Σήμερα στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε τη συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας Κατερίνα Δημόκα. Ελάτε να την γνωρίσουμε μέσα από την συνέντευξη που παραχώρησε στο site μας.

Συνέντευξη

Κυρία Δημόκα, καλησπέρα σας. Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στο site μας «Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών. Θα ξεκινήσω τη συνέντευξη θυμίζοντας σας τον διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Το παραμύθι σας «Η Δασκάλα των χρωμάτων» έλαβε έπαινο από το συγκεκριμένο διαγωνισμό. Πως αποφασίσατε να λάβετε μέρος; Θεωρείτε ότι ο διαγωνισμός έπαιξε σημαντικό ρόλο στη συγγραφική σας πορεία;

Κ.Δ.: «Η Δασκάλα των Χρωμάτων» είναι η μετεξέλιξη και επέκταση ενός παραμυθιού, που είχα γράψει πολύ παλιά μαζί με τα παιδιά μου  και ονομαζόταν «Βασιλιάς Μονόχρωτος».

Αποφάσισα, λοιπόν, να δώσω, στην τελική μορφή που πήρε το κείμενό μου, την ευκαιρία να αξιολογηθεί από έναν έγκριτο και καταξιωμένο θεσμό, τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά. Σαφώς, η διάκριση που ακολούθησε εξομάλυνε το έδαφος πάνω στο οποίο βαδίζω συγγραφικά.

Εργάζεστε ως εκπαιδευτικός και είστε σε καθημερινή επαφή με παιδιά. Αυτά αποτελούν πηγή έμπνευσης για τις ιστορίες σας;

Κ.Δ.: Τα παιδιά στο Γυμνάσιο είναι η ζωντανή καθημερινότητά μου. Μερικές φορές, η έγνοια για αυτά μεταφέρεται στον ελεύθερό  μου χρόνο, αλλά και στα κείμενά μου.

Διαβάζοντας τα βιβλία σας: « Η δασκάλα των χρωμάτων», «Όμηρος στο Πέλαγος» και «Ένα πράσινο τηλέφωνο» διαπίστωσα ότι έχουν κάτι κοινό:

Την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου

(Η απώλεια της συζύγου, της μητέρας, της γιαγιάς). Καθαρή σύμπτωση ή μήπως όχι;

Κ.Δ.: Δεν πρωτοτυπώ, ομολογώντας ότι η δημιουργία πολύ συχνά αναφύεται από υπεδάφη πόνου, πίκρας, έλλειψης….

Ας έρθουμε στο τελευταίο σας πόνημα «Ένα πράσινο τηλέφωνο». Το διάβασα και μου άρεσε πολύ. Υπέροχη και η εικονογράφηση της Γεωργίας Στύλου. Μιλήστε μας λίγο για το βιβλίο. Τι μήνυμα θέλετε να περάσετε στους μικρούς αναγνώστες σας;

Κ.Δ.: Χαίρομαι πολύ που σας άρεσε! Το «Πράσινο Τηλέφωνο» είναι ένα βιβλίο που προσεγγίζει την απώλεια, ένα θέμα ευαίσθητο στη διαχείρισή του από τα μικρά παιδιά.  Ωστόσο, με τρυφερό τρόπο, επιδίωξα να μεταφέρω ένα αισιόδοξο μήνυμα:

Πώς κλείνουμε μέσα μας αυτούς που λατρέψαμε κι επικοινωνήσαμε μαζί τους αβίαστα

Πώς, τελικά, εμφορούμαστε από τους αγαπημένους μας, γιατί αποτελούν οργανικό στοιχείο της ψυχής μας, ζώσα φωνή της συνείδησής μας.

Κυκλοφόρησε όμως ακόμα ένα βιβλίο σας από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Χριστουγεννιάτικο βιβλίο αυτή τη φορά. «Χριστουγεννιάτικα δώρα στην Ταραχώρα». Είναι ένα κλασικό Χριστουγεννιάτικο βιβλίο ή έχουμε να διαβάσουμε κάτι διαφορετικό;

Κ.Δ.: Τα «Χριστουγεννιάτικα δώρα στην Ταραχώρα» δεν είναι το τυπικό χριστουγεννιάτικο παραμύθι. Με χιούμορ και ευφάνταστη πλοκή ψηλαφίζει τον πόλεμο, ως τον παράγοντα που αναιρεί για κάποια παιδιά την ευφροσύνη των Χριστουγέννων και της προσμονής του θρυλικού Άγιου Βασίλη. Πρόκειται για ένα διασκεδαστικό παραμύθι, που εικονογράφησε έξοχα η Ράνια Βαρβάκη.

Διάβασα στο βιογραφικό σας μια φράση που μου άρεσε πολύ. «Εργάζεται ως φιλόλογος στο δημόσιο σχολείο, όπου διδάσκει και διδάσκεται καθημερινά από τα παιδιά». Τι είναι αυτό που παίρνετε καθημερινά από τους μαθητές σας;

Κ.Δ.: Πρωτίστως, τα παιδιά με εμπνέουν με την αμεσότητα, τη φρέσκια, ασυμβίβαστη σκέψη και τον αυθορμητισμό τους. Παράλληλα (και για να αστειευτώ), με διδάσκουν εκ νέου γραμματική και λεξιλόγιο με απολαυστικό τρόπο. Χαριτολογώντας, σας παραθέτω ένα  πρόσφατο μαργαριτάρι, ως παράδειγμα: α στερητικό + ήθος = άνηθος (και όχι ανήθικος)!

Κατά τη γνώμη σας, κυρία Δημόκα, τι αναζητούν τα  παιδιά σε ένα βιβλίο;

Κατερίνα Δημόκα

Κ.Δ.: Δημιουργική εκτόνωση της φαντασίας τους και την απόλαυση μιας δυνατής αναγνωστικής εμπειρίας, θα έλεγα σε αδρές γραμμές. Δικό μας στοίχημα είναι να τα πάρουμε από το χέρι. Έπειτα να τα τοποθετήσουμε μπροστά από παράθυρα με προνομιακή θέα σε πλευρές του ανθρώπου και του κόσμου που αγνοούν. Δηλαδή, καλά βιβλία.

Είναι πολύ μικρό το χρονικό διάστημα από την έκδοση των τελευταίων σας βιβλίων, όμως θα τολμήσω να σας κάνω την ερώτηση. Υπάρχουν νέοι ήρωες που σας βασανίζουν γλυκά και περιμένουν να πάρουν σάρκα και οστά;

Κ.Δ.:. Τα τελευταία χρόνια, κυρία Παπαθανασίου, το μυαλό μου κατοικείται νόμιμα ή αυθαίρετα από πολλούς νοερούς ενοίκους. Άλλοι είναι θορυβώδεις κι άλλοι διακριτικοί, κάποιοι βιαστικοί και κάποιοι υπομονετικοί. Τους αγαπώ όμως όλους εξίσου!

Εκτός όμως από την παιδική λογοτεχνία, έχετε ασχοληθεί και με το διήγημα. Έχετε διακριθεί το 2000 σε διαγωνισμό διηγήματος του Γυναικείου περιοδικού Elle. Έχετε σκεφτεί να ασχοληθείτε και με άλλα λογοτεχνικά είδη ή θα παραμείνετε πιστή στην παιδική λογοτεχνία;

Κ.Δ.: Αν και το θέσατε σωστά, γιατί αγαπώ πράγματι το διήγημα, η παιδική-εφηβική λογοτεχνία μου δίνει αναπάντεχη χαρά και με μαγεύει με τον εικαστικό συνδυασμό στα εικονογραφημένα βιβλία.

Το μέλλον, βέβαια, δεν προδιαγράφεται απόλυτα…

Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες του site μας;

Κ.Δ.: Να τους παροτρύνω στην καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας, γιατί το βιβλίο είναι ανεκτίμητο πολιτισμικό αγαθό. Ακόμα, να τους ευχαριστήσω που διάβασαν ως το τέλος τη συνέντευξή μας!

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τον χρόνο που μας διαθέσατε και να σας ευχηθώ ολόψυχα καλή δημιουργική συνέχεια.

Κ.Δ.: Το ίδιο και σε σας!

Οικοδέσποινα η Αγγελίνα Παπαθανασίου

Επιμέλεια κειμένου: Χαρά Δελλή

Επεξεργασία εικόνας: Αναστάσιος Τριανταφύλλου

Απάντηση