στιγμής έχω αποκτήσει έξι πνευματικά παιδιά και οδεύω στην ολοκλήρωση  του έβδομου. Ως πνευματική τους μητέρα δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο από αυτά και να πω ότι μου αρέσει περισσότερο ή ότι το αγαπάω πιο πολύ από τα υπόλοιπα. Όμως ως μητέρα που ξεχωρίζει τις χάρες που έχει το κάθε της παιδί έτσι και εγώ ξεχωρίζω ανάμεσά τους τα πλεονεκτήματα του κάθε ένα από αυτά.

Ο Καζαντζάκης και ο Σαμαράκης με έχουν επηρεάσει, όσον αφορά την ανθρώπινη οντότητά μου. Η Εύα Ομηρόλη με την εξαιρετική πένα της έχει αποτελέσει για μένα πηγή έμπνευσης, είτε συμφωνώ, είτε διαφωνώ μαζί της και χαρακτηριστικά στο  βιβλίο μου με τον τίτλο «Μια αγάπη δυο ζωές».  Όμως είναι και πολλοί άλλοι αγαπημένοι μου συγγραφείς  που είμαι φανατική αναγνώστριά τους.

Γιατί στα περισσότερα βιβλία σας θίγετε τις οικογενειακές σχέσεις; Ποιο είναι το «ισχυρό» φύλο, κατά τη γνώμη σας;

Μελίνα ΤούνταΜ.Τ.: Η ισχύς ενός ανθρώπου δεν έχει σχέση με το φύλο του αλλά με τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Κι  εδώ θεωρώ πολύ σημαντικό τον ρόλο των γονιών στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών. Οι καιροί έχουν αλλάξει αλλά δεν ξέρω κατά πόσο έχει αλλάξει η νοοτροπία διαπαιδαγώγησης των παιδιών ανάλογα με το φύλο τους. Μεγάλο ζητούμενο το πώς θα πρέπει να εκπαιδεύεται κάθε παιδί μέχρι την ώρα που  θα ανοίξει τα φτερά του για να  πάρει τη λεωφόρο του δικού του μέλλοντος. Οι γονείς και οι δάσκαλοι έχουν ολοκληρωτικά την ευθύνη του αποτελέσματος.  

Τι είναι αυτό που δίνει το έναυσμα στον συγγραφέα να γράψει ένα βιβλίο και τι ήταν αυτό που ώθησε εσάς να γράψετε την «Αθέατη απειλή»;  Γενικά, υπάρχουν στιγμές που στερεύει η έμπνευση και πώς αντιδράτε σ’αυτό;

Μ.Τ.: Όσον αφορά εμένα, έναυσμα αποτελεί η πνευματική μου ανάγκη να δημιουργήσει ιστορίες και να πλάσει ήρωες και καταστάσεις που στη συνέχεια θα με παρασύρουν στον μαγικό κόσμο της συγγραφής. Μετά την ολοκλήρωση του πέμπτου βιβλίου μου «Η αγάπη ΔΕΝ πονάει» η ψυχολογική πίεση στην οποία είχα υποβάλλει άθελά μου τον εαυτό μου να μπω στον ψυχισμό της ηρωίδας μου και μάλιστα σε μη αποδεκτές καταστάσεις λόγω του χαρακτήρα μου, αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω ένα  μυθιστόρημα το οποίο να στηρίζεται εξολοκλήρου σε μυθοπλασία.  Έτσι γεννήθηκε η «Αθέατη Απειλή», το ερωτικό θρίλερ με τις αστυνομικές προεκτάσεις όπου κι εγώ ακόμα μπερδευόμουν με την πολυπλοκότητα αυτής της ιστορίας, το αποτέλεσμα της οποίας  με μάγεψε και με συνεπήρε ταυτόχρονα. Στιγμές που σταματάει η έμπνευσή μου μέχρι στιγμής δεν έχω βιώσει. Απλώς υπάρχουν στιγμές  που νιώθω κούραση μετά από πολύωρη συγγραφή. Σε αυτήν την περίπτωση σημειώνω αυτά που έχω στο μυαλό μου για να μην τα ξεχάσω και συνεχίζω την επόμενη ημέρα.

Υπάρχει κάποιος από το άμεσο περιβάλλον σας που διαβάζει πρώτος/η το βιβλίο σας πριν το παραδώσετε στον εκδότη σας; Πόσο καιρό σας παίρνει να γράψετε ένα βιβλίο;

Μ.Τ.: Πάντα. Ακόμα και κατά την περίοδο της συγγραφής  οι δικοί μου άνθρωποι διαβάζουν ανά κεφάλαιο την ιστορία που γράφω και συζητάω μαζί τους την εξέλιξή της, καθώς και τα πιθανά της σενάρια. Μου αρέσει να κάνω βόλτες ακόμα και γύρω-γύρω στο σαλόνι και να συζητώ με πρόσωπο της οικογένειάς μου, που εκείνη τη στιγμή βρίσκεται μαζί μου, αυτά που σκέφτομαι να γίνουν παρακάτω. Δεν ανταλλάσσω  απόψεις απλώς, αυτός ο διάλογος με βοηθάει να βρω την πιο πρωτότυπη – για τα δικά μου δεδομένα – εξέλιξη της ιστορίας.

Το πρώτο μου μυθιστόρημα το ολοκλήρωσα σε δυο χρόνια σε σπαστά διαστήματα. Το δεύτερο σε ένα και τα υπόλοιπα πάνω κάτω σε δυο μήνες. Απλώς όταν το χρονικό διάστημα της συγγραφής κρατάει τόσο λίγο χρόνο σημαίνει ότι γράφω καθημερινά πολλές ώρες. Πολλές φορές μετατρέπω τη νύχτα σε μέρα επειδή δεν μου φτάνουν οι ώρες και είναι τόσο μεγάλη η έξαρσή μου που δεν με απασχολεί ακόμα κι αν ξεκουραστώ έστω δυο ώρες. Είναι μαγευτικό για μένα να βρίσκομαι στον κόσμο της φαντασίας μου όπου οι ήρωές μου με οδηγούν κάθε φορά σε ένα μαγικό ταξίδι.

Τα προαισθήματά σας για τα πνευματικά σας παιδιά βγαίνουν; Επηρεάζεστε από τα συναισθήματά σας; Κι αν ναι, έχετε μετανιώσει ποτέ;

Μελίνα ΤούνταΜ.Τ.: Κάθε φορά που ολοκληρώνω ένα καινούργιο βιβλίο το στέλνω στους αναγνώστες μου με όλη μου την αγάπη που είναι ισάξια της αγάπης που νιώθω γι’ αυτό. Θεωρώ πως δεν διαθέτω μεγάλο αναγνωστικό κοινό γιατί δεν έχω μέχρι στιγμής την τύχη ή δε μου έχει δοθεί ακόμα η ευκαιρία να γνωριστώ με χιλιάδες αναγνώστες.  Είναι το όνειρό μου να φτάσουν τα βιβλία μου σε πολλά χέρια γιατί στόχος μου είναι να κάνω τους αναγνώστες μου να περάσουν καλά μέσα από τις σελίδες του κάθε βιβλίου μου και είμαι ευτυχής που μέχρι στιγμής από τους  αναγνώστες που με γνωρίζουν έχω εισπράξει την αποδοχή τους και τα συναισθήματά τους που ποθώ.  Όσον αφορά τα προαισθήματα για τα πνευματικά μου παιδιά είναι πάντα αισιόδοξα και πιστεύω στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε ότι τα δικά μου πνευματικά μου παιδιά έχουν εισπράξει άπλετη αγάπη από τους αναγνώστες που τα έχουν κρατήσει στα χέρια τους. Και στην υποθετική ερώτηση αν έχω μετανιώσει, πιστεύω πως ακόμα κι αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο το δεδικασμένο δεν μπορώ να το αλλάξω. Λόγω της αισιοδοξίας και της «τελειομανίας» που διαθέτω πεισμώνω και πάω γι’ άλλα, καλύτερα!    

Είναι εύκολο να περνάτε μηνύματα ανθρωπιάς και αγάπης στα βιβλία σας, αλλά και ο αναγνώστης να περνάει καλά διαβάζοντάς τα;  Προτιμάτε τα “happy end”; Πώς αισθάνεστε όταν οι ανησυχίες σας και οι προβληματισμοί σας μετουσιώνονται σε λέξεις; Υπάρχει ακόμα άγχος, μετά από τόσα βιβλία, ώστε η συναισθηματική φόρτιση κατά τη συγγραφή να γίνει αποδεκτή από το αναγνωστικό κοινό;

Μ.Τ.: Πιστεύω ότι αυτό είναι και το χαρακτηριστικό του τρόπου γραφής μου. Γράφω ιστορίες με πολλά μηνύματα, έχοντας ως στόχο να κάνω τον αναγνώστη να ταυτιστεί με τους ήρωες, να τους αγαπήσει και να περάσει εξαιρετικά μέσα από τις σελίδες του βιβλίου μου που κρατάει στα χέρια του. Γράφω με πολλή αγάπη τα βιβλία μου και θέλω να τη μοιραστώ με ανθρώπους που θα αγγίξουν τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής τους.

Όσο και να με οδηγούν οι ήρωές μου στην εξέλιξη της ιστορίας είναι αδύνατον ακόμα και άθελά μου να μην μπουν στην υπόθεση στοιχεία του χαρακτήρα μου. Είμαι ένας χαρούμενος και αισιόδοξος άνθρωπος που αντιμετωπίζω τις δυσκολίες της ζωής με χαμόγελο και με μια γερή δόση χιούμορ που λειτουργεί για την ψυχολογία μου σαν αλεξίπτωτο σε κάθε πτώση μου. Με αυτόν τον τρόπο αντιστέκομαι και υπερισχύω των ηρώων μου στην περίπτωση που θέλουν ένα διαφορετικό τέλος.  

Αισθάνομαι μεγάλη ευθύνη να καταφέρω να αποδώσω στο χαρτί  κάθε ανησυχία ή προβληματισμό, από τους οποίους θα βγαίνει και κάποια λύση. Πιστεύω πως κάθε πρόβλημά μας λύνεται με πολλούς τρόπους γιατί έχει πάνω από μια λύση και αυτό μου «βγαίνει» σε κάθε συγγραφική μου προσπάθεια. Σε όλη τη διάρκεια της συγγραφής διακατέχομαι από την πρώτη φάση της συναισθηματικής φόρτισης να το ολοκληρώσω και αυτός είναι και ο λόγος που γράφω ασταμάτητα. Η δεύτερη φάση αρχίζει μόλις γράψω τη λέξη τέλος.  Λατρεύω τα βιβλία μου και θα ήθελα να είχα τη δυνατότητα να τα μοιραστώ με χιλιάδες αναγνώστες, καθώς έχω την πεποίθηση ότι θα ταξιδέψουν σε θέση VIP  μέσα από τις σελίδες τους.

Στηρίζεστε στην αγάπη και στην ασφάλεια σαν άνθρωπος; Η αγάπη νικά την ματαιοδοξία; Ο έρωτας κερδίζει την καριέρα; Θεωρείτε ότι ο έρωτας είναι τυφλός; Κάνει δηλαδή τον άλλο ανίκανο να δει το αληθινό ποιόν αυτού που αγαπάει και του συγχωρεί τα πάντα; Στον έρωτα όλα δικαιολογούνται;

Μ.Τ.: Μου είναι αδύνατον να λειτουργήσω ως άνθρωπος αν χάσω την αγάπη που περίτεχνα έχει τυλίξει γύρω μου ο επί χρόνια σύντροφός μου. Θεωρώ τον εαυτό μου, σε αυτόν τον τομέα της ζωής μου, πολύ τυχερό καθώς ούτε μια φορά στη ζωή μου δεν ένιωσα το συναίσθημα της ανασφάλειας να με απειλεί, έστω και από μακριά! 

Όποιος αγαπάει  πραγματικά δεν πάσχει από ματαιοδοξία. Δεν θεωρώ πως ο έρωτας μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος μιας καριέρας. Ο άνθρωπος μπορεί όλα να τα διαχειριστεί. Αγάπη σημαίνει μοιράζομαι τα πάντα μαζί του. Έρωτας σημαίνει εσύ κι εγώ μαζί. Καριέρα σημαίνει είμαι μόνος/η και προσπαθώ να διακριθώ στον επαγγελματικό μου χώρο.

Ο έρωτας είναι τυφλός, μόνο αν δεν ξέρουμε καλά αυτόν που αγαπάμε. Πολλές φορές ερωτευόμαστε με το μυαλό μας και αυτό ακριβώς συνέβη στη συγκεκριμένη ηρωίδα της Αθέατης Απειλής που αφορά αυτή την ερώτηση. Κι όταν δεν βλέπεις αυτόν που νομίζεις ότι αγαπάς και δε ζεις μαζί του, λογικό είναι να τον βλέπεις όχι όπως είναι, αλλά όπως θα ήθελες να είναι(!)…  Πιστεύω ακράδαντα ότι όταν υπάρχουν παιδιά ο έρωτας δεν δικαιολογεί καμία  συμπεριφορά.

Το θέμα του βιβλίου σας είναι ιδιαίτερο και δυστυχώς πραγματικότητα. Πόσο έντονο θεωρείτε το μητρικό ένστικτο και τελικά, το έχουν όλες οι μητέρες ή λίγες ξεχωριστές; Κάνουν λάθη οι γονείς όταν ωθούν τα παιδιά τους στο να εκπληρώσουν τα δικά τους όνειρα; Είναι πραγματικά τόσο μεγάλη η ανάγκη του ανθρώπου για κοινωνική καταξίωση;

Μ.Τ.: Η μητρική αγάπη είναι η μεγαλύτερη αγάπη του κόσμου γιατί ποτέ δε ζητάει ανταλλάγματα. Το μητρικό ένστικτο είναι αλάθητο. Η ψυχολογία όμως μιας μητέρας η οποία έχει κρύψει την αλήθεια από το παιδί της, την κάνει ανίκανη να αντιμετωπίσει την εξέλιξη των καταστάσεων με αποτέλεσμα να κάνει λάθη πιθανόν και άθελά της.   Απλώς η συγκεκριμένη ηρωίδα βολευόταν ψυχολογικά, πιστεύοντας ότι δε θα χρειαζόταν ποτέ να φανεί η πραγματική διάσταση όσων είχε αποκρύψει από το παιδί της.  

Θεωρώ απαράδεκτο για ένα γονέα να πιέζει το παιδί του να εκπληρώσει τα δικά του όνειρα. Με αυτόν τον τρόπο αποπροσανατολίζει τους στόχους του παιδιού του και μπορεί να το μετατρέψει σε ένα δυστυχισμένο ενήλικα.

Η κοινωνική καταξίωση δεν πρέπει να είναι ανάγκη στον άνθρωπο, αλλά θα πρέπει να είναι στόχος και στάση της ζωής του. 

Η απληστία και η αδιαλλαξία  έχουν τόση δύναμη να χαράζουν νέες ρότες στις πορείες των ανθρώπων; Ποια είναι η σχέση της Μελίνας, ξέχωρα απ’ την συγγραφική της ιδιότητα, με τα κρυμμένα μυστικά, τις συνεχείς ανατροπές και τις καθηλωτικές αποκαλύψεις;

Μελίνα ΤούνταΜ.Τ.: Ο άνθρωπος που τον διακατέχει  η απληστία δεν μπορεί να διαχειριστεί την πλεονεξία με αποτέλεσμα να γίνεται αδιάλλακτος. Έχει την πεποίθηση ότι σαν άλλος θεός μπορεί να επέμβει και να αλλάξει  ρότα στην πορεία ζωής άλλων ανθρώπων.  Με ρώτησαν αναγνώστες αν τον συγκεκριμένο ήρωα τον αντιπάθησα όπως εκείνοι. Απάντησα ότι μου ήταν πραγματικά αδύνατον να καταλάβω τα λάθη του γιατί γράφοντας γι αυτόν είχα γίνει εγώ εκείνος. Κατά συνέπεια δεν μπορούσα να αντιπαθήσω τον ίδιο μου τον εαυτό(!).  Στο βιβλίο Αθέατη Απειλή που επέλεξα την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του κάθε ήρωα που εμπλεκόταν σε αυτήν την ιστορία πέρασα εξαιρετικά. Σε κάθε κεφάλαιο άλλαζα προσωπικότητα, τρόπο σκέψης κι έκανα ακόμα αλλαγή στόχων και πορεία ζωής. Έζησα με όλο μου το είναι αυτό το ερωτικό θρίλερ με τις αστυνομικές προεκτάσεις και όταν έφτασα στο τέλος ένιωσα στο πετσί μου την ικανοποίηση με την αποκατάσταση της αλήθειας.  

Στη ζωή μου δεν έχω να κρύψω κάτι γιατί δεν υπάρχουν  ίντριγκες, κρυμμένα μυστικά και πάθη. Επιπλέον απεχθάνομαι κάθε είδους ψέματα και δε δέχομαι ούτε τον όρο «κατά συνθήκη ψεύδη».

Από τι απειλούνται οι άνθρωποι στην κοινωνία που ζούμε κι από τι πασχίζουν να ξεφύγουν;

Μ.Τ.: Θεωρώ από πολλά. Όμως για πολλούς από εμάς, το άγχος αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην πορεία της ζωής μας. Ένας άνθρωπος που διακατέχεται από ψυχραιμία υλοποιεί πολλά σχέδια σε αντίθεση με εκείνον που εξαιτίας του άγχους του αδυνατεί ακόμα και να σκεφτεί.

Κλείνοντας κι αφού μοιραστείτε μαζί μας ένα όνειρό σας που περιμένετε να πραγματοποιηθεί στο άμεσο μέλλον, θα δώσετε μια ευχή στο αναγνωστικό μας κοινό;

Μ.Τ.: Όνειρό μου είναι να αποκτήσω ακόμα περισσότερους αναγνώστες από αυτούς που ήδη με γνωρίζουν και η μοναδική ευχή που δίνω σε όλους τους ανθρώπους αυτού του πλανήτη είναι να έχουμε όλοι Υγεία!!!  Όλα τα άλλα λύνονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. 

Ευχαριστώ πολύ. Καλή και δημιουργική συνέχεια.

Κι εγώ  σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή και τη δυνατότητα που μου δόθηκε μέσω αυτής της συνέντευξης στους  Θεματοφύλακες Λόγω Τέχνης να επικοινωνήσω με περισσότερους αναγνώστες.

 

Επεξεργασία εικόνας: Nεκταρία Γ. Πουλτσίδη

 

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.