Γράφει η Αναστασία Νεραϊδόνη

Δεν ξέρω αν θα σας μιλήσω ως καθηγήτρια ή ως συγγραφέας ή και τα δύο μαζί. Απεχθάνομαι τις μουτζούρες. Είτε στο δικό μου γραπτό, γι’ αυτό και συνηθίζω να γράφω με μολύβι, είτε στα γραπτά των μαθητών μου που έχω την χαρά να διορθώνω.

μουτζούραςΔιαπίστωσα λοιπόν πως όταν εισάγονται στο γυμνάσιο χρησιμοποιούν στυλό. Στην αρχή, νόμιζα ότι θεωρούν το μολύβι και τη γόμα πολύ παιδικά, όμως μου μετέφεραν ότι το κάνουν γιατί το απαιτούν οι καθηγητές του γυμνασίου. Μάλιστα τους έχουν δηλώσει ρητά να μην χρησιμοποιούν μπλάνκο αφήνοντας τις μουτζούρες στο γραπτό τους. Οπότε όταν τους μοιράζω μολύβια στην τάξη μου για να γράψουν,  μουτζουρώνουν τα λάθη ακόμα και με το μολύβι.

Αδυνατώ εδώ και μήνες να συλλάβω την λογική των καθηγητών δημοσίας εκπαίδευσης που το απαιτούν. Ενίσταμαι ως εκπαιδευτικός, ως λάτρης του όμορφα γραμμένου χαρτιού και ως άνθρωπος των γραμμάτων.

Η μουτζούρα που μένει πάνω στο γραπτό και δεν σβήνει, έχει μια υποχθόνια αρνητική σημασία στην ψυχοσύνθεση ενός παιδιού. Όλοι κάνουμε λάθη. Ακόμα και ο καλύτερος διδάκτωρ φιλόλογος. Η γόμα υπάρχει για να σβήνει τα λάθη μας. Και τα λάθη μας φυσικά υπάρχουν για να τα διορθώνουμε και να μαθαίνουμε. Να βελτιωνόμαστε ως άνθρωποι σε μεγαλύτερο βάθος ανάλυσης.

μουτζούραςΗ μουτζούρα που μένει πάνω στο γραπτό, δείχνει στα παιδιά ότι τα λάθη μας πάντα μένουν εκεί, να μας χλευάζουν ότι είμαστε ανάξιοι, να μας κυνηγούν στο μέλλον. Πολλές φορές είχε τύχει -ούσα στη πρώτη λυκείου- να κοιτάξω τα τετράδια που είχα στο γυμνάσιο. Τι θα γίνει σε ένα παιδί που έχοντας ανέβει επίπεδο, κοιτάξει τα μουτζουρωμένα γραπτά του παρελθόντος του; Και σκεφτείτε το αυτό σε όλες τις φιλοσοφικές εκφάνσεις.

Μελάνι που δεν φεύγει-λάθη-παρελθόν-παρόν. Λέει ένα ρητό «Χρησιμοποιούσαμε μολύβια όταν είμαστε μικροί και τώρα χρησιμοποιούμε στυλό. Ξέρετε γιατί; Γιατί τα λάθη στην παιδική ηλικία μπορούσαν εύκολα να σβηστούν ενώ τώρα όχι».

Αυτό θέλουμε να διδάξουμε στους εφήβους; Ότι τα λάθη μας είναι ανεξίτηλα σαν τις μουτζούρες; Γιατί να μην τους μάθουμε αυτό που κάνουν όλοι οι συγγραφείς; Στην αρχή κάνουμε το προσχέδιο ενός γραπτού με μολύβι, το επιμελούμαστε και μετά περνάμε την πένα (ή τις μπόλικες χρωματιστές πένες αν είστε σαν εμένα).

 Αντίστοιχα λοιπόν ας πούμε στις εύπλαστες εφηβικές ψυχές να σχεδιάζουν ναι μεν το μέλλον τους, αλλά πάντοτε με μολύβι. Να σβήνουν τα λάθη τους με την γόμα και να ξαναπροσπαθούν για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Εξάλλου οι άνθρωποι είμαστε σαν τα μολύβια. Το καλύτερο κομμάτι είναι κρυμμένο μέσα μας. Πάντοτε αφήνουμε σημάδια όταν αγγίζουμε των άλλων τις ζωές. Κάνουμε λάθη. Τα σβήνουμε αλλά γινόμαστε πολύ καλύτεροι όταν ακονιζόμαστε.

Επεξεργασία εικόνας: Νάντια Κίσκα

Απάντηση